Deel 8: In de val van de vijand
Toen ik mijn ogen opende, werd ik verwelkomd door een felle, verblindende lichtstraal die recht in mijn gezicht scheen. Mijn hoofd voelde zwaar aan,alsof het gevuld was met lood, en er heerste een misselijkmakende droogte in mijn keel—het duidelijke effect van het krachtige verdovingsmiddel.
Ik probeerde mijn armen te bewegen, maar metalen kettingen sneden onmiddellijk in mijn polsen. Ik zat vastgebonden op een zware, eikenhouten stoel in het midden van een ruime, luxueus ingerichte kelderruimte. De muren waren bedekt met kostbare schilderijen en wijnrekken, maar de sfeer was die van een elegante gevangenis.
Tegenover mij zat Julian Vane op een lederen fauteuil. Hij droeg een strak maatpak, maar zijn gezicht vertoonde een lelijke snijwond op zijn wang—het souvenir dat Emily hem had nagelaten toen ze ontsnapte. Naast hem stond zijn vader, Arthur Vane, met een glas prijzige whisky in zijn hand.
"Ah, de heldhaftige kolonel is eindelijk wakker," zei Julian met een giftige glimlach. Hij stond op en liep langzaam een rondje om mijn stoel. "Je hebt ons behoorlijk wat hoofdpijn bezorgd, Victoria. Politie ontwijken, mijn mannen uitschakelen... heel indrukwekkend voor een vrouw van jouw leeftijd."
Ik spuwde een klein beetje bloed op de glimmende marmeren vloer vlak voor zijn glimmende schoenen. "Waar is Emily?" eiste ik met een schorre maar onbuigzame stem.
Julian lachte minachtend. "Maak je geen zorgen over mijn vrouw. Ze heeft geprobeerd via de rivier te ontkomen, maar mijn mannen hebben de rivierbedding stroomafwaarts opgewacht. Ze is weer precies waar ze hoort: onder onze hoede."
Mijn hart kromp ineen van afschuw, maar ik dwong mezelf om geen enkel spoor van zwakte te tonen. "Als je haar ook maar één haar krenkt, Julian, snijd ik je keel door zodra ik uit deze stoel ben."
"Grote woorden voor iemand die vastketend zit in een ondergrondse kluis," onderbrak Arthur Vane op een ijzige toon. Hij zette zijn glas neer op een houten tafel en stapte naar voren. "Laten me heel duidelijk zijn, Victoria. Jouw kleine reddingsactie is mislukt. De documenten uit de schuur zijn verbrand. De USB-stick die je dochter bij zich had, is vernietigd. Er is geen enkel bewijs meer dat Vane Enterprises koppelt aan de bouwcontracten op Fort Liberty."
"Je vergeet één ding, Arthur," zei ik, terwijl ik hem strak in de ogen keek. "Het geheugen van een soldaat wist je niet uit. Ik heb de documenten gezien. Ik ken de namen van de buitenlandse bankrekeningen. Ik ken de namen van de corrupte officieren die jouw steekpennen hebben aangenomen. Zodra het leger merkt dat ik vermist ben, starten ze een grootschalig onderzoek."
Arthur schudde zijn hoofd met een valse blik van medelijden. "Denk je dat echt? Het leger zoekt niet naar een held, Victoria. Ze zoeken naar een voortvluchtige. Uur geleden is er een persconferentie gegeven door het kantoor van de staatsadvocaat. Er is officieel bekendgemaakt dat kolonel Victoria Hart geheime militaire documenten heeft gestolen en verkocht aan buitenlandse mogendheden. Je wordt gezocht voor hoogverraad."
De leugen was zo absurd, zo doortrapt, dat het me een seconde ademloos liet. Ze hadden de rollen compleet omgedraaid. Ze gebruikten de gestolen documenten om míj te beschuldigen van de misdaad die hun bedrijf had begaan.
"Niemand gaat die onzin geloven," snauwde ik.
"Iedereen gelooft het," zei Julian triomfantelijk. "Geld koopt de waarheid, Victoria. En wat Emily betreft... zij heeft zojuist een verklaring ondertekend waarin ze toeft dat haar moeder mentaal instabiel is en haar onder dwang heeft meegevoerd uit het ziekenhuis. Ze heeft ingestemd met een vrijwillige opname in een besloten psychiatrische inrichting in Zwitserland. Ze vliegt over drie uur vanaf ons privé-vliegveld."
Mijn woede bereikte een absoluut kookpunt. Ze hadden Emily gebroken, waarschijnlijk door haar te bedreigen met mijn executie als ze niet zou meewerken.
"Jullie zijn monsters," fluisterde ik.
"Wij zijn zakenlui die hun imperium beschermen," zei Arthur koud. "En jij, Victoria... jij bent een obstakel dat vanavond definitief wordt opgeruimd. Een jammerlijke zelfmoord van een in de steek gelaten officier die de druk niet meer aan kon. Het zal morgen uitgebreid in het nieuws zijn."
Arthur wenkte naar de schaduw achter in de kelder. De commandant van de huurlingen, de man die mij in de schuur had neergeschoten met het verdovingspijltje, stapte naar voren. Hij hield een injectiespuit met een heldere, dodelijke vloeistof in zijn hand.
"Dien het toe," beval Arthur koud. "Zorg dat het lijkt op een hartstilstand door stress."
De huurling knikte en stapte met de spuit op mij af. Julian keek met een spottende grinlachen toe, intens genietend van mijn aanstaande ondergang.
Maar ze waren één heel belangrijk detail vergeten.
Toen de huurling mijn arm greep om de naald in mijn ader te steken, voelde ik de lichte speling in de rechterschakel van de kettingsluiting. Gedurende de hele confrontatie had ik ongemerkt de spanning op de bouten van de oude eikenhouten stoel getest. Het hout achter mijn rug was door de ouderdom vermolmd.
Ik ademde diep in, span al mijn spieren aan en zette alles op alles.
