De trein arriveerde diezelfde nacht nog in Groningen, waar de mist als een dikke deken over de historische grachten hing. Ik had geen plan, geen vaste woon- en verblijfplaats, maar wel een kleine bankrekening op mijn eigen naam waar Martijn geen weet van had gehad – geld dat ik maandelijks had gespaard van mijn eigen bijbaan voordat ik gedwongen werd om te stoppen.
Ik vond een kleine, sobere B&B vlakbij het station waar de eigenaresse, een vriendelijke oudere vrouw met warme ogen, geen moeilijke vragen stelde toen ze mijn bleke gezicht en vermoeide blik zag. Ze gaf me de sleutel van een zolderkamer onder het schuine dak, waar het dakraam uitzicht bood op de sterrenloze hemel.
De volgende ochtend werd ik wakker door het gerinkel van fietsbellen op straat en de geur van versgebakken brood uit een nabijgelegen bakkerij. Het voelde onwerkelijk. Geen geschreeuw van Diana die eiste dat ik de vloer moest boenen, geen minachtende blikken van Martijn die me aankeek alsof ik vuil op zijn schoenen was.
Ik besloot dat het tijd werd om juridische stappen te ondernemen. Ik zocht via een openbare computer in de bibliotheek naar een gespecialiseerde advocaat op het gebied van huiselijk geweld en echtscheidingen. Mijn vingers trilden lichtjes op het toetsenbord toen ik de e-mail opstelde waarin ik mijn situatie schetste en het bewijsmateriaal – dat gelukkig ook veilig lokaal op mijn eigen USB-stick stond opgeslagen – bijvoegde.
Binnen een uur kreeg ik antwoord. De advocaat, een kordaat vrouwelijk persoonsdossier genaamd mr. De Vries, belde me direct op een leentoestel dat ik had aangeschaft.
"Dit is een schoolvoorbeeld van systematische psychologische en fysieke mishandeling," zei ze met een krachtige, professionele stem. "En gezien de omstandigheden rondom die medicijnen en de openbare verspreiding van de opname, staan we buitengewoon sterk. Maar we moeten snel handelen voordat zij de aanval openen."
