DEEL 2 — DE NACHT WAAROP ALLES VERANDERDE
De eerste zwarte auto stopte met piepende banden voor de villa.
Daarna volgde een tweede.
Een derde.
Binnen enkele seconden stond de hele oprijlaan vol voertuigen.
Lucas’ glimlach verdween.
Zijn moeder zette haar wijnglas neer.
Sophie keek door het raam en trok de gordijnen iets opzij.
“Wie zijn dat?” vroeg ze.
Lucas antwoordde niet.
Hij keek alleen naar mij.
Voor het eerst zag ik iets in zijn ogen wat ik daar nog nooit eerder had gezien.
Angst.
Niet om mij.
Maar om wat er achter die auto’s zat.
Een man in een donkere jas stapte uit de eerste wagen. Hij liep rechtstreeks naar mij toe, gevolgd door twee politieagenten en een vrouw met een medische tas.
“Mevrouw Van Rijn?”
Ik knikte.
“Geef mij de kinderen.”
“Ze ademen nog goed.”
De arts controleerde onmiddellijk Emma en Elise.
“Ze zijn onderkoeld, maar stabiel. We moeten ze naar binnen brengen.”
Ik schudde mijn hoofd.
“Nog niet.”
De arts keek me verbaasd aan.
Ik wees naar de villa.
“Niet zolang hij daar staat.”
De politieagent keek naar Lucas.
“Mijnheer De Vries, doe de deur volledig open.”
Lucas bleef staan.
“Dit is privéterrein.”
De agent toonde zijn legitimatie.
“En dit is een politieonderzoek.”
Margriet kwam naar voren.
“Dit is belachelijk! Deze vrouw is psychisch instabiel. Ze is pas tien dagen geleden bevallen. Ze heeft zichzelf vrijwillig buiten opgesloten!”
Ik keek haar aan.
“Werkelijk?”
Ze glimlachte.
“Je hebt hulp nodig.”
De tweede politieagent keek naar mij.
“Mevrouw, wilt u aangifte doen?”
Ik antwoordde onmiddellijk.
“Ja.”
Margriet verstijfde.
“Waarvan?”
Ik keek naar haar.
“Van poging tot doodslag.”
De stilte die volgde was bijna oorverdovend.
Lucas zette een stap naar voren.
“Dat meen je niet.”
“Jawel.”
“Je kunt niet bewijzen dat ik je bewust buiten heb gezet.”
Ik glimlachte zwak.
“Dat hoeft niet.”
Hij fronste.
“Wat bedoel je?”
Ik haalde de noodtelefoon uit mijn jas.
“Alles is opgenomen.”
Zijn gezicht verloor alle kleur.
Margriet keek naar Lucas.
“Welke opname?”
Ik keek naar het raam.
“De camera boven de voordeur.”
Lucas keek automatisch omhoog.
Te laat.
De kleine beveiligingscamera knipperde rood.
Hij had hem maanden geleden zelf laten installeren.
Hij had alleen nooit geweten dat ik toegang had gekregen tot het systeem.
Mijn advocaat had me niet alleen een noodtelefoon gegeven.
Hij had me ook geleerd hoe ik mijn eigen woning kon monitoren.
De politieagent liep naar Lucas.
“Mijnheer De Vries, u wordt verzocht binnen te blijven totdat we de beelden hebben bekeken.”
“Dit is mijn huis!”
“Nee,” zei ik zacht.
Hij keek naar mij.
“Dat is precies waar je je in vergist.”
Op dat moment reed een zilveren sedan de oprijlaan op.
Mijn advocaat stapte uit.
Mr. Van Rijn.
Hij was ouder dan Lucas en sprak zelden zonder reden.
Maar toen hij mij zag, veranderde zijn gezicht.
“Mevrouw Van Rijn.”
“U bent laat.”
Hij keek naar de sneeuw op mijn kleding.
“Dat spijt me.”
Toen draaide hij zich naar Lucas.
“Maar ik denk dat u degene bent die te laat is.”
Lucas lachte nerveus.
“Dit is een familieconflict. U hebt hier niets te zoeken.”
Mijn advocaat haalde een dik dossier uit zijn aktetas.
“Dat dacht u misschien.”
Hij legde het dossier op de motorkap van zijn auto.
“Maar dit gaat allang niet meer alleen over familie.”
Lucas keek naar het dossier.
“Wat staat daarin?”
“Bankafschriften.”
Margriet kwam dichterbij.
“Waarvan?”
“Van het familiefonds.”
Haar gezicht veranderde.
Ik zag dat ze begreep waar dit heen ging.
Mijn advocaat vervolgde:
“De afgelopen achttien maanden zijn er grote bedragen verdwenen.”
Lucas slikte.
“Dat is onmogelijk.”
“Niet alleen verdwenen,” zei mijn advocaat. “Ze zijn overgemaakt naar drie buitenlandse rekeningen.”
Sophie kwam plotseling naar buiten.
“Dat is niet waar!”
Iedereen keek naar haar.
Mijn advocaat keek rustig naar haar.
“Mevrouw Kramer, misschien wilt u binnen blijven.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Lucas heeft niets gestolen.”
Ik keek haar aan.
“Ik heb nooit gezegd dat hij alleen was.”
Sophie werd stil.
Lucas draaide zich naar haar.
“Sophie, hou je mond.”
Te laat.
De politieagent keek tussen hen heen en weer.
“Mevrouw Kramer, kent u deze financiële transacties?”
“Nee.”
“Bent u betrokken bij het familiefonds?”
“Nee.”
Mijn advocaat opende het dossier.
“Interessant.”
Hij haalde een document tevoorschijn.
“Want volgens deze documenten staat uw naam als begunstigde op een rekening waarop ruim achthonderdduizend euro is gestort.”
Sophie deed een stap achteruit.
“Dat kan niet.”
“Uw handtekening staat eronder.”
Lucas greep haar arm.
“Niet praten.”
De politieagent trok hem onmiddellijk weg.
“Laat haar los.”
Ik voelde Emma bewegen tegen mijn borst.
Ik keek naar mijn twee dochters.
Tien dagen oud.
Te klein om te begrijpen waarom hun vader hen midden in een sneeuwstorm had laten huilen.
Maar ik wist dat ik hen nooit meer in gevaar zou brengen.
De ambulancebroeders brachten ons eindelijk naar binnen.
Niet naar de villa.
Naar een verwarmde medische wagen.
Terwijl ik op een draagbare stoel zat, zag ik door het raam hoe agenten het huis binnenliepen.
Margriet stond in de hal.
Zonder haar wijn.
Zonder haar glimlach.
Zonder haar arrogantie.
Mijn advocaat kwam naast me zitten.
“Er is nog iets.”
Ik keek hem aan.
“Wat?”
Hij aarzelde.
“De vervalste handtekeningen die we maanden geleden ontdekten...”
“Ja?”
“Ze waren niet bedoeld om alleen geld van het fonds te halen.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Wat bedoel je?”
Hij boog zich naar me toe.
“Ze waren bedoeld om de volledige controle over jouw vermogen over te dragen.”
Ik keek naar hem.
“Maar ik heb nooit iets getekend.”
“Dat weten we.”
Hij keek richting de villa.
“Maar iemand heeft geprobeerd jouw identiteit te gebruiken.”
“Wie?”
Hij zei niets.
Toen trilde mijn noodtelefoon.
Een nieuw bericht verscheen op het scherm.
ONBEKENDE AFZENDER:
Je denkt dat Lucas het brein is.
Daaronder verscheen een tweede bericht.
Maar je hebt nog steeds niet ontdekt wie hem helpt.
Mijn vingers werden koud.
Ik keek naar mijn advocaat.
“Wie heeft dit gestuurd?”
Hij keek naar het scherm.
Zijn gezicht verstarde.
“Mevrouw Van Rijn…”
“Wat?”
Hij wees naar het nummer.
“Dit nummer staat geregistreerd op naam van iemand die volgens onze gegevens al drie jaar dood is.”
Ik voelde hoe Emma zachtjes huilde.
Buiten begon de sneeuw harder te vallen.
En achter het raam stond Lucas naar mij te kijken.
Maar dit keer glimlachte hij niet.
Hij wist iets.
Iets wat ik nog niet wist.
En toen verscheen er opnieuw een bericht op mijn telefoon.
“Vraag Lucas wie de vader van Sophie’s baby werkelijk is.”
