Het zilveren sleuteltje voelde licht en koud in mijn handpalm. Het houten kistje dat nu op mijn schoot rustte, voelde niet langer als een last, maar als een uitnodiging. De zon steeg langzaam boven de daken van de straat en wierp een gouden gloed over de tegels.
Ik keek naar nummer 42. Het pand dat volgens de officiële registers al vijftien jaar leegstond, en waar de politie drie dagen geleden enkel stof en stilte had aangetroffen.
Maar ik wende mijn blik niet af. Als er iets was wat de afgelopen uren me hadden geleerd, was het dat de werkelijkheid veel dieper en rijker was dan wat de ogen van de wet konden waarnemen.
Met het zilveren sleuteltje in mijn hand wandelde ik over de straat. De koele ochtendwind blies mijn grijze haren in mijn gezicht. Ik stapte op de houten stoep van nummer 42.
De voordeur was zwaar en verweerd, met afgebladderde groene verf. Er was geen zichtbaar sleutelgat voor een zilveren sleuteltje — alleen het grote, roestige slot dat de politie drie dagen geleden had geforceerd en dat nu los in de sponning hing.
Ik duwde de deur open.
Het schurende geluid van de deur galmde door de lege hal. De reuk van droog stof, oud papier en vochtig hout kwam me tegemoet. Het was precies zoals de agenten hadden beschreven: een verwaarloosde gang, spinnenwebben aan het plafond, en een dikke laag stof op de houten vloerdelen.
Er waren geen voetstappen te zien in het stof. Geen enkel spoor dat hier ooit een man in een asgrijze mantel had gelopen.
"Pieter?" fluisterde ik voorzichtig.
Alleen de stilte antwoordde.
Ik liep langzaam de gang door naar de achterkamer. Mijn ogen zochten naar een spiegel. In de gang hing niets. In de oude keuken stond alleen een verroeste gootsteen.
Toen stapte ik de voormalige huiskamer binnen. De ruimte was leeg, op één groot voorwerp na dat tegen de achterwand stond, afgedekt met een zwaar, vergeeld laken.
Ik liep naar het voorwerp toe en greep de punt van het laken vast. Met een krachtige ruk trok ik het doek naar beneden. Een wolk van stof dwarrelde op in de zonnestralen die door de vuile ramen naar binnen vielen.
Het was een prachtige, antieke spiegel in een zwaar snijhouten frame. Het glas was aan de randen dof geworden van ouderdom, maar in het midden glom het helder. En precies onderaan het houten frame, half verborgen achter een gesneden houten rozenmotief, zag ik een piepklein, zilveren sleutelgat.
Mijn hart maakte een sprongetje.
Ik stak het zilveren sleuteltje in het gaatje. Het paste perfect. Ik draaide het sleuteltje een kwartslag om.
Klik.
Er klonk een zacht mechanisch geluid van achter het glas. De grote spiegel, die vast gemonteerd leek aan de muur, zwaaide langzaam als een deur naar buiten!
Achter de spiegel bevond zich geen stenen muur, maar een kleine, warm verlichte kamer.
Mijn adem stokte in mijn keel.
Deze geheime kamer was niet stoffig of verwaarloosd. De vloer was bedekt met een warm, rood perzisch tapijt. Aan de muur hingen planken vol met antieke boeken, en in de hoek stond een comfortabele, leren fauteuil met een leeslamp die een zacht, geel licht verspreidde. On de kleine eikenhouten tafel naast de stoel stond een stenen theepot waar nog een lichte stoom uit opsteeg, en een vaas met een boeket van twaalf verse, bloedrode rozen.
Maar het meest opmerkelijke was de achterwand van de kamer. Die was helemaal bedekt met foto's, krantenartikelen en handgeschreven notities.
Ik stapte over de drempel van de spiegeldeur de kamer binnen. Het voelde такжеf ik een andere wereld binnenstapte — een heiligdom van herinnering en toewijding.
Ik liep naar de wand met foto's. Mijn tranen welden direct weer op.
Het waren foto's van mij.
Foto's van mij terwijl ik in mijn tuin werkte, foto's van mij terwijl ik een wandeling maakte door het park, foto's van mij terwijl ik glimlachend voor het raam zat te breien. Tientallen foto's, genomen over een periode van de afgelopen drie jaar!
Naast elke foto stond een datum, en eronder schreef een vertrouwd handschrift korte zinnen:
'12 oktober: Mien zag er vandaag wat vermoeid uit. Heb extra vitamines in haar melkfles achtergelaten.'
'4 mei: Mien heeft gelachen om een vogel op het dak. Haar lach is nog steeds het mooiste geluid op aarde.'
'19 augustus: De mannen van Vranken kwamen weer door de straat rijden. Ik heb de schaduw op de muur geworpen om ze af te schrikken. Mien is veilig.'
Ik sloeg mijn handen voor mijn mond.
Het was geen spookverschijning geweest die zomaar af en toe opdook. Pieter... of de kracht die Pieter had achtergelaten... had hier Drie Jaar Lang Gewoond! Hij had hier dag in, dag uit over mij gewaakt!
In de leren fauteuil lag een dik, met leer gebonden boek. Op de kaft stonden de gouden letters: 'Mijn Laatste Dagboek voor Mien'.
Ik pakte het zware boek op en ging in de fauteuil zitten. De geur van Pieters pijptabak en oude boeken omhulde me als een warme omhelzing.
Ik sloeg het dagboek open op de eerste pagina. Het handschrift was duidelijk en krachtig:
'Lieve Mien,
Als je deze geheime kamer hebt gevonden, betekent dit dat Vranken is ontmaskerd en dat de wet zijn werk doet. Het betekent ook dat mijn fysieke manifestatie als 'Henk' niet langer nodig is.
Ik moet je de waarheid vertellen over wat er gebeurde op de nacht dat ik stierf...'
Ik haalde diep adem en begon te lezen. Maar net toen ik de pagina wilde omslaan, hoorde ik een zacht kraken van de houten vloerdelen in de gang buiten de spiegeldeur.
Iemand was het leegstaande huis binnengekomen en stapte langzaam naar de spiegel toe...
