De weken verstreken in een constante staat van paraatheid. Mijn lichaam begon langzaam te helen; de hechtingen waren inmiddels verwijderd en de littekens begonnen te vervagen tot dunne, zilverachtige lijntjes. Toch liet de psychologische impact zich niet zomaar wegwissen. Elke keer als ik een harde stem op straat hoorde, schoot mijn hartslag omhoog en zocht mijn hand instinctief naar een houvast.
Op een regenachtige dinsdagmiddag, toen ik door de bibliotheek liep om boeken te halen voor een omscholingscursus, zag ik een bekende gestalte bij de ingang staan. Mijn adem stokte in mijn keel. Het was Martijns broer, Lucas – een man die zich tijdens ons huwelijk altijd afzijdig had gehouden, maar die net zo goed profiteerde van de gratis huishoudelijke hulp die ik in dat huis leverde.
Wat deed hij hier in Groningen? Hoe had hij me in godsnaam gevonden?
Ik dook snel achter een hoge boekenkast en hield mijn adem in. Mijn handen trilden zo hevig dat een map met tijdschriften bijna uit mijn vingers glipte. Door een spleet tussen de boeken kon ik hem zien rondkijken. Hij hield een smartphone in zijn hand en tikte gefrustreerd op het scherm. Hij was duidelijk op zoek naar mij, waarschijnlijk via een illegaal verkregen locatiegegevens van mijn oude bankpas of OV-chipkaart.
Mijn hart bonsde in mijn keel. Als hij me hier vond, zou de intimidatie opnieuw beginnen, en deze keer misschien op fysieke wijze nu ze niets meer te verliezen hadden.
Met een snelle, stille beweging liep ik naar de nooduitgang aan de achterzijde van het gebouw. Het alarm ging gelukkig niet af omdat de deur op een kier stond voor ventilatie. Ik glipte naar buiten, de natte steeg in, en rende zo snel als mijn benen konden dragen tot ik in een drukke winkelstraat was waar ik me kon verstoppen tussen de massa.
Die avond besloot mr. De Vries dat het tijd werd om een officieel contactverbod aan te vragen bij de rechtbank. De stalking en de pogingen om mij op te sporen bewezen dat Martijn en zijn familie niet zouden stoppen voordat ze mij hadden gebroken.
