Deel 11: Een Nieuwe Dag aan de Vecht
De stormen van de herfst gleden langzaam voorbij, en de winter diende zich aan met scherpe ochtendvorst die de weilanden rond het landhuis in een witte deken hulde. De rust was definitief teruggekeerd in ons oude familiehuis. De storm rond Ruud bleek de opmaat te zijn naar een grootschalig justitieel onderzoek naar zijn financiële constructies; zijn advocatenpraktijk werd gesloten en hij werd gedwongen om onder curatele te worden gesteld door een extern financieel comité, ver weg van de familiefondsen en de erfenis.
Meneer De Jong was teruggekeerd naar zijn rustige leventje in Den Haag, maar we hielden contact via wekelijkse telefoontjes waarin we herinneringen ophaalden aan vader. Het landhuis was niet langer een plek van schimmige geheimen en verstikkende tradities, maar een thuis geworden waar de vloeren kraakten van geschiedenis en warmte.
Luna genoot met volle teugen van haar oude dag. Hoewel haar stramme poten steeds minder ver konden lopen, lag ze elke middag urenlang voor de open haard te dromen, met haar kop op haar zachte kussen. Ze was meer dan een huisdier geworden; ze was het levende symbool van vaders laatste en mooiste overwinning op hebzucht en arrogantie.
Op een heldere winternamiddag liep ik naar buiten met een kop warme chocolademelk in mijn hand. De zon glinsterde op het ijs van de sloot achter de tuin. De bomen stonden kaal en krachtig tegen de bleke hemel. Ik dacht aan vader, aan zijn scherpe blik en zijn onwrikbare geloof in gerechtigheid. Hij had ons allemaal op de proef gesteld, niet uit wreedheid, maar om te zien wie van zijn kinderen de ware waarde van loyaliteit en liefde begreep.
Ik hoorde zachte stappen achter me op het grindpad. Ik draaide me om en zag niemand minder dan de notaris uit Rotterdam, meneer Van Rijn, die traag over de oprijlaan liep met een zwarte aktetas in zijn hand.
