De zekeringen waren doorgeslagen, of erger nog: iemand had de stroomkabels aan de buitenkant van het huis doorgesneden. De duisternis die het huis binnendrong was verstikkend en pikzwart. Het enige licht kwam van het flauwe schijnsel van de maan dat door de gebroken ramen naar binnen viel.
– "Karin, stop hiermee!" schreeuwde ik in het donker.
Maar ik hoorde alleen het gehaaste geschuifel van haar voeten, gevolgd door een harde duw. Sanne gilde toen Karin haar probeerde te grijpen in het duister.
– "Geef hier dat dagboek, rotkind!" grauwde Karins stem.
Ik bedacht me geen seconde. Ondanks mijn vierenzeventig jaar en mijn stijve spieren, wierp ik me naar voren in de richting van het geluid. Mijn handen raakten de stof van Karins jas. Ik trok haar met alle kracht die ik in me had naar achteren. We vielen beiden tegen de houten muur van de gang.
– "Sanne, ren!" schreeuwde ik uit volle borst. "Naar het bos achter de tuin! Blijf niet hier!"
Ik hoorde de snelle, lichte voetstappen van Sanne die naar de achterdeur rende. Het klinken van de klink klonk fel, gevolgd door het gekraak van takken in de achtertuin.
Karin worstelde zich los uit mijn greep. In het maanlicht zag ik haar gezicht, verwrongen van woede en frustratie.
– "Je bent altijd blind geweest voor de waarheid, papa!" snauwde ze, terwijl ze zich opraapte. "Blijf lekker zitten in de as van je leugens!"
Ze keerde zich om en rende niet achter Sanne aan, maar naar de voordeur, waar de schaduw van de grote man, Dirk, in de deuropening verscheen.
– "Ze is naar het bos achter het erf!" riep Karin tegen hem. "Ze heeft de originele papieren bij zich!"
Dirk bromde iets onverstaanbaars en beiden verdwenen in de nacht, de duisternis van het nabijgelegen dennenbos in achter Sannes spoor aan.
Ik bleef alleen achter in de stinkende ruïne van mijn huis. Mijn ademhaling was zwaar en raspend, mijn hart pounding in mijn borstkas. Maar ik kon hier niet blijven zitten. Sanne was alleen in het bos met twee mensen die nergens voor terugdeinsden om een twintig jaar oud misdrijf te verbergen.
Met trillende benen liep ik naar de keuken, waar ik op de tast in de lade zocht naar de grote metalen zaklamp die ik daar altijd bewaarde. Mijn vingers sloegen om het koude staal. Ik klikte de knop om; een felle, witte lichtstraal klieft de duisternis.
Ik stapte via de vernielde achterdeur de tuin in. Het dennenbos achter mijn kavel strekte zich kilometers lang uit. Als kind speelde Karin daar vaak, en later nam Anna Sanne er mee naartoe voor wandelingen. Het was een dicht, woest terrein vol met kuilen, oude slootjes en dichte braamstruiken.
Ik volgde het spoor van neergetrapte varens en afgebroken takken. De koude nachtlucht sneed in mijn longen, maar de adrenaline hield me overeind. Elke stap die ik zette, voelde als een gevecht tegen mijn eigen lichaam, maar de gedachte dat Sanne in gevaar was door het verleden dat ik niet had opgemerkt, dreef me voort.
Na honderd meter lopen stopte ik en deed de zaklamp uit. Ik luisterde scherp.
In de verte, dieper in het bos, hoorde ik het knappen van twijgen en een stem die roept:
– "Sanne! We weten dat je hier bent! Je kunt nergens heen! Dat bos loopt dood bij de oude steengroeve!"
Het was de stem van Dirk.
Een rilling ging over mijn rug. De oude steengroeve! Dat was een vervallen, steile afgrond van zeker vijftien meter diep, half gevuld met stilstaand, koud water. Als Sanne daar in het donker naartoe rende, zou ze in de diepte kunnen storten.
Ik begon sneller te lopen, de zaklamp laag bij de grond houdend om mijn positie niet te verraden. Mijn voeten zakten weg in de vochtige bosgrond. Mijn gedachten gingen terug naar Anna. Hoe had ze dit alles kunnen dragen? Een gestolen kind, een leven vol geheimen, en een dochter – Karin – die langzaam veranderde in een vreemde vol haat. Anna had het dagboek verborgen om de waarheid te bewaren, hopend dat de gerechtigheid ooit zou zegevieren.
Plotseling hoorde ik een scherpe geding-knal, gevolgd door een luid geding en een plons.
Een schreeuw van een jonge vrouw sneed door de nacht.
– "Opa! Help me!"
Het was Sanne. Haar stem kwam precies uit de richting van de steengroeve.
Ik vergat mijn leeftijd, mijn pijn en de duisternis. Ik zette het op een lopen, de zaklamp wild in het rond schijnend, recht op de rand van de afgrond af waar het gevaar op haar wachtte...
