Deel 13: De Persconferentie in Den Haag
De perszaal van het Ministerie van Economische Zaken in Den Haag puilde uit van de journalisten, camera's en microfoons. Flitslichten verlichtten de ruimte alsof het een filmpremière was. Het nieuws over de hartaanval van Hendrik van der Heide en het lopende FIOD-onderzoek had de afgelopen dagen al de voorpagina's van alle nationale kranten gehaald, maar de geruchten dat er nog grotere onregelmatigheden aan het licht zouden komen, hielden de pers in opperste staat van opwinding.
Lucas en ik liepen de zaal binnen via de zijingang, begeleid door advocaat Van Dijk. Toen de journalisten Lucas zagen – de erfgenaam en zoon van de gevallen titan Hendrik van der Heide – brak er een kakofonie van geroep en flitsende camera's los. Vragen vlogen ons om de oren: "Meneer Van der Heide, is het waar dat uw vader miljoenen heeft verduisterd?" , "Wat is uw rol in dit schandaal?" , "Wordt het bedrijf ontbonden?" Lucas bleef kalm.
Hij liep naar het spreekgestoelte, legde het dikke dossier van oom Willem neer en keekte de zaal in. Achter hem op het grote scherm verscheen het logo van de stichting van oom Willem. De zaal viel geleidelijk stil, tot er een gespannen, afwachtende stilte heerste. "Dames en heren," begon Lucas, zijn stem helder, vastberaden en zonder enige trilling.
"U kent de naam Van der Heide als een symbool van macht, rijkdom en controle in de Rotterdamse havensector. Maar vandaag zijn we hier niet om de mythe in stand te houden, maar om de waarheid te vertellen." Hij hield het document omhoog. "Dit dossier, nagelaten door mijn oom Willem Van der Heide, bewijst dat het imperium van mijn vader is gebouwd op decennialange fraude, chantage en de systematische vernietiging van onschuldige familieleden.
Vanaf vandaag worden al deze bewijzen overgedragen aan het Openbaar Ministerie en de Europese autoriteiten." De flitslichten barstten weer los in een razend tempo. Journalisten noteerden verwoed elk woord. Ik stond op de eerste rij toe te kijken, een diep gevoel van trots doorstroomde mijn aderen. Lucas was niet langer de bange man die op Schiphol naar de grond staarde terwijl zijn vader zijn leven dicteerde.
Hij was de man geworden die zijn eigen lot in eigen hand nam, moedig en rechtvaardig. Toen Lucas zijn toespraak beëindigde, was de impact onmiddellijk zichtbaar. Binnen enkele minuten na afloop stroomden de eerste berichten binnen op de telefoons van de journalisten: de aandelen van Van der Heide Holding waren op de beurs in Amsterdam in vrije val geraakt, en de raad van bestuur had aangekondigd per direct op te stappen.
Het huis van kaarten was definitief ingestort. Maar te midden van al deze hectiek, toen we het ministerie verlieten en de frisse Haagse buitenlucht inliepen, voelde ik dat we eindelijk vrij waren. Er was geen vader meer die ons kon controleren, geen imperium dat ons kon wurgen. We hadden gewonnen.
