Deel 3: De Nachtelijke Ontsnapping
Het bericht hing als een dodelijk vonnis op het verlichte scherm van mijn telefoon. De letters leken wel te gloeien in het halfdonkere hotelkamertje, waar de avondschaduwen inmiddels de hoeken hadden overgenomen. Ik voelde de koude rillingen langs mijn ruggengraat omhoog kruipen. Hoe kon Hendrik in vredesnaam zo snel handelen? Hoe ver reikte zijn invloed eigenlijk?
Zelfs hier, duizenden kilometers van de Rotterdamse haven, leek hij elke uitgang te hebben dichtgespijkerd alsof we gevangen zaten in een zorgvuldig ontworpen maquette. Lucas staarde naar het scherm, zijn gezicht ontdaan van elke emotie behalve een diepe, verstikkende resignatie. "Hij heeft ons klem," zei hij met een stem die hol klonk. "Mijn vader laat nooit los, Clara.
Dat heb ik je toch verteld? Toen ik twintig was en op kamers wilde in Leiden, kocht hij het hele pand op om me te dwingen thuis te blijven wonen. Toen ik dertig was en een eigen startup wilde beginnen in Utrecht, sneed hij de financiering af nog voordat we konden starten. Hij wil geen zoon; hij wil een verlengstuk van zijn eigen ego." "En nu ben je geen twintig of dertig meer, Lucas.
Je bent veertig," snauwde ik, hoewel mijn eigen stem oversloeg door de opkomende paniek. "We gaan niet buigen voor hem. Als de autoverhuur hier dicht is, dan nemen we de trein. Frankrijk heeft een uitstekend spoorwegnet. Kan hij dat soms ook opkopen?" Lucas schudde moedeloos zijn hoofd. "Je onderschat zijn middelen niet, Clara, je onderschat zijn obsessie niet.
Voor hem is dit een spel van dominantie. Als we nu per trein proberen te vluchten, staat er op het eerste het beste station een chauffeur op ons te wachten." Ondanks zijn woorden weigerde ik me neer te leggen bij een rol als willoze pion. Terwijl de klok op het nachtkastje de tijd langzaam naar half acht tikte, begon ik onze koffers in te pakken met een woedende haast.
De kleding, slordig opgevouwen en in de haast in de ritsen gepropt, leek symbool te staan voor ons chaotische leven dat door de grillen van één man werd verscheurd. Lucas keek me met grote ogen aan, verscheurd tussen de angst om zijn vader te trotseren en de schaamte om tegenover mij nog langer als een lafaard over te komen. "Clara, als we nu weglopen zonder iets te zeggen... wat gaat hij dan doen?" vroeg Lucas, terwijl hij naar de dichte deur staarde alsof Hendrik er elke seconde doorheen kon breken.
"Hij zal woedend zijn," antwoordde ik, terwijl ik de rits van mijn koffer met een harde ruk dichttrok. "En voor het eerst in zijn leven zal hij merken dat zijn geld niet alles kan kopen. Niet onze waardigheid." Om zeven uur en vijftig minuten slopen we onze hotelkamer uit, gewapend met onze zware tassen, op kousenvoeten over het dikke tapijt van de gang.
We sloegen de hoek om naar de trap, zorgvuldig vermijdend om in de richting van kamer 303 te kijken. Mijn hart bonsde in mijn keel, elke slag dreigde te luid te klinken in de doodse stilte van de gang. We bereikten de begane grond zonder te worden opgemerkt, liepen via de zijingang naar buiten de koele nachtlucht in en lieten de warme geur van oleanders achter ons.
De straten van Nice waren prachtig verlicht door historische lantaarns. De zilte zeewind woei door mijn haren toen we haastig de hoek omrenden richting de grote boulevard. Onze bestemming was het centrale station, gelegen op ongeveer twintig minuten lopen. We liepen in een stevig tempo, met onze blikken strak voor ons gericht, angstig om in elke voorbijrijdende zwarte sedan de auto van Hendrik te herkennen.
Toen we na een kwartier lopen het statige stationsgebouw naderden, leek de hoop heel even terug te keren. De reusachtige glazen gevel was fel verlicht en er heerste een georganiseerde drukte van reizigers met rugzakken en koffertjes. We haastten ons naar de kaartjesautomaat. Mijn vingers trilden zo erg dat ik het touchscreen nauwelijks kon bedienen.
Na drie mislukte pogingen lukte het me om twee tickets te selecteren voor een nachttrein naar Parijs, vertrekkend over twintig minuten. Ik haalde opgemerktgelaten adem toen ik mijn creditcard invoerde. Maar in plaats van het geratel van een ticketprinter, verscheen er een kil, rood foutbericht op het scherm: 'Transactie geweigerd. Kaart geblokkeerd door uitgevende instantie.' "Nee, nee, nee," fluisterde ik wanhopig, terwijl ik nogmaals op het scherm drukte.
Lucas greep naar zijn eigen portemonnee en haalde zijn pinpas tevoorschijn. "Probeer de mijne! Snel!" We schoven zijn kaart in de lezer. Na een gespannen stilte van enkele seconden verscheen exact dezelfde rode melding op het scherm. 'Transactie geweigerd.' De grond leek onder onze voeten te verdwijnen. Niet alleen de autoverhuur; Hendrik had ook onze gezamenlijke bankrekeningen tijdelijk laten bevriezen via zijn invloedrijke connecties met de financieel-juridische wereld in Rotterdam.
We stonden midden in het drukke station van Nice, met onze zware koffers aan onze voeten, volkomen blut, geïsoleerd en volledig afgesneden van de buitenwereld. En alsof dat nog niet genoeg was, hoorden we opeens een bekend, koud geluid achter ons. Het kalme, ritmische tikken van leren schoenen op de stenen stationsvloer. We draaiden ons met een schok om.
Daar stond Hendrik van der Heide, gekleed in zijn onberispelijke maatpak, met zijn handen losjes in zijn broekzakken. Hij keek ons aan met een blik die geen woede uitstraalde, maar een diepe, teleurgestelde minachting, alsof hij twee ongehoorzame kinderen aantrof die geprobeerd hadden uit te breken uit de achtertuin. "Goed geprobeerd, kinderen," sprak Hendrik met zijn lage, resonerende stem die moeiteloos boven het geroezemoes van het station uitkwam. "Maar een trein in het donker... dat is echt iets voor amateurs. Kom, de auto staat buiten te wachten. Tijd om terug te gaan naar de realiteit."
