Deel 12: De Advocaat van de Schaduw
De aanwezigheid van de advocaat in het mysterieuze grachtenpand deed onze hartslag opnieuw versnellen. Lucas trok me instinctief iets achter zich, zijn blik strak gericht op de vrouw die daar zo zelfverzekerd in de hal stond. "Wie bent u precies?" vroeg Lucas met een ferm geluid, hoewel de verbazing van zijn gezicht af te lezen was. "En hoe weet u dat we hier zouden komen?" De vrouw glimlachte vriendelijk en legde de envelop op het marmeren tafeltje in de hal.
"Ik ben mr. van Dijk, zoals ik al zei. En wat betreft jullie komst... uw oom Willem was een man die tien stappen vooruit dacht, meneer Van der Heide. Hij wist dat Hendrik vroeg of laat zou proberen al zijn bezittingen te confisqueren. Daarom heeft hij dit pand vijftien jaar geleden al ondergebracht in een onschendbare stichting waarvan u, Lucas, de enige begunstigde bent." Ze liep naar de eikenhouten tafel en gebaarde ons om dichterbij te komen.
"Willem heeft de afgelopen decenties niet stilgezeten in het buitenland. Hij heeft alles gedocumenteerd: niet alleen de fraude van Hendrik in 1998, maar ook de internationale netwerken via welke de familieholding al jarenlang kapitaal doorsluisde naar belastingparadijzen." Ik keekte naar de envelop. Mijn hart bonsde in mijn borst. "Dus dit is niet zomaar een pand," zei ik zacht.
"Dit is het hoofdkwartier van waaruit we Hendrik definitief kunnen ontmantelen." "Niet alleen Hendrik, mevrouw," antwoordde mr. van Dijk met een veelbetekenende glimlach. "Het hele conglomeraat van de familie Van der Heide stort in als jullie deze documenten overhandigen aan de nationale en Europese toezichthouders. Uw oom wilde hiermee geen wraak nemen; hij wilde gerechtigheid.
En hij wilde dat Lucas de kans kreeg om het familiebedrijf op te bouwen op eerlijke fundamenten." Lucas keek naar het pakket documenten. Zijn handen trilden toen hij de omslag aanraakte. Al zijn hele leven had hij geleefd in de schaduw van angst, ondergedompeld in de giftige dynamiek van een vader die macht boven alles plaatste. Nu lag de macht – de echte macht om te bouwen in plaats van te vernietigen – letterlijk in zijn handige schoot.
"Wat moeten we doen?" vroeg Lucas, zijn stem vastberaden. "Morgenochtend om negen uur staat er een persconferentie gepland bij het Ministerie van Economische Zaken in Den Haag," zei de advocaat koeltjes. "De media azen al op het schandaal rond Hendrik. Als jullie daar verschijnen met deze papieren, is het imperium voorgoed verleden tijd." Die nacht sliepen we in het prachtige grachtenpand.
De stilte van de Amsterdamse grachten lag als een deken over de stad. Voor het eerst in mijn leven voelde ik dat we niet meer werden geleefd, maar dat we zelf het roer in handen hadden. De volgende ochtend vroeg stapten we in de trein naar Den Haag, klaar om de laatste en belangrijkste stap van onze reis te zetten.
