Deel 9: Een onverwachte wending
Met een explosieve kracht die mijn eigen spieren bijna scheurde, gooide ik mijn achterover tegen de zware houten leuning van de stoel. Het oude, vermolmde eikenhout versplinterde met een harde knal. De spanning op de kettingen viel weg toen de rugleuning afbrak.
Voordat de huurling kon reageren, zwaaide ik mijn losgekomen rechterarm omhoog en ramde de injectienaald die hij vasthield recht in zijn eigen hals.
De man slaakte een gurgelende kreet van ontzetting, trok de naald uit zijn nek en deed gechoqueerd drie stappen achteruit. De dodelijke dosis hartgift stroomde reeds door zijn eigen bloedbaan. Binnen enkele seconden begonnen zijn ogen weg te draaien en stortte hij zwaar op de marmeren vloer.
"Wat de hel?!" schreeuwde Julian paniekerig. Hij greep naar het pistool onder zijn jasje.
Ik wachtte niet af. Ik pakte het zware houten fragment van de gebroken stoel dat nog aan mijn linkerarm bungelde en slingerde het met volle kracht tegen het gezicht van Julian. Het hout raakte hem vol op zijn neusbeen. Met een bloedend gezicht en een schreeuw van pijn viel hij achterover tegen het wijnrek. Tientallen dure flessen rode wijn vielen te pletter op de vloer, waardoor de kelder vulde met het aroma van alcohol en de schijn van een bloedbad.
Arthur Vane rende in paniek naar de zware stalen deur van de ondergrondse kluis en probeerde het elektronische cijferslot te activeren om mij op te sluiten.
Ik sprong over de stervende huurling heen, ontweek de rollende wijnflessen en tacklede Arthur vlak voordat hij de code kon voltooien. We smakten samen tegen de stalen deur. Arthur was een oudere man, maar zijn angst gaf hem ongewone kracht. Hij probeerde mijn ogen uit te steken met zijn vingers, maar ik greep zijn polsen, draaide hem om en beukte zijn hoofd gecontroleerd tegen het stalen frame tot hij het bewustzijn sloot.
Ademloos en bezweet stond ik in de verwoeste kelder. Mijn polsen bloedden door de scherpe randen van de kettingen, maar de pijn drong niet eens tot me door. Mijn zintuigen waren volledig gefocust op overleven en het redden van Emily.
Ik bultte me voorover en doorzocht de zakken van de uitgeschakelde huurling. Ik vond zijn dienstwapen—een Oostenrijkse Glock 19 met twee extra magazijnen—en een beveiligde portofoon.
Ik stak het wapen in mijn riem, pakte de portofoon op en zette de frequentie open.
"...Team Alfa, rapporteer. Wat is de status in de kluis?" klonk een stem door de speaker van de portofoon.
Ik haalde diep adem, vervormde mijn stem lichtjes en antwoordde met een kille, militaire precisie: "Alfa is uitgeschakeld. Dit is Kolonel Hart. En ik kom nu naar boven."
Ik wachtte niet op een antwoord van de geschokte Beveiliging. Ik pakte de sleutelkaart van Arthurs riem, haalde de zware grendel van de kelderdeur en stapte het trappenhuis op dat naar de bovenverdieping van het gigantische landgoed Vane leidde.
Terwijl ik de trappen beklom, hoorde ik in de verte het ronkende geluid van een helikoptermotor die werd opgestart.
lessen uit mijn verleden vertelden me onmiddellijk wat dat betekende: ze stonden op het punt om Emily via het helikopterplatform op het dak van het landgoed af te voeren naar het privé-vliegveld.
"Niet zolang ik adem," fluisterde ik tegen zichzelf.
Ik stormde de trap op, ontweek twee gehaaste beveiligers in de gang door hen vanuit de schaduw neer te maaien met doordachte schoten in hun benen, en baande me een weg naar het dak van de villa. De storm raasde nog steeds over het landgoed, maar boven het gieren van de wind uit was het helse lawaai van de draaiende helikopterbladen onmiskenbaar.
Toen ik het dak betrad, zag ik door de striemende regen een zwarte Airbus-helikopter die al loskwam van het platform. En door het getinte raam van de passagierscabine zag ik het bleke, wanhopige gezicht van Emily.
