Deel 5: De Juridische Bliksemstorm
De schrik sloeg me om het hart toen ik het bericht van Ruud herlas. Een voorlopige maatregel? Hoe kon hij zo snel handelen? Ruud had kennelijk zijn connecties in de Haagse juridische wereld optimaal benut om via een achterdeur een spoedbevel los te krijgen bij een bevriende kantonrechter. Onder het mom van 'dierenmishandeling en geestelijke verwaarlozing door een seniele erfenis' probeerde hij beslag te leggen op Luna, en daarmee indirect op alle digitale en fysieke sleutels die aan haar gekoppeld waren.
Meneer Van der Velden merkte mijn bleke gezicht op en legde een kalmerende hand op de rand van de kluis. "Is er een probleem, mevrouw Van Houten?" vroeg hij bezorgd.
"Mijn broer probeert via een noodprocedure de voogdij aan te vechten," antwoordde ik met een trillende stem. "Hij wil Luna laten weghalen."
De bankdirecteur fronste zijn wenkbrauwen diep. Zijn aanvankelijk koele, zakelijke houding maakte plaats voor een scherpe, haast vaderlijke vastberadenheid. "De kluis bevindt zich op privéterrein binnen de strengst beveiligde sector van onze instelling, mevrouw. Wat hier binnen ligt, valt onder het oude diplomatieke erfrecht van 1974. Geen enkele kantonrechter in Den Haag kan zonder een federaal bevel of de instemming van de minister van Justitie deze kluis of de inhoud ervan confisqueren. Maar u moet snel handelen. Als uw broer de politie inschakelt om de hond elders op te pakken, staan we voor een heel ander probleem."
Ik knikte beslist, opende de zware manila envelop in de hal van de kluis en keek naar de inhoud. Er zaten drie documenten in: een officiële verklaring van de Nederlandse Regering uit de jaren tachtig over een destijds geheim diplomatiek akkoord met Oost-Duitse dissidenten, een kopie van een bankrekening in Zürich met een vermogen dat generaties lang families kon onderhouden, en een handgeschreven brief waarin vader uitlegde waarom hij dit vermogen had afgeschermd van Ruud. Ruud wilde het geld gebruiken voor riskante speculaties in vastgoedfondsen die banden hadden met criminele syndicaten in Oost-Europa. Vader had dat willen voorkomen om de familienaam te redden.
"We moeten hier weg," fluisterde ik. Ik stopte de documenten diep in mijn tas, sloot de kluis en bedankte Van der Velden met een snelle knik.
Met Luna aan de riem haastten we ons door de marmeren hal van de bank naar buiten, de herfstregen in die inmiddels met bakken uit de hemel viel. Toen ik de hoek omstapte richting de gracht, zag ik het al staan: een zwarte Audi met geblindeerde ramen die abrupt tot stilstand kwam voor mijn Volvo. De deur zwierf open, en daar stapte Ruud uit, flankerend door twee mannen in dure pakken die eruitzagen als particuliere beveiligers met een duister verleden.
