Het geluid van het brekende porselein leek door het immense landhuis te echoën alsof er een bom was ontploft. Arturo’s hart stond een tel stil. Hij wist dat als Valeria of Bruno Ximena op dit moment betrapten op het bespioneren van hun gesprek, het leven van het kleine meisje en haar moeder direct in gevaar zou zijn.
Met een snelheid die door pure adrenaline werd voortgedreven, stapte Arturo uit de schaduw van de studeerkamer. Hij struikelde bewust over de rand van het tapijt en viel met een harde klap op de grond, vlak naast de scherven van de gebroken vaas.
‘Aargh!’ kreet Arturo uit, terwijl hij wild met zijn handen over de vloer tastte en deed alsof hij versuft en gedesoriënteerd was. ‘Help! Wat is er gebeurd? Waar ben ik?’
Valeria en Bruno kwamen om de hoek rennen. Valeria’s ogen werden groot toen ze Arturo op de grond zag liggen tussen het gebroken porselein, met Ximena die gechoqueerd tegen de muur gedrukt stond.
‘Arturo!’ riep Valeria, terwijl ze haar stem snel transformeerde van koud naar bezorgd en liefdevol. Ze haastte zich naar hem toe en hielp hem overeind. ‘Mijn god, wat is er gebeurd? Gaat het wel met je?’
‘Ik… ik probeerde naar de keuken te lopen om wat water te halen,’ stamelde Arturo, zijn ogen wijd opengesperd en bewust naar een leeg punt in de verte starend. ‘Mijn zicht was ineens helemaal weg. Alles werd pikdonker. Ik stootte tegen iets aan en viel… Wie is daar nog meer? Ik hoorde voetstappen!’
Bruno stapte naar voren, zijn stem strak maar proberend kalm te klinken. ‘Ik ben het, Arturo. Bruno. Ik kwam net binnen met Valeria om wat dringende papieren van het bedrijf te bespreken. Je gaf ons een dodelijke schrik, man.’
Valeria keerde zich woedend om naar Ximena, die angstig achter haar moeder Lupita was gekropen, die gehaast de hal in was gerend.
‘Lupita!’ snauwde Valeria met ingehouden woede. ‘Waarom hield jij je dochter niet in de gaten? Ze had Arturo kunnen laten vallen! Kijk wat een bende ze heeft gemaakt van deze antieke vaas!’
Lupita boog haar hoofd diep, tranen in haar ogen. ‘Het spijt me zo, mevrouw. Het spijt me verschrikkelijk. Ximena wilde alleen maar helpen…’
‘Laten we geen drama maken, Valeria,’ zei Arturo met een zwakke stem, terwijl hij over zijn arm wreef. ‘Het was mijn schuld. Ik had niet alleen moeten proberen te lopen. Mijn ogen… ze laten me nu helemaal in de steek. Ik ben zo goed als blind.’
Een snelle, tevreden blik werd uitgewisseld tussen Valeria en Bruno. Arturo, wiens overige zintuigen door het verlies van zijn zicht extremer waren afgestemd, voelde de verandering in de sfeer. Hij hoorde het lichte geritsel van Bruno’s duur zijden pak toen de man zich ontspande, en hij rook het subtiele parfum van Valeria dat dichterbij kwam toen ze haar arm om hem heen sloeg.
‘Stil maar, lieverd,’ fluisterde Valeria, terwijl ze hem voorzichtig naar de bank in de woonkamer leidde. ‘Ik ben hier. Ik zal altijd jouw ogen zijn. Bruno en ik waren net aan het bespreken dat het misschien beter is als je mij volmacht geeft over de operationele zaken van Garza Corporation. Dan hoef jij je geen zorgen meer te maken over de documenten die je niet meer kunt lezen.’
Arturo voelde een vlaag van misselijkheid opkomen bij het horen van haar valse tederheid. De vrouw met wie hij twaalf jaar lief en leed had gedeeld, keek hem aan met de blik van een roofdier dat haar prooi zag sterven.
‘Dat… dat is misschien een verstandig idee, Valeria,’ antwoordde Arturo, huichelachtig instemmend. ‘Ik kan toch niets meer controleren. Ik vertrouw jou en Bruno volkomen.’
‘Uitstekend,’ zei Bruno, en er klonk een nauwelijks verborgen triomf in zijn stem. ‘Ik zal de documenten door onze juridische afdeling laten voorbereiden. Morgenmiddag kunnen we het papierwerk afhandelen. Het enige wat je hoeft te doen is een handtekening te zetten op de aangegeven plaatsen.’
Nadat Bruno afscheid had genomen en het landgoed had verlaten, bracht Valeria Arturo naar zijn kamer. Ze schonk een glas water voor hem in en zette een klein wit pilletje op het nachtkastje.
‘Neem dit om te rusten, schatje,’ zei ze zacht. ‘Je bent erg geschrokken.’
Arturo knikte zwijgend. Pas toen hij hoorde dat haar voetstappen in de gang verdwenen en de zware slaapkamerdeur werd gesloten, spuogde hij het pilletje dat hij slechts onder zijn tong had gehouden uit in een zakdoek.
Een halfuur later ging het geheime luikje van de badkamer open. Lupita en Ximena kwamen voorzichtig binnen. Lupita droeg een klein thermoflesje dat dokter Alejandro haar stiekem had meegegeven.
‘Don Arturo,’ fluisterde Lupita. ‘Hier is het medicijn van de dokter. U moet dit innemen om het toxine af te breken.’
Arturo dronk de bittere vloeistof in één teug leeg. Bijna onmiddellijk voelde hij een lichte branding achter zijn ogen, gevolgd door een vreemde, koele verlichting. Het was het teken dat het medicijn werkte.
‘Lupita,’ zei Arturo zacht maar dringend. ‘Wat Bruno eerder zei… over mijn vader en mijn eerste vrouw Elena… Weet jij daar iets van? Jij werkte hier immers al toen mijn vader nog leefde.’
Lupita klemde haar handen ineens. Haar gezicht trok weg. ‘Don Arturo… ik heb altijd gedacht dat het niet mijn plek ছিল om te spreken. Maar de nacht dat uw vader overleed… zag ik mevrouw Valeria uit zijn studeerkamer komen. Ze had een leeg glazen flesje bij zich. De volgende ochtend werd uw vader dood aangetroffen. En mevrouw Elena… de eerste mevrouw… ze verdween heel plotseling nadat ze ruzie had gekregen met meneer Bruno over de boekhouding van het bedrijf.’
Arturo’s adem stokte. De puzzelstukjes begonnen op een afschuwelijke manier in elkaar te passen. Valeria en Bruno waren niet zomaar geldbeluste verraders; ze waren seriemoordenaars die al jarenlang systematically zijn familie aan het uitroeien waren om het imperium van de Garza's over te nemen.
‘We moeten bewijzen verzamelen,’ zei Arturo, zijn stem gevuld met een ijzige vastberadenheid. ‘Morgen willen ze dat ik de overdracht van het bedrijf onderteken. Als ik weiger, zullen ze argwaan krijgen en de dosering van het gif verhogen of fysiek geweld gebruiken. Als ik teken, verliezen we alles.’
‘Wat gaan we doen?’ vroeg Ximena met grote, slimme ogen.
Arturo dacht diep na. Hij voelde hoe zijn zicht langzaam, heel langzaam iets helderder werd; de contouren van het meisje werden iets scherper in het schemerduister.
‘Ximena,’ zei Arturo, ‘morgen wanneer Bruno de papieren brengt, moet jij de verborgen kluis in de studeerkamer van mijn vader zien te openen. Er is een geheim compartiment achter de boekenkast. Mijn vader vertelde me ooit dat hij daar een dagboek bewaarde waarin hij zijn vermoedens over Bruno bijhield. Als we dat dagboek kunnen vinden, hebben we het eerste harde bewijs.’
‘Ik doe het, don Arturo,’ zei het meisje zonder te twijfelen.
De volgende ochtend brak aan. De zon scheen fel over Monterrey, maar de sfeer in het landhuis Garza was ijzig koud. Valeria bracht Arturo zijn gebruikelijke ontbijt: een bord met fruit en een groot glas vers geprest sinaasappelsap.
‘Hier is je drankje, lieverd,’ zei Valeria met haar liefste stem. ‘Drink het helemaal op. Het zal je energie geven.’
Arturo nam het glas aan. Hij voelde de kou van het glas in zijn handen. Valeria bleef vlak voor hem staan, haar armen over elkaar geslagen, intensief toekijkend. Ze wilde zien hoe hij de dodelijke dosis tot zich nam.
Lupita stond bij het dressoir, met een doek in haar handen, verstijfd van de stress.
Arturo bracht het glas langzaam naar zijn lippen. De geur van het sap bereikte zijn neus. Hij wispelturig hield hij het glas vast, terwijl Valeria’s ademhaling sneller werd van verwachting.
Plotseling klonk er een hard geklop op de voordeur. Valeria wendde haar hoofd een fractie van een seconde af.
Op dat exacte moment liet Arturo het glas uit zijn 'onhandige' handen glippen. Het valt op de vloer en spat uiteen; de gele vloeistof verspreidt zich over de kostbare marmeren tegels.
‘Oh! Mijn verontschuldigingen!’ riep Arturo uit, zijn handen wijd uitgestrekt. ‘Ik kan niets meer voelen! Mijn vingers zijn gevoelloos!’
Valeria vloekte binnensmonds, haar gezicht vertrok van pure frustratie. ‘Je bent ook zo onhandig geworden, Arturo!’ snauwde ze, even haar masker van de liefhebbende echtgenote verliezend.
Maar haar boosheid werd snel onderbroken toen de butler de woonkamer binnenkwam, gevolgd door Bruno en twee vreemde mannen in strakke, donkere pakken.
Bruno stapte naar voren met een grote lederen map onder zijn arm. ‘Arturo, de notarissen zijn er. Het is tijd om de papieren te ondertekenen.’
Arturo richtte zijn bijna blinde blik op de mannen. Hij wist dat als hij nu tekende, hij zijn doodvonnis zou ondertekenen. Maar als hij weigerde, was de valstrik voorbij en zouden ze hem ter plekke uitschakelen.
Terwijl Bruno de documenten op tafel legde en een pen in Arturo's trillende hand duwde, zag Arturo vanuit zijn ooghoek hoe Ximena stilletjes naar de studeerkamer van zijn vader glipte.
‘Teken hier, Arturo,’ zei Bruno met een gebiedende toon. ‘Op de stippellijn.’
Arturo hield de pen boven het papier. Hij kon de letters op het document nauwelijks zien, maar de titel bovenaan de pagina sprak voor zich: Volledige Afstand van Eigendom en Overdracht van Stemrecht.
Zijn vingers verkrampten. Hij moest tijd winnen.
