Het gerechtsgebouw van Monterrey verrees als een monolithisch marmeren paleis in het centrum van de stad. De grote hal krioelde van de journalisten, fotografen en tv-crews. Het nieuws dat de blinde miljonair Arturo Garza weer kon zien, dat zijn vrouw hem had vergiftigd, én dat zijn doodgewaande eerste echtgenote na tien jaar levend was teruggekeerd, was de grootste mediasensatie van het land geworden.
Cameralenzen flitsten onophoudelijk toen Arturo het gebouw betrad. Hij droeg een strak, op maat gemaakt donkerblauw pak. Zijn houding was kaarsrecht, zijn blik scherp en vol zelfvertrouwen. Naast hem liep zijn topadvocaat, dr. Fernando Gutierrez, gevolgd door dokter Alejandro, Lupita en de kleine Ximena.
‘Geen commentaar, dames en heren,’ zei advocaat Gutierrez strak tegen de woest roepende pers, terwijl de beveiliging de menigte op afstand hield. ‘Alles zal vandaag in de zaal worden opgehelderd.’
In de grote rechtszaal heerste een benauwde spanning. Achter de verdedigingstafel zat Valeria. Ze droeg een eenvoudig zwart gevangenispak, maar haar houding was nog steeds hooghartig. Haar advocaat, een dure en beruchte strafpleiter genaamd Licenciado Peralta, zat naast haar met een stapel dikke mappen.
Aan de andere kant van de zaal nam Arturo plaats. Hij gunde Valeria geen enkele blik; zijn aandacht was volledig gericht op de drie rechters die op het podium gezeten waren.
De hoofdrechter sloeg met zijn houten hamer op het blok. KLAU! KLAU!
‘De zitting inzake Garza versus Garza is geopend,’ verklaarde de rechter met een diepe stem. ‘We zijn hier om de verzoeken tot nietigverklaring van het huwelijk, de eigendomsrechten van de Garza Corporation en de strafrechtelijke aanklachten wegens poging tot moord en verduistering te behandelen.’
Licenciado Peralta, de advocaat van Valeria, stond onmiddellijk op. Hij zette zijn bril recht en keek met een neerbuigende glimlach naar de rechters.
‘Edele achtbare rechters,’ begon Peralta met een welluidende stem. ‘Mijn cliënte, mevrouw Valeria Garza, wordt het slachtoffer gemaakt van een gigantische samenzwering. Het is waar dat meneer Arturo Garza medische problemen heeft gehad, maar de beschuldigingen dat mijn cliënte hem zou hebben vergiftigd zijn gebaseerd op de getuigenis van een tienjarig kind van een eenvoudige dienstmeid! Er is geen enkel hard, onomstotelijk medisch bewijs dat mevrouw Valeria ooit gif heeft toegediend.’
Peralta keek uitdagend naar Arturo. ‘Bovendien stellen wij dat meneer Garza door de hevige neurologische stress van de afgelopen maanden lijdt aan hallucinaties en paranoïde wanbeelden. Het bewijs daarvoor is zijn absurde bewering dat zijn eerste vrouw nog leeft!’
Er ontstond rumoer op de tribune. Valeria glimlachte subtiel en leunde achterover in haar stoel. Ze dacht dat ze de zaak onder controle had.
Advocaat Gutierrez stond rustig op van zijn stoel. hij keek niet naar Peralta, maar richtte zich rechtstreeks tot de rechters.
‘Edele achtbare rechters,’ zei Gutierrez kalm. ‘De verdediging spreekt over een gebrek aan hard bewijs. Welnu, laat mij u het hardste bewijs presenteren dat deze rechtbank ooit heeft gezien.’
Gutierrez wenkte naar de deur van de rechtszaal.
De zware eikenhouten deuren van de zaal zwaaiden langzaam open.
Het gezoem op de publieke tribune verstomde op slag. Iedereen hield zijn adem in.
In de deuropening stond Elena Garza. Ze droeg een elegante bordeauxrode jurk. Hoewel ze nog steeds mager was, stapte ze met een waardige, onwrikbare trots de zaal binnen, begeleid door twee rechercheurs.
Valeria’s gezicht trok in één seconde weg. Alle kleur verdween uit haar gelaat; haar mond viel open van pure afschuw.
‘Dat… dat is onmogelijk…’ fluisterde Valeria, terwill ze wanhopig overeind probeerde te krabbelen. ‘Zij is dood! Ze is tien jaar geleden gestorven!’
‘Stilte in de zaal!’ sloeg de rechter met zijn hamer.
Elena liep naar de getuigenbank, legde haar hand op de bijbel en legde de eed af. Ze keek Valeria recht in de ogen—een blik waarin tien jaar van opgekropte pijn en overwinning samenkwamen.
‘Mijn naam is Elena Garza,’ zei ze met een heldere, krachtige stem die door de hele zaal echode. ‘Tien jaar geleden werd ik ontvoerd door dr. Roberto Garza, de medeplichtige van de vrouw die daar zit. Ik werd gevangen gehouden, mishandeld en gescheiden van mijn pasgeboren baby. En het was Valeria die maandelijks geld ontving van de Zwitserse rekening om mijn gevangenschap te financieren.’
Gutierrez overhandigde een stapel bankafschriften en DNA-analyserapporten aan de griffier.
‘Hier zijn de officiële documenten, edele achtbare rechters,’ vervolgde Gutierrez. ‘Inclusief de officiële DNA-test die gisteren door het forensisch instituut is afgerond, waarin onomstotelijk wordt bewezen dat de vrouw in de getuigenbank Elena Garza is… én de biologische moeder van Ximena Garza.’
Peralta stamelde en probeerde te protesteren: ‘Edele achtbare… dit is niet aangekondigd! Dit is een schending van de procedure!’
‘Ga zitten, meneer Peralta!’ snauwde de hoofdrechter fel.
Gutierrez keerde zich vervolgens om naar dokter Alejandro, die als tweede getuige werd opgeroepen. Alejandro overhandigde het oorspronkelijke glazen flesje en de gedetailleerde chemische analyse van het synthetische neurotoxine.
‘Als medisch deskundige,’ verklaarde Alejandro onder eed, ‘kan ik bevestigen dat de stof in dit flesje identiek is aan de sporen die zijn aangetroffen in de bloedwaarden van Arturo Garza én in de voering van mevrouw Valeria’s handtas. Het is een zeldzaam gif dat uitsluitend wordt gebruikt voor atrofie van de optische zenuw.’
Valeria begon te trillen. Ze keek wanhopig naar haar advocaat, maar Peralta ontweek haar blik. Hij wist dat de zaak verloren was.
Toen bracht Gutierrez zijn genadeslag aan. Hij liet de geluidsopname afspelen van de telefoon die in de studeerkamer van het landgoed op de grond was gevallen tijdens de confrontatie in Deel 5.
De stem van Valeria vulde de rechtzaal, luid en kraakhelder:
‘Bruno! Hij weet het! Hij is niet blind! Kom nu terug! We moeten het nú beëindigen!’
Het publiek op de tribune slaakte een gesmoorde kreet. De rechters keken elkaar aan met een blik van afschuw.
De hoofdrechter keek strak naar Valeria. ‘Mevrouw Valeria Garza, heeft u nog iets toe te voegen?’
Valeria zonk diep weg in haar stoel. Haar hooghartigheid was volledig gebroken. Tranen van woede en zelfmedelijden liepen over haar gegrimeerde wangen. Ze schudde zwijgend haar hoofd.
De rechters trokken zich kort terug voor beraad. Vijftien minuten later kwamen ze terug de zaal binnen.
De hoofdrechter ging staan. ‘In de zaak van Garza versus Garza beslist deze rechtbank als volgt: Het huwelijk tussen Arturo Garza en Valeria is met directe ingang nietig verklaard op grond van bedrog en poging tot moord. Alle aanspraken van de verweerster op de bezittingen van de familie Garza worden volledig nietig verklaard.’
De rechter keek vervolgens naar de politieagenten die in de zaal stonden.
‘Mevrouw Valeria zal in hechtenis blijven afwachten op haar strafproces wegens poging tot moord, verduistering, ontvoering en medeplichtigheid aan moord. Zij riskeert een gevangenisstraf van veertig jaar zonder kans op vervroegde invrijheidstelling.’
De hamer sloeg neer. KLAU!
Luid gejuich barstte los op de publieke tribune. Arturo stond op en sloeg zijn armen om Elena en Gutierrez heen. Valeria werd door vier gewapende agenten in de boeien geslagen en via een zijdeur afgevoerd, terwijl ze wanhopig naar haar advocaat schreeuwde die zijn spullen al aan het pakken was.
Terwijl ze de rechtbank verlieten, stapte Arturo naar het bordes voor de pers. De fotografen flitsten woest, maar Arturo hief zijn hand op om stilte te vragen.
‘Dames en heren van de pers,’ zei Arturo met een stem die overvloeide van waardigheid. ‘Vandaag is de waarheid niet alleen aan het licht gekomen, maar is de gerechtigheid geschied. Mijn familie is door een diep dal van bedrog en duisternis gegaan. Maar vandaag kijken we weer naar de toekomst.’
Hij wenkte Elena, Lupita en Ximena naar zich toe.
‘Vanaf vandaag,’ verklaarde Arturo voor de camera’s van het hele land, ‘wordt de Garza Corporation geherstructureerd tot een liefdadigheidsstichting ter ondersteuning van slachtoffers van geweld en medische fraude, met mijn dochter Ximena Garza als de toekomstige erfgename.’
Ximena glunderde trots en klemde de handen van haar vader en moeder vast.
Maar terwijl de menigte klapte en de journalisten hun vragen riepen, zag Arturo in de verte, aan de rand van het plein, een gestalte staan.
Een man in een donkere jas met een hoed diep over zijn gezicht getrokken. De man hield een kleine zwarte enveloppe vast en keek strak naar de familie Garza.
Toen de man zag dat Arturo hem opmerkte, legde hij de enveloppe op een stenen bankje en verdween snel in de drukke menigte.
Arturo voelde een vreemde onderbuikgevoel opkomen. Hij wenkte zijn beveiliger en liep naar het bankje toe.
