De zomer diende zich aan met warme dagen en lange, lichte avonden die de stad in een gouden gloed zetten. Mijn kleine appartement was inmiddels omgetoverd tot een knus thuis met planten op de vensterbanken en planken vol boeken die ik met zorg had uitgekozen.
Op een zaterdagmiddag liep ik over de Vismarkt toen iemand mijn naam riep. Ik draaide me om en zag een bekende glimlach naar me toe komen. Het was Thomas, een oude studievriendin van vroeger die ik al jaren uit het oog had verloren nadat Martijn ervoor had gezorgd dat ik alle contacten met de buitenwereld verbrak.
"Is dat echt [Naam]?" riep ze uit terwijl ze op me af kwam gelopen en me in haar armen sloot. "Ik kon het haast niet geloven toen ik je zag lopen!"
We dronken samen koffie op een terrasje aan de gracht en spraken urenlang bij. Ik vertelde haar het hele verhaal – niet als een slachtoffer dat medelijden zocht, maar als een vrouw die haar eigen roman had geschreven en de regie over haar leven had terugveroverd. Thomas luisterde met open mond en tranen in haar ogen, maar haar blik veranderde al snel in pure trots.
"Je bent altijd al een vechter geweest, ook al lieten ze je geloven dat je zwak was," zei ze bemoedigend toen we afscheid namen met de belofte elkaar snel weer te zien.
Die avond keek ik in de spiegel in de gang. De vrouw die me aankeek was niet meer dezelfde bange, uitgeputte schoondochter die in de badkamer van Den Bosch aan de wastafel hing. Dit was een vrouw met een sterke blik, een oprechte lach en een ongekende innerlijke kracht. De storm was voorbij, en wat overbleef was de zon.
