De zitting vond plaats via een beveiligde videoverbinding om te voorkomen dat ik oog in oog zou komen te staan met Martijn en zijn familie. Ik zat in het kantoor van mr. De Vries, omringd door ordners en papieren die mijn oude leven symboliseerden.
Op het beeldscherm verscheen de rechter, geflankeerd door griffiers. Aan de andere kant van de lijn zagen we Martijn zitten in een tl-verlicht kantoor, zijn gezicht grauw en ingevallen, met donkere kringen onder zijn ogen. Achter hem stond Diana, die eruitzag alsof ze in een paar weken tijd tien jaar ouder was geworden. Haar arrogante houding was verdwenen; er restte slechts een verbitterde, zieke oude vrouw die door haar eigen arrogantie was geveld.
De rechter nam het woord en overliep zakelijk de feiten. Het contract voor de echtscheiding lag klaar voor ondertekening. Martijn werd gevraagd of hij akkoord ging met de voorwaarden.
Zijn lippen trilden toen hij de woorden uitsprak: "Ja... edelachtbare. Ik ga akkoord."
Het voelde alsof er een enorme, loodzware steen van mijn borst viel. Mijn ademhaling werd diep en regelmatig. De nachtmerrie die in die benauwde badkamer in Den Bosch was begonnen met een leeg plastic flesje en het geluid van doorspoelend water, was hier, honderden kilometers naar het noorden, officieel ten einde gekomen.
De rechter sloot de hamer neer. "De echtscheiding is bij deze uitgesproken. De partijen zijn ontbonden van al hun verplichtingen jegens elkaar."
Het beeldscherm doofde. Ik keerde terug naar de realiteit. Mr. De Vries stak haar hand uit met een brede glimlach. "Gefeliciteerd, meisje. Je hebt het gered."
