Mijn hart sloeg een slag over. Vancamp had een pistool op rechercheur Visser gericht. Visser liet langzaam zijn hand zakken en stapte achteruit, de keuken in.
"Vancamp, je maakt het alleen maar erger," zei Visser met een kalme, gecontroleerde stem. "Het pand is omsingeld door mijn kollega's die buiten wachten."
"Lieg niet tegen me!" schreeuwde Vancamp. "Ik heb je alleen zien binnenkomen met de advocaat en die snotjongen. Er is geen versterking!"
Hij had gelijk. Visser was gehaast meegekomen zonder op versterking te wachten omdat we de sleutel zo snel mogelijk wilden veiligstellen.
Vancamp stapte de keuken binnen, zijn oog strak gericht op de koperen sleutel die nog steeds op de keukentafel lag. "Geef me die sleutel en het briefje. Nu!"
Meneer Fischer schoof langzaam voor mij om me af te schermen. "Meneer Vancamp, dit is gijzeling. Hier staat levenslang op."
"Mijn leven is toch al voorbij als dat kluisdossier geopend wordt!" brulde Vancamp. "Weten jullie wel wat er in die kluis ligt? Denk je echt dat het alleen om een knullig huisje gaat?"
Ik keek hem strak aan. "Wat ligt er dan nog meer?"
Vancamp lachte koud, een duister geluid dat door de lege keuken echode. "Je vader was geen heilige, Lucas! Hij werkte voor ons. Vijftien jaar lang heeft hij de boekhouding gedaan van ons internationale netwerk! Toen hij wou uitstappen en dreigde naar de FIOD te stappen, moesten we hem uitschakelen. Ronald was alleen maar het loopjongentje dat het vuile werk moest opknappen!"
De woorden kwamen aan als een hamerslag. Mijn vader... betrokken bij criminele netwerken?
"Dat is niet waar!" riep ik. "Mijn vader was een eerlijke man!"
"Je vader was bang!" beet Vancamp me toe. "Hij kwam er pas laat achter waar het geld vandaan kwam. En toen hij wilde praten, hebben we de kluis laten vullen met alle bezwarende documenten van héél onze organisatie. Als die kluis opengaat, vallen er niet alleen koppen bij ons, maar wordt de naam van je vader voorgoed besmeurd!"
Ik staarde naar het briefje van mijn vader. 'Ik heb ontdekt dat Ronald geld verduistert...' Had mijn vader ontdekt waar hij echt voor werkte? Was hij erin geluisd door zijn eigen werkgevers?
"Geef me die sleutel, jongen," eiste Vancamp, terwijl hij de haan van zijn pistool overhaalde. "Of de advocaat vangt de eerste kogel op."
Ik keek naar meneer Fischer, naar rechercheur Visser, en toen naar de koperen sleutel op tafel.
Ik wist dat ik geen keus had. Ik kon hun levens niet op het spel zetten voor een papieren geheim.
Voorzichtig reikte ik mijn hand uit naar de sleutel. "Oké... neem hem maar."
Ik pakte de sleutel op. Maar in plaats van hem aan Vancamp te overhandigen, gooit ik hem met een snelle beweging achterwaarts, dwars door het geopende raam naar de achtertuin, waar het hoge, wilde gras stond!
"Nee!" schreeuwde Vancamp.
In de verwarring die ontstond, maakte rechercheur Visser van de gelegenheid gebruik. Hij dook naar voren, greep Vancamps pols en klemde zijn arm vast. Er klonk een doffe knal – een schot ging af en ketste af op het granieten aanrechtblad!
Meneer Fischer duwde me naar de grond.
Visser en Vancamp worstelden hevig op de keukenvloer. Vancamp was sterker, maar Visser gebruikte zijn gevechtstechnieken om het wapen uit Vancamps hand te slaan. Het pistool gleed over de tegels richting mijn voeten.
Ik bedacht me geen seconde. Ik trapte het wapen onder de koelkast.
Op dat moment kwamen er van buiten harde stappen. De voordeur werd ingetrapt. "Politie! Blijf waar je bent!"
Drie gewapende agenten van de ondersteuningsgroep stormden de keuken binnen. Binnen enkele seconden lag Vancamp in de boeien op de grond, briesend van woede.
Visser stond op, strakke ademhaling, en streek zijn jas glad. "Mooie worp, Lucas," zei hij met een flauwe glimlach. "Maar nu moeten we het gras in."
Een uur later gonsde de achtertuin van de metaaldetectoren. Na twintig minuten zoeken vond een agent de kleine koperen sleutel terug in de modder.
Ik hield de sleutel vast. Hij voelde koud en zwaar.
"Meneer Fischer," zei ik, terwijl we in de auto stapten richting Amsterdam. "Is het waar wat Vancamp zei? Was mijn vader crimineel?"
Fischer keek me met een meelevende blik aan. "Dat gaan we nu uitzoeken, Lucas. Maar vergeet niet: wat er ook in die kluis ligt, jouw vader heeft zijn leven gegeven om te zorgen dat jij en Thomas veilig zouden zijn. Dat maakt hem in mijn ogen geen crimineel, maar een vader die klem zat."
De rit naar Amsterdam duurde een eeuwigheid. De regen sloeg tegen de voorruit. Mijn gedachten gingen naar Thomas, die op het schuiladres wachtte op mijn terugkomst. Ik moest de naam van onze vader zuiveren. Voor hem.
Aangekomen bij het statige gebouw van de bank aan de Herengracht, werden we ontvangen door de kluisbeheerder. Rechercheur Visser toonde het gerechtelijk bevel.
We werden geleid naar een ondergrondse kelder met honderden roestvrijstalen deurtjes. De stilte hier beneden was beklemmend.
De beheerder stopte bij kluisje K-409.
"Uw sleutel alstublieft, meneer de Jong," zei hij.
Mijn hand trilde toen ik de sleutel in het slot stak. Ik draaide hem om. Eén harde klik.
Het deurtje zwaaide langzaam open.
