Voordat Lucas het gordijn kan aanraken, klinkt er plotseling een luid, schril geluid van buiten dat de aandacht volledig opeist. Een sirene? Nee, het is de claxon van een tweede voertuig dat met piepende banden het terrein op komt racen, gevolgd door het kabaal van openslaande portieren en luide stemmen die door de regen gillen. Lucas schrikt zichtbaar en laat de brandende lucifer vallen op de houten vloer. Met een snelle reflex stamp ik op de lucifer om brand te voorkomen, maar ik ben te laat om nog weg te komen via het gordijn. Lucas draait zich om en rent met een razende vaart terug naar de gang om te zien wie zijn terrein betreedt. Ik gluur door een klein scheurtje in de stof en zie hoe Lucas de voordeur opent om poolshoogte te nemen, zijn vuisten gebald voor een gevecht. Maar wie er uit de auto stapt, had zelfs ik in mijn stoutste dromen niet verwacht. Het is geen politieagent, en het is ook geen handlanger van het syndicaat. Het is een jonge vrouw van rond de dertig, met dezelfde opvallende, indringende ogen als meneer Bakker, en een blik die even koel als vastberaden is. Ze draagt een leren jas en richt zonder aarzelen een klein, maar legaal jachtgeweer recht op de borst van Lucas.
– "Handen omhoog, neef," zegt ze met een stem die ijskoud door het huis snijdt. "Het spel is uit. Opa heeft me alles verteld voor hij zijn bewustzijn verloor."
Lucas verstijft volledig. Zijn gezicht trekt wit weg van pure schrik, alsof hij een geest ziet. Zijn stem breekt wanneer hij reageert:
– "Evelien... Jij... jij hoorde hier niet te zijn. Dit gaat jou niets aan!"
– "Alles wat met onze familie te maken heeft, gaat mij aan, Lucas," antwoordt Evelien onverschrokken. "Jij hebt opa opgesloten in dat verzorgingshuis om de hand te leggen op de erfenis die aan hem toebehoort, en je hebt geprobeerd om een onschuldige jongen uit Amsterdam te gebruiken om de schuld in de schove te schuiven. Maar dat feest gaat niet door."
Terwijl zij elkaar in de haren vliegen op de drempel, realiseer ik me dat dit mijn kans is. Ik schuif het gordijn geruisloos opzij, sluip op mijn tenen langs de woonkamer naar de achteruitgang die uitkomt op de overwoekerde tuin, en duw de oude achterdeur open. De frisse buitenlucht slaat in mijn gezicht. Zonder om te kijken sprint ik door het natte gras naar de bosrand, op weg naar mijn auto die een stukje verderop verscholen staat. Mijn hart bonsd in mijn keel, maar voor het eerst in weken voel ik dat ik de controle over mijn eigen lot begin terug te krijgen.
