Deel 4: De Koning en zijn Schaakstukken
De confrontatie in de hal van het station voelde als een vernederende schaakmat. Om ons heen haastten reizigers zich naar hun perrons, volledig onbewust van het psychologische drama dat zich daar afspeelde tussen drie Nederlanders. Hendrik stond daar met de onverstoorbare rust van een man die al zijn zetten tientallen zetten vooruit had berekend. Zijn blik gleed van mijn vertrokken gezicht naar Lucas, die als een geslagen hond zijn schouders liet hangen en geen enkele poging meer deed om zich te verzetten.
"Vader, alsjeblieft," bracht Lucas met een schorre stem uit. "Waarom doe je dit? Wat wil je nog meer van me? Heb ik niet genoeg jaren van mijn leven gegeven aan jouw bedrijven, aan jouw verwachtingen?" Hendrik zuchtte diep, een gebaar van gemaakt medelijden dat me nog woeder maakte dan zijn autoriteit. "Lucas, mijn jongen, je begrijpt het nog steeds niet.
Het gaat niet om wat ik wil van jou, maar om wat de familie van jou eist. Jij bent een Van der Heide. Je draagt een verantwoordelijkheid die groter is dan een rommelige huwelijksreis met een vrouw die je normen en waarden probeert bij te brengen." Hij keek nu recht naar mij, zijn ogen smal en kil als ijskristallen. "En jij, Clara. Je dacht dat je een man kon losweken van zijn wortels met een impulsief vliegticket naar de zon.
Maar wortels die met miljoenen euro's staatsolie en havenkapitaal zijn vastgezet, trek je niet zomaar los met een creditcard." Ik voelde een brandende woede door mijn keel omhoogkomen. De angst was verdwenen, verbrand door pure rebellie. Ik stapte naar voren, pal voor zijn gezicht, zodat hij wel naar me moest kijken. "Je denkt dat je alles bezit, hè?" snauwde ik, mijn stem beheerst maar trillend van woede.
"Je kunt bankrekeningen blokkeren, je kunt auto's reserveren, je kunt ons opwachten in hotels... maar je kunt één ding nooit kopen, Hendrik: de liefde die Lucas voor mij voelt, en de walging die hij voor jou begint te voelen." Hendriks gezicht vertrok geen spier, maar in zijn ogen flitste een gevaarlijke vonk op. "Liefde, Clara, betaalt geen rekeningen.
En walging? Dat is slechts een voorfase van berusting. Kom nu mee. De chauffeur wacht buiten." Zonder op ons antwoord te wachten, draaide hij zich om en liep met lange, zelfverzekerde stappen richting de hoofduitgang van het station. Lucas keek me aan met een blik waarin pure wanhoop en schuldgevoel af te lezen waren. "Wat moeten we anders, Clara?" fluisterde hij.
"We hebben geen geld, we kunnen geen kant op." "We geven niet op," antwoordde ik met een ijzeren stem, hoewel ik zelf nog geen idee had hoe we hier ooit levend en vrij uit moesten komen. We moesten wel meelopen. Buiten het station stond inderdaad een gitzwarte Mercedes met geblindeerde ramen te wachten. De chauffeur, een zwijgzame man in een strak pak met een zonnebril op ondanks dat het inmiddels nacht was, hield het achterportier voor ons open alsof we gewaardeerde gasten waren in plaats van gevangenen.
Hendrik zat al achterin, rustig bladerend door een Franse zakenkrant die bij het licht van een kleine leeslamp werd beschenen. De rit terug naar het hotel verliep in een verstikkende stilte. Niemand sprak een woord. Buiten trokken de verlaten straten van Nice aan ons voorbij onder de gele gloed van de straatlantaarns. Mijn gedachten raasden in een moordend tempo door mijn hoofd.
Dit kon niet het einde zijn. Er moest een maas in zijn netwerk zitten, een zwakke plek in zijn ijzeren discipline. Een man die zo geobsedeerd is door controle, moet ergens een blinde vlek hebben. Toen we aankwamen bij het hotel, werden we door de chauffeur begeleid alsof we naar een detentiecentrum werden gebracht. Hendrik liep voorop naar de derde verdieping.
Toen we bij onze kamers kwamen, deed Hendrik met een loper – die hij ongetwijfeld van de hotelmanagement had losgepraat – de deur van onze kamer (kamer 304) open. "Ik stel voor dat jullie morgen ochtend om negen uur klaarstaan in de lobby," zei Hendrik koeltjes terwijl hij in de deuropening bleef staan. "Dan vliegen we met de privéjet van het zaakconglomeraat terug naar Rotterdam.
Het huwelijksfeest in het Kurhaus in Scheveningen is al verplaatst naar volgend weekend, en de gasten zijn inmiddels geïnformeerd dat de reis is beëindigd." "We gaan nergens heen," zei ik kalm, recht in zijn ogen kijkend. Hendrik glimlachte minachtend. "Dat dacht je van wel, Clara. Slaap er maar goed over." Hij trok de deur met een zachte klik achter zich dicht.
We zaten weer in onze gevangenis. Lucas liet zich moedeloos op het bed vallen en sloeg zijn armen voor zijn gezicht. Ik liep naar het balkon, duwde de glazen deur open en liet de koele nachtlucht op mijn gezicht waaien. Terwijl ik daar stond en naar de donkere zee keerde, viel mijn oog op iets op het balkon van de naastgelegen kamer (kamer 303). Er lag een klein, gevouwen stukje papier op de reling, precies in het bereik van ons balkon.
Met ingehouden adem leunde ik over de scheidingsmuur, pakte het papiertje op en vouwde het open bij het zwakke licht van de hotelgevel. Er stond een handgeschreven boodschap op die alles veranderde: 'Als je hem echt wilt breken, vraag hem dan naar het verleden van de rederij in Rotterdam in 1998. Daar ligt zijn zwakke plek.'
