Drie dagen na het overlijden van meneer Bakker sta ik voor de statige, massieve bronzen deuren van het oude bankgebouw aan de Singel in Amsterdam. De begrafenis van meneer Bakker was bescheiden, bijgewoond door alleen Evelien en mijzelf, maar het voelde als een eerbetoon aan een man die in de schaduw vocht voor gerechtigheid. In mijn hand houd ik niet alleen de zware ijzeren sleutel van het huis in Zwolle, maar ook de digitale coderingssleutel die in het dagboek verstopt bleek te zitten. Evelien staat naast me, haar blik vol verwachting en steun. Samen lopen we naar binnen, melden ons bij de directeur van de bank en tonen de officiële documenten die aantonen dat ik de wettelijke erfgenaam en begunstigde ben van de historische kluis met nummer 404. De bankdirecteur knwijpt met zijn ogen, bekijkt de documenten kritisch, en knikt dan plechtig. Hij leidt ons door de lange, marmeren gangen naar de diepe ondergrondse kluizenruimte waar de lucht koud en zwaar aanvoelt. Voor ons staat een imposante, stalen kluisdeur met een combinatie- en sleutelslot dat al vijftig jaar onaangeroerd is gebleven. Met trillende handen steek ik de oude ijzeren sleutel in het bovenste slot en voer ik de cijfercombinatie in die ik in het dagboek heb teruggevonden. Met een zware, mechanische brom draait het binnenste mechanisme los. Ik trek aan de dikke stalen hendel, en de deur zwaait langzaam open.
News Story
