Mijn voeten vlogen over de glibberige dennennaalden. Takken sloegen in mijn gezicht en sneden mijn huid open, maar ik voelde er niets van. De schreeuw van Sanne echode nog steeds na in mijn hoofd.
Toen ik de rand van de open plek bij de oude steengroeve bereikte, bracht ik mijn zaklamp omhoog. Het felle licht ontblootte een verschrikkelijk tafereel.
Sanne hing met beide handen aan de rand van de steile rotswand. Haar benen bungelden in de zwarte diepte boven het ijskoude water van de steengroeve. Haar vingers gleden langzaam weg over de vochtige, met mos bedekte stenen.
En boven haar stond Dirk.
Hij stapte langzaam naar voren en stak zijn zware laars uit, klaar om op de vingers van het meisje te trappen.
– "Nee!" brulde ik met een kracht die ik niet meer voor mogelijk had gehouden.
Ik stormde de open plek op en ramde mijn schouder met vol gewicht tegen de zijkant van Dirks lichaam. De man, verrast door mijn plotselinge aanval, wankelde en viel zwaar op de grond. De zaklamp vloog uit mijn hand en bleef op het gras liggen, waardoor de scène in een spookachtig, zijdelings licht werd gehuld.
– "Opa! Ik hou het niet meer!" gilde Sanne.
Ik knielde meteen bij de rand van de klif, negeerde de vreselijke pijn in mijn rug, en greep Sannes polsen vast. Haar handen waren koud als ijs en klam van het zweet.
– "Ik heb je vast, kind! Laat niet los!" riep ik, terwijl ik mijn tanden op elkaar klemde en met al mijn kracht trok.
Mijn oude spieren protesteerden, mijn hart klopte zo hard dat het voelde alsof mijn borstkas zou barsten. Maar centimeter voor centimeter trok ik haar naar boven, totdat ze haar knie over de rand kon haken en zichzelf op het gras kon rollen.
We lagen beiden hijgend op de vochtige grond. Sanne klemde zich aan mij vast, hevig trillend.
– "Genoeg geweest!" klonk een rauwe stem boven ons.
Dirk was opgestaan. Hij veegde het vuil van zijn jas en stak zijn hand in de binnenzak. Het schijnsel van de zaklamp weerkaatste op de loop van een zwart pistool.
– "Jullie oude en jonge dwazen," zei hij met een kille grimlach. "Ik heb twintig jaar gewerkt om de erfenis van de familie De Wit veilig te stellen. Ik laat dit alles niet verpesten door een vergeelde foto en een dagboek van een dode vrouw."
– "Dirk! Wat ben je aan het doen?!"
Een stem klonk uit de schaduwen van het bos. Karin stapte de open plek op. Ze zag het pistool in Dirks hand en bleef abrupt staan. Haar gezicht werd nog bleker dan het al was.
– "We gingen alleen de papieren halen, Dirk!" riep ze met paniek in haar stem. "Je zei dat we hen alleen maar schrik aan moesten jagen! Je zei niets over een wapen!"
– "Houd je kop, Karin!" snauwde Dirk zonder zijn blik van ons af te wenden. "Denk je nou echt dat we hier nog uit komen als deze twee naar de politie stappen? Je vader weet van Elisabeth. Sanne weet van het ziekenhuis. Het is voorbij als zij blijven praten!"
– "Nee..." stamelde Karin, terwijl ze een stap achteruit deed. "Mijn vader... ik wilde mijn vader geen kwaad doen! Ik wilde alleen de erfenis! Het geld dat mij toebehoorde!"
– "Je bent net zo schuldig als ik, Karin," zei Dirk koud. "Je hield het kussen vast op het gezicht van Elisabeth toen ze te zwak was om terug te vechten. Vergeet dat niet."
Die woorden vonden hun doel. Het was een definitieve bekentenis. Karin stikte in haar eigen ademhaling, haar ogen wijd van afschuw over haar eigen verleden dat nu onverbiddelijk aan het licht kwam.
Sanne klemde het lezeren dagboek – dat wonderbaarlijk genoeg nog steeds onder haar jas geklemd zat – steviger vast.
– "Je kunt ons niet allemaal neerschieten, Dirk," zei ik met een ijzige kalmte, terwijl ik opstond en Sanne achter mij schoof. "De buren hebben de brandweer gebeld. De politie is al onderweg naar mijn huis. Ze zullen de schoten horen."
– "Dan zorg ik dat er niemand meer is om te getuigen als ze hier aankomen," antwoordde Dirk, en hij richtte de loop van het wapen recht op mijn borst.
Mijn vingers spanden zich aan. Ik keek de man recht in de ogen, weigerend om te smeken voor mijn leven. Als dit het einde was, zou ik sterven terwijl ik de waarheid over Anna en de veiligheid van Sanne verdedigde.
Dirk legde zijn vinger op de trekker.
En toen klonk er een fel, verblindend licht vanuit de bomen aan de overkant van de open plek, vergezeld van het oorverdovende geluid van een politiesirene...
