De voordeur vloog open met een kracht die de kapstok bijna deed omvallen. Diana stond in de deuropening, haar gezicht verwrongen door blinde woede en onbegrip. Ze hield haar handtasje krampachtig vast alsof het een wapen was. Haar ogen schoten heen en weer tussen Martijn, die als een verslagen hond in de hoek van de woonkamer stond, en mij.
"Wat is hier in Godsnaam aan de hand?" schreeuwde Diana, terwijl haar stem oversloeg in een schelle kreet die door het hele huis weerkaatsde. "De buurvrouw stond me zojuist op te wachten bij de oprit met tranen in haar ogen en riep dat we monsters waren! Ze hadden het over opnames... over hoe we jou behandelen!"
Ik deed een langzame stap naar voren, waarbij ik mijn rug rechtte ondanks de stekende pijn in mijn onderbuik. "Je hoeft je niet te verbazen, Diana," zei ik zachtjes, maar luid genoeg om elke letter te laten aankomen. "De waarheid heeft gewoon een eigen stem gekregen. Dezelfde stem die jij gebruikte toen je me dwong om in de brandende zon het gras te maaien terwijl mijn wond nog openstond. Dezelfde woorden waarmee je me vertelde dat ik waardeloos was omdat ik geen gezonde erfgenaam kon baren."
Martijn sprong op, zijn gezicht rood van blinde schaamte en angst voor zijn sociale ondergang. "Hou je mond! Je vernietigt ons! Je vernietigt mijn carrière!" schreeuwde hij, terwijl hij een gevaarlijke stap in mijn richting deed.
In dat moment van dreiging voelde ik geen vrees meer. Ik keek naar het lege plastic flesje dat nog steeds op de tafel lag – het flesje waar de levensreddende medicijnen van Diana in hadden gezeten, de medicijnen die ik die ochtend met een doelbewuste, ijzingwekkende handeling door het toilet had gespoeld. Ze dacht dat ze mij kon breken door haar ziekte te veinzen en mij als een slaaf te behandelen, maar haar echte kwetsbaarheid lag in die kleine pilletjes die nu ergens in de gemeentelijke riolering van Den Bosch ronddreven.
Diana greep naar haar borst en slaakte een verstikkend geluid. Haar ogen rolden naar boven en haar gezicht kleurde paars. "Mijn... mijn medicijnen..." hijgde ze, terwijl ze naar de kast tastte waar het flesje normaliter stond.
Martijn draaide zich in paniek om naar de kast. "Waar is het flesje? Waar heb je de pillen gelaten, mama?!" riep hij uit.
Ik keek hen allebei aan met een blik die kouder was dan de winterwind. "Die zijn weg," zei ik fluisterend. "Net zoals jullie genade."
