Deel 2: De Schaduw in de Gang
De openbaring sloeg in als een bom in de serene foyer van het Franse boutique-hotel. De koelte van de airconditioning, die even daarvoor nog verlichting had gebracht tegen de najaarswarmte van de Rivièra, voelde plotseling ijskoud aan op mijn huid. Lucas stond versteend naast me, zijn vingers krampachtig geklemd om de rand van de mahoniehouten receptiebalie.
Zijn ademhaling versnelde, en de kleur trok volledig weg uit zijn gezicht, waardoor hij er tien jaar ouder uitzag. "Het... het kan niet," stotterde hij, zijn stem trillend en bijna onherkenbaar. "We hebben niemand iets verteld. We hebben de vlucht pas geboekt toen we al in de terminal stonden. Zelfs de receptie wist niet eens dat we hier zouden arriveren tot we ons incheckten." Ik keek naar het kaartje in mijn hand.
De inkt was met een vulpen geschreven, glanzend en zorgvuldig geplaatst op het zware, roomkleurige papier dat onmiskenbaar afkomstig was uit Hendriks privé-kantoor aan de Maaskade. Hoe had hij dit gedaan? Was het pure intuïtie? Of had hij een web van controle gesponnen waar we simpelweg geen ontsnappen aan hadden? "Meneer en mevrouw Van der Heide?" vroeg de receptioniste met een lichte frons, haar wenkbrauwen bezorgd geheven.
"Is er een probleem met de reservering van kamer 304?" "Kamer 304?" hoorde ik mezelf scherp vragen. "Van wie is kamer 303?" De vrouw tikte snel op haar computerscherm, haar nagels makend een zacht tikkend geluid op het plastic van het toetsenbord. "Ah, kamer 303 staat op naam van heer Hendrik van der Heide. Hij is gisteren al ingecheckt, mevrouw. Hij heeft verzocht om te wachten tot jullie zouden arriveren." Een rilling liep over mijn rug.
Gisteren al. Dat betekende dat terwijl Lucas en ik nog genoten van onze wandeling door de oude straatjes van Nice, denkend dat we vrij waren, Hendrik al in de kamer naast ons zat, uitziend over dezelfde zee, wachtend op het juiste moment om toe te slaan. Dit was geen toeval meer; dit was een psychologische belegering. Lucas liet zijn hand van de balie glijden en wreef over zijn slapen, waar een dikke ader heftig klopte.
"Dit houdt nooit op, Clara," fluisterde hij, bijna wanhopig. "Hij zal ons overal achtervolgen. Hij bezit de halve vastgoedmarkt in deze regio via holdings, voor hetzelfde geld heeft hij dit hotel gekocht om ons in de gaten te houden." "Dat laat ik niet gebeuren," zei ik met een vastberadenheid die ik gebruikte als een schild tegen de paniek. "We gaan nu naar boven, we pakken onze koffers en we verdwijnen hier." We namen de trap in plaats van de lift – ik kon de gedachte niet verdragen om ingesloten te zitten in een kleine metalen kooi – en liepen met snelle passen naar de derde verdieping.
De gang lag in een gedempt, luxueus schemerlicht, bekleed met een dik rood tapijt dat elk geluid dempte. Kamer 301, kamer 302... en toen zagen we het. De deur van kamer 303 stond op een kier. Een smalle streep warm licht sneed door de donkere opening op de gangvloer. Lucas bleef als aan de grond genageld staan. Zijn hand reikte naar de muur alsof hij houvast zocht.
Ik voelde een woede die sterker was dan elke angst. Ik liep met ferme stappen naar de deur en duwde deze resoluut verder open. Het interieur van kamer 303 was identiek aan dat van ons, maar de sfeer was totaal anders. Het rook er naar zware sigaarstokken en dure eau de cologne. Hendrik zat in een leren fauteuil bij het openstaande balkon, met zijn rug naar ons toe.
Hij keek uit over de azuurblauwe zee waar de zon langzaam begon te zakken in een gloed van oranje en paars. Op het tafeltje naast hem stond een kristallen glas gevuld met amberkleurige whisky. "Ik wist dat jullie de trap zouden nemen," zei hij zonder zich om te draaien. Zijn stem klonk kalm, bijna terloops, alsof we elkaar net hadden ontmoet bij de koffieautomaat op kantoor in Rotterdam.
"De lift is te traag voor mensen met zoveel opgekropte woede." "Wat wil je van ons, vader?" barstte Lucas eindelijk los, zijn stemoverslaand in een wanhopige schreeuw. "Waarom laat je ons met rust? Waarom ben je hier?" Hendrik draaide zich langzaam om in zijn stoel. Zijn ogen, scherp en doorborend als diamant, gleden van Lucas naar mij en weer terug.
Hij nam een rustige slok van zijn whisky voordat hij antwoordde. "Rust, Lucas? Je zoekt geen rust. Je zoekt een illusie. Denk je werkelijk dat je zomaar kunt weglopen voor de verantwoordelijkheden die bij je naam horen? De maatschappij ziet jullie als volwassen, maar zonder mijn fundament storten jullie binnen een week in elkaar." "Dat is niet waar!" riep ik, terwijl ik een stap naar voren deed in de kamer.
"Lucas is een volwassen man! Hij kan zijn eigen keuzes maken zonder jouw constante bemoeienis!" Hendrik glimlachte flauw, een koude, neerbuigende krul om zijn lippen. "Kijk naar hem, Clara. Zie je dan niet hoe zijn knieën knikken? Hij heeft al zijn hele leven op mijn steun geleund. Zonder mijn geld, zonder mijn netwerk, zijn jullie niets meer dan toeristen die verdwaald zijn in een vreemd land." Hij stond op, indrukwekkend lang in zijn smetteloze overhemd, en liep langzaam naar ons toe.
De lucht in de kamer werd er niet beter op; de spanning was tastbaar, bijna elektrisch. Lucas week een halve stap achteruit, een reflex uit zijn jeugd die hij blijkbaar nooit had kunnen afleren. "We gaan weg," zei ik, mijn stem trillend van ingehouden woede. "En deze keer hoef je ons niet te volgen, want we gaan naar de politie. Dit is stalking." Hendrik lachte zachtjes, een geluid dat meer weg had van ijzer dat over glas schraapte.
"De politie, meisje? In Frankrijk? Tegen een burger die een hotelkamer boekt naast zijn zoon en schoondochter? Probeer het gerust. Ze zullen je uitlachen." Hij legde zijn hand op de schouder van Lucas. Lucas verstijfde onmiddellijk, zijn blik gevangen onder die zware, controlerende blik van zijn vader. "Vanavond om acht uur eten we in het restaurant aan de haven," sprak Hendrik met een toon die geen tegenspraak duldde.
"Ik heb al gereserveerd. Tafel voor drie. Zorg dat je op tijd bent." Hij liep langs ons heen de gang op, zijn schoenen tikkend tegen het tapijt, en liet ons achter in de verstikkende stilte van de hotelkamer. Lucas liet zijn hoofd hangen in zijn handen. "Wat moeten we nu doen, Clara?" fluisterde hij. "We gaan nergens naartoe," zei ik vastberaden, terwijl ik naar het raam keep waar de schemering inviel.
"En we gaan al helemaal niet met hem dineren. We vertrekken vannacht nog naar het binnenland." Maar toen ik mijn telefoon weer aanzette om een auto te huren, verscheen er onmiddellijk een melding op het scherm. Een sms-bericht van een onbekend nummer, met daarin slechts één zin: ‘Probeer gerust te vluchten, kinderen. Maar de autoverhuur in de hele regio is al geboekt op mijn bedrijfsnaam.’
