Drie maanden later.
De winter had zijn intrede gedaan in het kleine stadje. Een dikke, maagdelijk witte laag sneeuw bedekte de daken van de huizen en de takken van de kale bomen. De straat lag er stil en sprookjesachtig bij onder de fonkelende sterrenhemel van december.
Op nummer 42 was de zwarte ruïne van het verbrande huis inmiddels volledig opgeruimd. De gemeente had het terrein vrijgegeven, en met de hulp van de erfenis die Pieter had achtergelaten en de steun van de stad, was er iets wonderbaarlijks ontstaan.
Er stond geen nieuw woonhuis meer.
In plaats daarvan was er een prachtige, glazen wintertuin gebouwd — De Herdenkingstuin van Pieter van der Meer. Binnen in de verwarmde glazen kas bloeiden honderden wilde rozenstruiken, omringd door comfortabele houten bankjes, kleine vijvers en leestafels waar mensen uit de hele stad naartoe kwamen om rust en troost te vinden.
Aan de voordeur van de wintertuin hing een koperen plaat met de tekst: 'Opgedragen aan Pieter en Mien — Waar liefde is, heeft de dood geen macht.'
Ik stond bij het raam van mijn eigen huisje aan de overkant van de straat. Ik droeg een warme, wollen trui en hield een dampende mok warme chocolademelk in mijn handen.
Op de eettafel achter mij, in een prachtige kristallen vaas, stond de gouden roos die Pieter me had gegeven op de nacht van de volle maan. De bloem was in de drie maanden tijd geen enkel blaadje verloren en bleef een zacht, troostrijk licht verspreiden door het hele huis.
De voordeur van mijn huis ging open en Elena stapte binnen, gehuld in een dikke winterjas en met een rode sjaal om. Haar wangen waren rood van de kou, maar haar ogen straalden van geluk.
"Mien!" roep ze vrolijk, terwyl ze haar sneeuwlaarzen uittrok in de hal. "Je raadt nooit wie er zojuist in de wintertuin is aangekomen!"
"Wie dan, lieverd?" vroeg ik glimlachend.
"Vader Thomas en de twee jonge agenten die je die bewuste nacht hebben geholpen," zei Elena, terwijl ze naar me toe liep en me een warme knuffel gaf. "Ze hebben een grote kerstboom meegebracht om in het midden van de glazen kas te zetten. Ze vragen of je het eerste lichtje wilt ontsteken."
Een diepe warmte vulde mijn hart. Mijn leven, dat drie jaar geleden zo uitzichtloos en eenzaam leek, was veranderd in een rijk netwerk van vriendschap, liefde en gemeenschap. Ik was niet langer 'de eenzame weduwe van nummer 40'. Ik was Mien — de vrouw die de stad haar gerechtigheid had teruggegeven en die omringd werd door mensen die om haar gaven.
Ik pakte mijn warme jas van de kapstok en sloeg de geruite sjaal om die nog steeds lichtjes naar Pieters pijptabak rook.
Samen met Elena stapte ik de sneeuw op.
Terwijl we over de gekraakte sneeuw naar de glazen wintertuin wandelden, keek ik omhoog naar de heldere sterrenhemel. Eén ster fonkelde bijzonder fel, precies boven de plek waar nummer 42 eens had gestaan.
Ik knikte zachtjes naar de ster.
"Dank je wel, Pieter," fluisterde ik in gedachten. "Dank je wel voor de rozen. En dank je wel voor het leven."
Toen we de deuren van de verwarmde wintertuin openduwden, werden we verwelkomd door het gelach van vrienden, de warme geur van dennennaalden en bloeiende rozen, en de wetenschap dat sommige verhalen een einde hebben dat zo mooi is, dat het voelt als een nieuw begin.
Ik nam de aansteker van vader Thomas over en stak het eerste lichtje aan op de grote kerstboom. De lampjes verlichtten de glazen kas en wierpen hun gloed over de honderden bloedrode rozen die te midden van de sneeuw in volle bloei stonden.
En op de drempel van mijn eigen huis, ver onder de sneeuw, bleef de herinnering aan de man in de asgrijze mantel voor altijd gegrift als het mooiste mysterie dat de liefde ooit had geweven...
