Terwijl ik in Groningen mijn leven probeerde op te bouwen, zat de familie in Den Bosch niet stil. Zoals verwacht had Martijn geen seconde verspild om de schade aan zijn imago te beperken. Via een bevriende advocaat had hij geprobeerd om een last onder dwangsom te krijgen om mij te dwingen de publicatie van de opnames tegen te gaan – volledig negerend dat het lek door zijn eigen automatische cloud-synchronisatie was veroorzaakt.
Nog enger was het bericht dat mr. De Vries me een paar dagen later bracht: Martijn had aangifte gedaan van diefstal van de medicijnen van zijn moeder en beweerde dat ik een gevaar vormde voor de openbare orde en het leven van een hulpbehoevende bejaarde.
"Ze proberen het net om te draaien," zei mr. De Vries kalm toen we via een beveiligde videoverbinding overlegden. "Zij worden ontmaskerd als tiran, dus proberen ze jou neer te zetten als de labiele dader die Diana’s leven in gevaar heeft gebracht door haar pillen te stelen."
"Maar die pillen waren geen levensreddende medicijnen in de zin dat ze direct zou doodgaan als ze die miste," verdedigde ik me direct. "De huisarts had haar notabene vorige maand al gewaarschuwd dat ze haar dosering moest minderen vanwege bijwerkingen, maar ze gebruikte ze als chantagemiddel om mij te dwingen dag en nacht voor haar te zorgen!"
"Dat is uitstekend nieuws," antwoorde mr. De Vries glimlachend. "Als we de medische dossiers van de huisarts kunnen opvragen via een gerechtelijk bevel, tonen we aan dat Diana haar ziektebeeld verdraaide om jou te knechten."
De strijd was officieel begonnen. Het was een juridische schaakpartij waarbij elke zet nauwkeurig moest worden berekend. Ik realiseerde me dat ik vroeg of laat terug zou moeten naar het zuiden om getuigenissen af te leggen, maar voorlopig bood de anonimiteit van het noorden mij de nodige bescherming om aan te sterken.
