Een half jaar later.
De geur van vers zaagsel, natte mortel en verf vulde de ochtendlucht op de kavel achter het bos. Waar eens de verbrande ruïne van mijn oude huis stond, verrees nu een prachtig, modern houten huis met grote glazen schuifpuien die uitkeken op de tuin en het bos.
De stellingen stonden nog om het dak, maar het grootste deel van de bouw was voltooid. Lokale vakmensen werkten gestaag door, en op de oprijlaan stond een bordje met de tekst: Stichting De Twee Dochters – Hoofdkantoor en Opvangcentrum.
Ik zat op een houten bankje op het pas aangelegde gazon, een kop warme thee in mijn hand. De zonnestralen filterden door de bladeren van de oude eik, exact zoals op die doordeweekse zaterdagmiddag zes maanden geleden. Maar mijn hart voelde niet langer zwaar van onrust.
Sanne kwam naar buiten gelopen met een stapel blauwdrukken en een laptop onder haar arm. Ze zag er stralend uit. De angst en de paniek die haar ooit verteerden, waren verdwenen en hadden plaatsgemaakt voor een volwassen, krachtige uitstraling.
– "Opa! De eerste aanvragen voor ondersteuning zijn net binnen gekomen via de website," zei ze enthousiast, terwijl ze naast me op het bankje kwam zitten. "Een jonge vrouw uit Utrecht die zoekt naar haar geadopteerde zus. We kunnen haar helpen met het DNA-onderzoek via ons fonds!"
– "Dat is prachtig, Sanne," glimlachte ik. "Anna zou trots op je zijn."
Op dat moment kwam een witte bestelwagen de oprijlaan op gereden. Lucas stapte uit de cabine, gekleed in een werkbroek en een shirt dat besmeurd was met houtstof. Hij zwaaide naar ons en tilde een zware houten plaat uit de laadruimte.
Op de plaat was met de hand een prachtige inscriptie gebrand: Huis van de Lichtzijde.
– "Het bord voor bij de ingang is klaar, opa!" riep Lucas, terwijl hij het bord naar ons toe droeg.
Hij had de afgelopen maanden gewerkt als de hoofdaannemer van de herbouw. Hij had de visie van Anna vormgegeven met zijn eigen handen, plank voor plank, steen voor steen.
– "Het is volmaakt, Lucas," zei ik, terwaal ik de letters aanraakte.
We werden onderbroken door de aankomst van een zwarte politiewagen. Rechercheur De Jong stapte uit. Hij droeg geen uniform meer, maar een formeel pak. Hij glimlachte toen hij de voortgang van de bouw zag.
– "Meneer Van der Meer, Sanne, Lucas," begroette hij ons. "Ik kwam even langs voor een laatste update over de rechtszaak."
We gingen rond de houten tafel op het terras zitten.
– "De rechter heeft vanmorgen uitspraak gedaan," zei De Jong ernstig. "Dirk De Wit is veroordeeld tot vierentwintig jaar gevangenisstraf voor moord, brandstichting en poging tot doodslag. Hij zal de gevangenis nooit meer als een vrije man verlaten."
– "En Karin?" vroeg ik, al wist ik dat het antwoord me pijn zou doen.
– "Karin heeft veertien jaar gekregen voor haar medeplichtigheid aan de moord op Elisabeth en de brandstichting," antwoordde De Jong. "De rechter heeft rekening gehouden met haar psychische toestand en haar bekentenis, maar de straf is onvoorwaardelijk."
Er viel een korte stilte. Ik keek naar de bosrand waar we die bewuste nacht doorheen waren gerend. Karin zou veertien jaar van haar leven achter tralies doorbrengen. Het was een rechtvaardige straf, maar als vader voelde het als een blijvend verlies.
– "Heb je haar nog gesproken, opa?" vroeg Sanne zacht.
– "Ik ben vorige week bij haar geweest in de strafinrichting," antwoordde ik met een rustige stem. "Ze huilde. Ze vroeg om vergeving. Ik heb haar verteld dat ik haar niet haat... maar dat de weg naar herstel lang is. Ik zal haar blijven bezoeken. Een vader geeft zijn kind niet op, zelfs niet als ze de weg volledig is kwijtgeraakt."
De Jong knikte met diep respect.
– "U bent een groot man, Willem. Anna heeft de juiste persoon gekozen om haar erfenis te bewaken."
De rechercheur nam afscheid en reed weg. Lucas en Sanne pakten hun gereedschap op om het houten bord bij de poort te monteren.
Ik bleef alleen achter op het terras. Ik sloot mijn ogen en haalde diep adem. De geur van het verse hout en de bloemen in de tuin voelde als een belofte van een nieuw begin.
Maar er was nog één laatste handeling die verricht moest worden om deze cirkel definitief te sluiten. Een handeling die alleen ik kon uitvoeren...
