DEEL 3 — DE BABY DIE ALLES KON VERANDEREN
Ik las het bericht opnieuw.
“Vraag Lucas wie de vader van Sophie’s baby werkelijk is.”
Mijn vingers verstijfden rond de telefoon.
Een paar seconden hoorde ik alleen het zachte gehuil van Emma en Elise.
Toen keek ik naar mijn advocaat.
“Hij heeft gelijk.”
“Wie?”
“Lucas.”
Mijn advocaat fronste.
“Wat bedoel je?”
Ik keek door het raam van de ambulance.
Aan de overkant stond Lucas tussen twee politieagenten.
Zijn gezicht was bleek.
Maar hij keek niet naar mij.
Hij keek naar Sophie.
En Sophie keek naar hem.
Die blik duurde slechts een seconde.
Maar ik zag genoeg.
Angst.
Pure angst.
“Hij weet wie de vader is,” zei ik.
Mijn advocaat knikte langzaam.
“Dan moeten we hem laten praten.”
“Niet hier.”
“Waarom niet?”
“Omdat Lucas alleen praat wanneer hij denkt dat hij nog controle heeft.”
Ik keek naar mijn dochters.
“En die controle gaan we hem laten houden.”
Mijn advocaat begreep onmiddellijk wat ik bedoelde.
Hij pakte zijn telefoon.
“Laat mij dit regelen.”
Twintig minuten later werd ik naar een privékliniek gebracht.
Emma en Elise werden onderzocht en warm gehouden.
Gelukkig waren ze buiten levensgevaar.
Maar ik kon niet slapen.
Ik bleef naar de deur kijken.
Om 03.17 uur kwam mijn advocaat binnen.
Hij legde een map op tafel.
“Lucas is meegenomen voor verhoor.”
“En Sophie?”
“Ook.”
“Margriet?”
“Ze weigert mee te werken.”
Ik glimlachte bitter.
“Dat verbaast me niet.”
Hij ging tegenover mij zitten.
“Er is meer.”
Ik keek op.
“Vertel.”
Hij opende de map.
“De bank heeft zojuist bevestigd dat de buitenlandse rekening waarop het geld van het familiefonds terechtkwam, niet alleen aan Sophie gekoppeld is.”
“Wie nog meer?”
Hij schoof een document naar mij toe.
Ik keek naar de naam.
Mijn adem stokte.
Lucas de Vries.
Daaronder stond een tweede naam.
Ik las hem nog een keer.
Margriet van Dijk.
“Dus ze deden het samen.”
“Dat lijkt zo.”
“Niet lijkt,” zei ik. “Ze deden het samen.”
Mijn advocaat knikte.
“Maar er is één probleem.”
“Welke?”
“Een deel van het geld is verdwenen naar een derde rekening.”
“Van wie?”
Hij keek me aan.
“Dat weten we nog niet.”
Op dat moment ging de deur open.
Een verpleegkundige kwam binnen.
“Mevrouw Van Rijn?”
“Ja?”
“Er is iemand voor u.”
“Wie?”
De verpleegkundige aarzelde.
“Een vrouw.”
Mijn hart sloeg sneller.
“Laat haar binnen.”
De deur ging opnieuw open.
Sophie stond daar.
Geen make-up.
Geen kasjmieren badjas.
Geen arrogante glimlach.
Ze zag er plotseling jong en kwetsbaar uit.
Twee agenten stonden achter haar.
Ik keek haar zwijgend aan.
“Wat wil je?”
Ze keek naar mijn dochters.
Toen begon ze te huilen.
“Ik wilde dit nooit.”
Mijn stem bleef koud.
“Wat wilde je nooit?”
“Dat jij buiten zou worden gezet.”
“Maar je stond binnen.”
Ze sloot haar ogen.
“Ik weet het.”
“Je droeg mijn kleding.”
“Ik weet het.”
“Je dronk mijn wijn.”
Ze knikte.
“En je dacht dat je mijn plaats zou innemen.”
Ze keek naar de grond.
“Dat dacht ik.”
Ik voelde geen jaloezie.
Alleen teleurstelling.
“Waarom?”
Sophie keek naar de agent achter haar.
Toen fluisterde ze:
“Omdat Lucas mij vertelde dat jij hem nooit kinderen zou geven.”
Mijn lichaam verstijfde.
“Wat?”
“Hij zei dat jij onvruchtbaar was.”
Ik keek naar mijn twee dochters.
“En toch kreeg ik een tweeling.”
Sophie begon harder te huilen.
“Hij loog tegen mij.”
“Over wat nog meer?”
Ze zweeg.
Ik wachtte.
Uiteindelijk zei ze:
“Over de baby.”
Mijn advocaat kwam overeind.
“Welke baby?”
Sophie keek mij aan.
“Ik ben zwanger.”
De kamer werd doodstil.
Mijn hart sloeg één keer hard.
Toen nog een keer.
“Hoe ver?”
“Zes maanden.”
Mijn advocaat keek naar mij.
“Is Lucas de vader?”
Sophie schudde haar hoofd.
“Nee.”
Mijn adem stokte.
“Wie dan?”
Ze keek naar de deur.
“Ik weet het niet.”
Mijn advocaat fronste.
“Wat bedoel je?”
“Ik weet wie hij zegt dat de vader is.”
“Wie?”
Sophie fluisterde:
“Lucas’ oudere broer.”
Ik voelde mijn hele lichaam verstijven.
“Lucas heeft geen broer.”
Sophie keek me recht aan.
“Dat dacht jij.”
Ze haalde diep adem.
“Maar hij heeft wel een broer.”
Mijn advocaat keek geschokt.
“Dat is onmogelijk. In alle officiële documenten staat dat Lucas enig kind is.”
Sophie schudde haar hoofd.
“Dat is precies het geheim.”
Ze vertelde dat Lucas haar maanden geleden had meegenomen naar een afgelegen huis buiten Amsterdam.
Daar had ze een man ontmoet.
Een man die volgens Lucas “familie” was.
Hij leek op Lucas.
Maar ouder.
Rustiger.
En gevaarlijker.
“Wat was zijn naam?” vroeg ik.
Sophie keek mij aan.
“Victor.”
Mijn advocaat verstijfde.
Ik zag het meteen.
“U kent hem.”
Hij antwoordde niet.
“Mr. Van Rijn.”
Hij keek naar mij.
“Ken je hem?”
Na enkele seconden zei hij:
“Ja.”
Mijn hart begon sneller te kloppen.
“Wie is Victor?”
Mijn advocaat sloot de map.
“De persoon die ik je al maanden probeerde te vinden.”
“Waarom?”
“Omdat hij betrokken was bij de eerste vervalste documenten.”
“Maar wie is hij?”
Mijn advocaat keek naar mijn dochters.
Toen naar mij.
“Victor de Vries is Lucas’ oudere halfbroer.”
Ik voelde een koude rilling door mijn lichaam gaan.
“Waarom staat hij nergens geregistreerd?”
“Omdat zijn geboorteakte meer dan twintig jaar geleden is verdwenen.”
“Wie heeft die laten verdwijnen?”
Mijn advocaat keek naar Sophie.
“Margriet.”
Sophie begon opnieuw te huilen.
“Dat is nog niet alles.”
Ik keek haar aan.
“Wat dan?”
Ze legde haar hand op haar buik.
“Victor wist dat ik zwanger was.”
“En?”
“Hij zei dat hij het kind nodig had.”
Mijn maag draaide om.
“Waarom?”
Sophie schudde haar hoofd.
“Ik weet het niet.”
Op dat moment ging mijn telefoon.
Een onbekend nummer.
Ik nam op.
Niemand zei iets.
Toen hoorde ik een mannenstem.
Kalm.
Lage stem.
“Je had Lucas moeten verlaten toen je nog de kans had.”
Ik keek naar mijn advocaat.
“Wie ben je?”
Een korte stilte.
Toen:
“De man die ervoor heeft gezorgd dat je dochters überhaupt geboren konden worden.”
Mijn bloed stolde.
“Wat bedoel je?”
Hij lachte zacht.
“Vraag je advocaat wie de medische behandeling heeft betaald die jij twee jaar geleden kreeg.”
De verbinding werd verbroken.
Ik keek langzaam naar mijn advocaat.
Hij was lijkbleek.
“Wat is er?” vroeg ik.
Hij antwoordde niet.
“Wat heeft hij betaald?”
Mijn advocaat sloot zijn ogen.
Toen zei hij zacht:
“Je dacht dat de geboorte van Emma en Elise een wonder was.”
Hij keek naar mij.
“Dat was het niet.”
Mijn hart stond stil.
“Wat bedoel je?”
Hij fluisterde:
“Er was iemand die al die tijd wilde dat jij moeder werd.”
En voordat ik iets kon zeggen, verscheen er een nieuw bericht op mijn telefoon.
“Omdat jouw dochters niet alleen jouw kinderen zijn.”
