De spanning bereikte zijn kookpunt toen de datum voor de voorlopige zitting naderde. Mr. De Vries had niet stilgezeten; via het medisch dossier van de huisarts was onomstotelijk komen vast te staan dat Diana’s hartmedicatie allang niet meer noodzakelijk was in die zware dosering, en dat haar zogenaamde 'instorting' op de dag van de ontdekking een welbewuste, geënsceneerde poging was geweest om medelijden op te wekken bij de lokale autoriteiten.
Daarnaast had het audiobestand, dat inmiddels viraal was gegaan op regionale nieuwssites onder de noemer 'De Huishoudelijke Tiran van Den Bosch', geleid tot een officieel onderzoek door het sociaal wijkteam naar de omstandigheden in dat huishouden. Martijn had niet alleen zijn baan bij het accountantskantoor verloren vanwege reputatieschade, maar werd nu ook door zijn eigen collega's en superieuren gemeden als de pest.
Op een koude vrijdagochtend ontving ik een onverwacht bericht van mr. De Vries. "Martijn wil schikken," zei ze met een triomfantelijke ondertoon in haar stem. "Hij wil akkoord gaan met een onmiddellijke echtscheiding met gesloten beurzen, waarbij jij recht hebt op de helft van de overwaarde van het huis en waarbij alle valse aanklachten tegen jou onmiddellijk worden ingetrokken."
Ik keek uit het raam van mijn inmiddels gehuurde, eigen appartementje – een kleine maar gezellige stek met uitzicht op een binnentuin. De zon brak door de wolken en wierp een gouden gloed over de vensterbank.
"Een schikking?" vroeg ik. "Geen excuses?"
"Nee," antwoordde mr. De Vries. "Narcisten bieden nooit excuses aan, ze willen alleen hun eigen hachje redden nu de modder hen tot de lippen staat."
Ik dacht diep na. Ik kon doorgaan met een uitputtende rechtszaak die nog maanden zou duren, of ik kon deze giftige hoofdstuk voorgoed afsluiten en met een schone lei opnieuw beginnen. Het geld kon me niet eens zoveel schelen; het ging om mijn vrijheid, mijn rust en mijn eigen toekomst.
