Deel 10: Het geheim van de logboeken
De helikopter hing reeds twee meter boven het verhoogde helipad. De krachtige windvlagen van de rotorbladen sloegen de ijskoude regen recht in mijn gezicht, maar mijn focus was scherp als een scheermes.
Ik kon niet op de helikopter schieten; een kogel in de motor of de brandstoftank zou een fatale crash veroorzaken waarbij Emily om het leven zou komen. Ik moest een manier vinden om het toestel aan de grond te houden.
Vlak naast het helipad stond een zware mobiele brandstofkar die gebruikt werd voor het bijtanken van het toestel. De dikke, rubberen toevoerslang hing nog half opgerold aan een stalen lier die verankerd was in de betonstructuur van het dak.
Zonder een seconde te twijfelen, rende ik naar de brandstofkar, greep de zware stalen koppelingshaak van de slang en rende naar de achterzijde van de helikopter.
Met een krachtige, geoefende zwaai slingerde ik de stalen haak om het stuurboord landingsgestel van de opstijgende helikopter. De haak greep vast rond het metaal. De helikopter trok de slang onmiddellijk strak.
De piloot voelde de plotselinge weerstand en de onbalans in het toestel. De helikopter begon gevaarlijk te hellen doordat de slang vast zat aan het ankerpunt op het dak. De motor maakte een overbelast, gierend geluid.
"Wat gebeurt er?!" schreeuwde de co-piloot door het open raam, terwijl hij probeerde te zien wat het toestel tegenhield.
Ik greep de noodhendel van de brandstoflier en zette de handmatige vergrendeling vast. De helikopter kon niet verder stijgen zonder dat de slang zou breken of de landingsstang van de romp zou worden gerukt.
De piloot, bevreesd voor een catastrofale crash op het dak van het landgoed, had geen andere keuze dan de pitch van de rotorbladen te verlagen en het toestel voorzichtig terug te laten zakken op het platform.
Zodra de kieuwen van het landingsgestel het beton raakten, stormde ik naar de zijdeur van de cabine. Ik trok de schuifdeur met een krachtige ruk open, richtte mijn Glock op de twee gewapende beveiligers in de cabine en schreeuwde boven het oorverdovende geluid van de motor uit:
"Wapens op de vloer! NU! Of dit toestel verandert in een vuurbal!"
De beveiligers, overrompeld door het feit dat ik levend uit de kluis was gekomen en geconfronteerd met mijn deerniswekkende vastberadenheid, lieten hun wapens langzaam op de vloer van de helikopter glijden.
"Uitstappen! Allemaal!" beval ik.
De beveiligers en de piloten staken hun handen omhoog en glipten gehaast het toestel uit, dekking zoekend tegen de storm op het dak.
Emily keek me aan met een mengeling van ongeloof en diepe ontlading. "Mam... je bent in leven! Ze zeiden dat..."
"Ik heb je beloofd dat ik je zou komen halen, Emily," zei ik, terwijl ik haar hielp de veiligheidsgordel los te maken. "En een kolonel breekt haar belofte nooit."
Terwijl ik haar uit het toestel hielp, viel mijn oog op een zware, met cijferslot beveiligde lederen koffer die de beveiligers onder de stoel van de helikopter hadden geprobeerd mee te nemen. Het was niet de tas die we in de schuur hadden gezocht; het was de persoonlijke, geheime archiefkoffer van Arthur Vane zelf.
Ik greep de koffer bij het handvat en trok hem mee.
"Wat is dat, mam?" vroeg Emily terwijl we gehaast het dak verlieten en het trappenhuis in glipten.
"Dat is Arthurs levensverzekering," zei ik grimmig. "Als hij dit zo snel wilde evacueren via een helikopter, staat hierin precies wat we nodig hebben om niet alleen hem, maar zijn hele netwerk neer te halen."
We haastten ons naar de begane grond. Het landgoed was in totale chaos gehuld; de uitschakeling van de beveiligingsteams en het uitvallen van de communicatie hadden de overgebleven bewakers desoriënteerd. We glipten via de garage naar buiten, waar de zwarte terreinwagen van Kapitein Miller net met loeiende banden het terrein op kwam scheuren. Miller had de ophef op het landgoed opgemerkt en was op het geluid van het vuurgevecht afgekomen.
"Instappen!" schreeuwde Miller, terwijl hij het spoor van de poort ramde.
We sprongen in de auto en Miller gaf vol gas. De terreinwagen schoot de duisternis in, weg van het helse landgoed Vane.
Terwijl we over de afgelegen snelweg richting het noorden reden, zette ik de zware koffer van Arthur Vane op mijn schoot. Ik gebruikte het zakmes van Miller om het cijferslot met geweld te openen.
De deksel klapte open.
Binnenin lagen niet alleen documenten over corruptie bij het leger. Er lagen originele, handgeschreven logboeken van de afgelopen vijftien jaar, voorzien van de namen van ministers, rechters, commissarissen van politie en zelfs fbi-agente die maandelijks steekpennen ontvingen van Vane Enterprises.
Maar het meest schokkende document lag helemaal onderop.
Het was een dossier voorzien van het stempel TOP SECRET / DEPARTMENT OF DEFENSE. Het bevatte gedetailleerde plannen voor een geheime, illegaal gefinancierde particuliere militaire eenheid die binnen de Amerikaanse grenzen zou moeten worden ingezet om politieke tegenstanders en klokkenluiders te elimineren.
En de naam van de man die vermeld stond als de hoogste bevelvoerder en oprichter van deze schaduw-eenheid was niet Arthur Vane.
Het was de naam van de Generaal van wie ik op Fort Liberty direct mijn bevelen ontving: Generaal Thomas Vance.
