Deel 11: Het Mysterie in de hoofdstad
Het sms-bericht gloeide op het scherm van mijn telefoon in het donkere interieur van het Rotterdamse café waar we schûlilden voor de regen. De coördinaten wezen naar een specifiek grachtenpand aan de Prinsengracht in Amsterdam. De zin 'De echte schat van oom Willem wacht op jullie' galmde door mijn hoofd. Wat kon dat in vredesnaam betekenen? We hadden al het bewijsmateriaal over de fraude van Hendrik al in handen; welke schat kon oom Willem in vredesnaam nog hebben achtergelaten?
Lucas las het bericht over mijn schouder mee. Zijn wenkbrauwen fronsten diep. "Een grachtenpand aan de Prinsengracht?" mompelde hij. "Willem heeft daar jarenlang gewoond voordat hij naar Zwitserland vluchtte. Ik dacht dat dat pand allang door Hendrik was opgekocht en leeggehaald." "Dat dacht Hendrik misschien ook," antwoordde ik, terwijl de nieuwsgierigheid het won van de vermoeidheid.
"Maar als dit bericht klopt, is er iets dat we over het hoofd hebben gezien." We besloten om onze plannen om direct te vertrekken uit te stellen. Diezelfde avond namen we de trein naar Amsterdam. De intercity reed door het donkere, regenachtige Nederlandse landschap, langs weilanden en verlichte snelwegen. Terwijl de regen tegen de treinen ruiten tikte, voelde ik dat ons verhaal nog lang niet ten einde was.
De val van Hendrik was slechts het sluiten van hoofdstuk één; wat er nu aankwam, leek een compleet nieuw avontuur. Tegen de tijd dat we aankwamen op Amsterdam Centraal Station, was de regen overgegaan in een kille, mistige motregen die de grachten in een mysterieuze waas hulde. De historische gevels van de grachtenpanden reflecteerden in het donkere water van de Prinsengracht.
We liepen met onze tassen door de stille straatjes tot we bij het pand aankwamen dat in het bericht werd genoemd: een prachtig, smal zeventiende-eeuws pand met een klassieke trapgevel en donkere, gesloten luiken. Volgens het kadaster zou dit pand al decennia leegstaan of eigendom zijn van een lege holding van de familie Van der Heide. Maar toen we voor de zware eikenhouten voordeur stonden, zagen we dat het oude koperen naamblaatje was opgepoetst.
Er stond een naam op die we niet verwacht hadden: W. van der Heide – Advies en Nalatenschap . Lucas haalde een oude, koperen sleutel uit zijn jaszak – een sleutel die notaris Dubois ons in Genève had meegegeven als onderdeel van de persoonlijke erfenis van oom Willem. Met trillende vingers stak Lucas de sleutel in het zware slot. Het mechanisme kraakte, maar na een korte weerstand draaide de sleutel om.
Met een zachte duw zwaaide de deur open. De lucht die ons tegemoet kwam rook naar oud papier, antiek mahoniehout en de specifieke, zoete geur van gedroogde lavendel. We stapten naar binnen en deden het licht aan. De hal was adembenemend: een prachtige marmeren vloer, een brede houten trap die naar de bovenverdieping leidde, en aan de muren hingen schitterende oude olieverfschilderijen van de Amsterdamse grachten.
"Dit... dit kan niet," fluisterde Lucas vol ongeloof, terwijl hij om zich heen keek. "Dit pand is miljoenen waard. Waarom heeft Hendrik dit nooit geweten?" "Omdat oom Willem slimmer was dan we dachten," klonk er opeens een rustige, vreemde stem vanuit de duisternis van de gang. We schrokken ons wezenloos en sprongen achteruit. Uit de schaduw van de trap trad een elegante vrouw naar voren, gekleed in een stijlvol mantelpak, met een vriendelijke glimlach op haar gezicht.
Ze hield een envelop in haar hand. "Welkom, Lucas en Clara," zei de vrouw kalm. "Ik ben advocaat Van Dijk, de executeur-testamentair van wijlen oom Willem. En ik heb op jullie gewacht."
