Deel 13: Zitting in het Pentagon
De verhoorkamer in de diepste kelders van het Pentagon was sober, functioneel en voorzien van dikke geluidsdichte muren. Geen sjieke schilderijen of duur meubilair zoals in het landgoed van Vane, maar een eenvoudige stalen tafel, vier stoelen en een grote spiegel die diende als eenzijdige observatiewand.
Aan de ene kant van de tafel zat ik, geflankeerd door Emily en Kapitein Miller. Aan de andere kant zat Majoor-Generaal Richard Sterling. Hij was een man van in de zestig met een strak geschoren hoofd, doordringende grijze ogen en een borst vol onderscheidingen uit verschillende internationale conflicten.
Naast hem stond het geopende lederen archief van Arthur Vane. De stapels documenten, logboeken en de gecodeerde harde schijven lagen uitgespreid over de tafel.
Sterling had de afgelopen twee uur in totale stilte door de dossiers gebladerd. Zijn gezicht was gedurende het proces veranderd van een blik van diepe scepsis in een ijzig, onheilspellend gelaat van absolute woede.
Eindelijk legde hij de laatste map neer, deed zijn bril af en keek me strak aan.
"Victoria," zei hij met een lage, hese stem. "Als iemand anders mij deze spullen had gebracht, had ik hen laten opsluiten in een psychiatrische inrichting wegens samenzweringstheorieën. Maar jouw staat van dienst is onberispelijk. En deze stempels... deze handtekeningen... ze zijn authentiek."
"Generaal Sterling," zei ik stellig. "Generaal Vance en Arthur Vane hebben jarenlang miljarden dollars aan overheidsgeld verduisterd via gefabriceerde militaire bouwprojecten. Ze hebben de levens van onze soldaten in gevaar gebracht door ondeugdelijke infrastructuur te bouwen. En toen mijn dochter hierachter kwam, hebben ze haar geprobeerd te vermoorden en mij beschuldigd van hoogverraad."
Sterling keek naar Emily, die de sporen van de mishandeling nog duidelijk op haar gezicht droeg. "Mevrouw Vane... bent u bereid om onder ede te getuigen voor de Federale Grand Jury en de Militaire Onderzoeksraad?"
Emily keek niet meer angstig. Ze keek op met een opgeheven hoofd. "Generaal, ik ben bereid om overal te getuigen. Voor de rechtbank, voor het Congres, voor de hele wereld. Zij hebben mijn leven geprobeerd te verwoesten, maar ik laat ze niet wegkomen met wat ze het land hebben aangedaan."
Sterling knikte langzaam met diep respect. "Dapper gesproken."
Hij stond op en liep naar de telefoon aan de muur. Hij toetste een Beveiligde directe lijn in.
"Dit is Generaal Sterling," beval hij door de hoorn. "Ik wil dat het Kantoor van de Speciale Aanklager, de Directeur van de FBI en de Bevelvoerder van de Military Police Corps onmiddellijk naar mijn conferentieruimte komen. Code Rood. We hebben een situatie van grootschalig landverraad binnen de top van het leger."
Hij hing op en keek me aan. "Victoria, de bewijzen zijn verpletterend. Maar we hebben een probleem. Generaal Vance heeft lucht gekregen van het feit dat u het Pentagon bent binnengekomen. Hij heeft zojuist een noodvergadering bijeengeroepen op Fort Liberty en eist dat u en uw dochter onmiddellijk aan zijn militaire beveiligingsteam worden overgedragen onder het voorwendsel van nationale veiligheid."
"Hij probeert de bewijzen te vernietigen voordat de federale rechercheurs in actie kunnen komen," zei ik.
"Precies," knikte Sterling. "Hij weet dat hij verloren heeft als deze dossiers het kantoor van de Minister van Defensie bereiken. Hij gaat een wanhopige zet doen."
Op dat moment zwaaide de deur van de verhoorkamer open. Een jonge officier van de bewaking stapte gehaast naar binnen met een ver verontrust gezicht.
"Generaal Sterling!" zei de officier paniekerig. "Er is een gewapend convoi van de Militaire Politie uit Fort Liberty gearriveerd bij de hoofdingang van het Pentagon. Ze staan onder persoonlijk commando van Generaal Vance zelf. Hij eist directe toegang tot deze vleugel op basis van een rechtstreeks bevel van het Ministerie van Defensie!"
Sterling balde zijn vuisten. "Die schoft heeft de moed om het Pentagon zelf binnen te stappen met zijn troepen..."
Ik stond op van mijn stoel. De vermoeidheid in mijn lichaam verdween op slag, vervangen door een ijskoude, tactische focus.
"Generaal Sterling," zei ik. "Laat hem maar binnenkomen."
Sterling keek me verbaasd aan. "Ben je gek geworden, Victoria? Hij komt met gewapende manschappen!"
"Hij komt omdat hij denkt dat hij nog steeds de controle heeft," zei ik met een kille glimlach. "Hij denkt dat zijn rang en zijn leugens hem beschermen. Het is tijd dat we de val dicht laten klappen."
