De politieagent stapt resoluut naar voren en trekt zijn handboeien los uit zijn koppel.
– "Lucas Bakker, u wordt aangehouden op verdere verdenking van afpersing, illegale gijzeling en het achterhouden van cruciaal bewijsmateriaal," spreekt de agent met een gezaghebbende stem uit die door de hele kamer galmt.
Lucas versteent. Hij kijkt naar de handboeien, dan naar zijn vader, en maakt een schijnbeweging alsof hij wil vluchten, maar de twee beveiligers grijpen hem direct bij zijn armen en drukken hem tegen de muur. Terwijl de handboeien met een scherpe klik om zijn polsen sluiten, slaakt Lucas een wilde kreet van frustratie en woede, maar er is geen ontkomen meer aan. Hij wordt hardhandig de kamer uitgesleept, weg van zijn vader en weg van de erfenis waar hij zo lang op heeft geaasd. De rust keert met een diepe zucht terug in de kleine ziekenhuiskamer. Ik haal opgelucht adem en zak even neer op de rand van de stoel, terwijl Evelien naar het bed loopt om de hand van haar grootvader vast te houden. Meneer Bakker glimlacht zwak; het lijkt alsof de last van decennia eindelijk van zijn schouders is gevallen. Hij kijkt mij aan en knikt bemoedigend. Met zijn laatste krachten wijst hij naar mijn rugzak waarin het dagboek zit.
– "De kluis... in de Amsterdamse Twentsche Bank..." fluistert hij. "Daar ligt het antwoord... open het... voor je ouders..."
Zijn woorden sterven langzaam weg in de stilte van de kamer. De monitor aan de wand begint een zacht, monotoon geluid te maken wanneer zijn hartslag langzaam tot rust komt, maar het is een vredige rust. Meneer Bakker heeft zijn taak volbracht. Hij heeft de sleutel aan de juiste persoon overgedragen, en het verleden kan eindelijk worden rechtgezet.
