Deel 7: Het Erfstuk van Willem
De stem aan de telefoon klonk zakelijk, bijna klinisch, maar de woorden sloegen in als een mokerslag. De erfenis van wijlen Willem van der Heide. Oom Willem was dus wel overleden, ergens in stilte, ver weg van de Rotterdamse havens waar hij ooit zo'n centrale rol had gespeeld. Lucas stond naast me en zag aan mijn verbleekte gezicht dat er iets ingrijpends aan de hand was.
Hij legde zijn hand op mijn arm en fluisterde: "Wie is dat, Clara? Wat is er aan de hand?" Ik hield de telefoon iets van mijn oor en keek Lucas aan. "Het... het is een notaris uit Zwitserland, Lucas. Ze hebben het over oom Willem." Lucas trok wit weg. "Willem? Maar... we dachten dat hij decennia geleden volledig van de aardbodem was verdwenen nadat mijn vader hem had geruïneerd." Ik bracht de telefoon weer naar mijn oor en vroeg de notaris om verder te praten.
De vrouw aan de lijn, die zich voorstelde als mevrouw Dubois uit Genève, legde uit dat oom Willem enkele maanden voor zijn overlijden een testament had laten opstellen waarin hij al zijn persoonlijke documenten, inclusief onweerlegbaar bewijs van de fraude en chantage gepleegd door Hendrik in 1998, had nagelaten aan de enige neef die volgens hem nog een beetje fatsoen in zijn lijf had: Lucas.
"Hij wist dat Hendrik hem ooit zou proberen te breken, en hij wilde dat de waarheid uiteindelijk boven water zou komen," zei de notaris met een kalme, Franse tongval. "De kluis met alle fysieke bewijsstukken bevindt zich in een bankkluis in Genève. Om deze te openen, is alleen de handtekening van de heer Lucas van der Heide vereist." De ironie was bijna niet te bevatten.
Terwijl Hendrik dacht dat hij de volledige controle had over het verleden, het heden en de toekomst van de familie, had oom Willem vanaf een afstand al jarenlang de ultieme verzekering tegen hem opgebouwd. En die verzekering lag nu in handen van Lucas – de zoon die door zijn vader altijd als zwak en onbekwaam was bestempeld. "We moeten naar Genève," zei Lucas onmiddellijk, zonder enig teken van aarzeling.
De angst van weleer was volledig verdwenen, plaatsmakend voor een scherpe, doelgerichte wil. "We moeten die kluis openen, Clara. Niet voor de erfenis, niet voor het geld, maar zodat de waarheid eindelijk overwint." "Maar hoe komen we in Genève als al onze bankrekeningen geblokkeerd zijn?" vroeg ik, hoewel ik het antwoord al een beetje kon raden. "Mijn oom heeft daar vast aan gedacht," zei Lucas met een flauwe glimlach.
"Mevrouw Dubois, de notaris, zei dat er op haar kantoor een reiskrediet klaarstaat dat Willem speciaal voor dit moment heeft gereserveerd." Het leek wel alsof we beland waren in een spannende spionageroman, maar de werkelijkheid was urgenter en emotioneler dan ooit. We namen een taxi – betaten met contant geld dat ik nog in mijn handtas had bewaard voor noodgevallen – naar het vliegveld van Nice.
Daar aangekomen hoefden we geen last-minute vlucht te boeken; de notaris had inmiddels via haar eigen kanalen een vlucht naar Genève voor ons geregeld. De vlucht over de Franse Alpen was adembenemend. Buiten het raampje puilden de besneeuwde bergtoppen uit boven een deken van witte wolken. Lucas hield mijn hand stevig vast tijdens de hele reis. We spraken weinig, maar onze blikken zeiden genoeg.
We waren niet meer de slachtoffers van een autoritaire tiran; we waren bondgenoten in een strijd om onze eigen identiteit. Toen we landden op de luchthaven van Genève, stond er inderdaad een nette chauffeur met een bordje op ons te wachten. Binnen een uur zaten we in het indrukwekkende kantoor van notaris Dubois in de historische binnenstad van Genève.
Het kantoor rook naar oud papier, antiek leer en dure koffie. Mevrouw Dubois, een elegante oudere vrouw met een scherpe blik achter een gouden bril, ontving ons hartelijk. Ze legde een dik dossier voor ons neer op het zware mahoniehouten bureau. "Hier is het, meneer Van der Heide," zei ze in vloeiend Nederlands met een zachte Franse cadans. "Alles wat uw oom heeft verzameld over de praktijken van uw vader.
Hiermee kan het imperium van Hendrik niet alleen worden geschud, maar volledig rechtmatig worden ontmanteld." Lucas greep naar het dossier, maar op dat moment ging de deur van het kantoor met een harde klap open. Daar stond Hendrik, hijgend en woedend, flankéerd door twee lokale advocaten en een Franse politieagent. Hij had ons op de een of andere manier gevolgd.
