Deel 12: Het Laatste Document
De notaris glimlachte vriendelijk toen hij mij zag staan in de winterkou. "Mevrouw Van Houten," begroette hij mij met zijn warme stem. "Ik hoop dat ik u niet stoor op zo'n serene middag."
"Integendeel, meneer Van Rijn," antwoordde ik en wees naar de houten bank bij de voordeur. "Kom binnen, de open haard brandt en de thee is zo klaar."
Nadat we in de warme woonkamer hadden plaatsgenomen en Luna even haar neus had opgestoken om aan de tas van de notaris te ruiken voordat ze weer ging slapen, legde Van Rijn een keurig ingepakt document op de tafel.
"Dit," zei hij met een plechtige glimlach, "is het officiële sluitingsstuk van de nalatenschap van uw vader. Het testament is nu definitief onherroepelijk verklaard door de rechtbank in Den Haag, nadat de vorderingen van uw broer formeel zijn afgewezen wegens gebrek aan grond."
Ik nam het document aan. Het voelde licht en vredig aan. Er stonden geen verborgen kluizen of geheime diplomatieke codes meer in vermeld; het was een eenvoudige, heldere verklaring dat het landhuis en alle resterende familierechten volledig en onvoorwaardelijk op mijn naam stonden, met als enige bepaling dat Luna tot haar laatste ademtucht met alle zorg en liefde op het landgoed verzorgd zou blijven.
"Uw vader zou trots op u zijn, Clara," zei Van Rijn terwijl hij zijn thee dronk. "Hij wist dat u de enige was die de familiewaarden in ere zou herstellen."
Nadat de notaris was vertrokken en de schemering over de polders viel, bleef ik lang naar buiten staren. De lichten van het landhuis verspreidden een warme gloed in de duisternis. De stormen waren geluwd. De geheimen waren onthuld en de rust was hersteld.
