Deel 8: De Val Klapt Dicht
De tijd leek stil te staan. De loop van het pistool van Julian Vance was recht op mijn hart gericht. Ik zag de meedogenloze vastberadenheid in zijn ogen—de blik van een man die bereid was over lijken te gaan om zijn politieke dromen te verwezenlijken.
"Julian, nee!" schreeuwde Daniela wanhopig. Ze probeerde zich los te rukken van de stoel, maar de touwen sneden in haar polsen. "Ze is mijn zus! Je beloofde dat je haar geen pijn zou doen!"
"Houd je mond, domme meid!" snauwde Vance zonder zijn ogen van mij af te wenden. "Denk je dat ik om jou geef? Je was alleen maar een handig werktuig om toegang te krijgen tot de erfenis van je moeder!"
Daniela staarde hem aan, vol ongeloof en afgrijzen. De schalen vielen eindelijk van haar ogen. De man waarvoor ze haar eigen familie had verraden, zag haar als niets meer dan vuilnis.
"Je vergeet één ding, Vance," zei Ethan. Zijn stem was zo rustig dat het bijna griezelig was. Hij deed geen poging om zijn eigen wapen te trekken.
Vance grinnikte. "En wat zou dat moeten zijn, Callahan? Je bent omsingeld. Míjn mannen bezetten de daken van deze loods. Eén teken van mij en jullie worden doorzeefd."
"Kijk eens naar de rode stip op je borst," zei Ethan kalm.
Vance fronste zijn wenkbrauwen en keek omlaag naar zijn smetteloze witte overhemd. In het midden van zijn borstkas verscheen een klein, felrood laserpuntje. En binnen een seconde verschenen er nog drie laserpuntjes op zijn hoofd en schouders.
"Mijn mannen hebben de daken tien minuten geleden al overgenomen," sprak Ethan ijskoud. "Jouw beveiligers liggen vastgebonden in de zeecontainers buiten. Je bent alleen, Julian."
Vance’s gezicht werd zo bleek als een doek. Zijn hand begon te trillen, maar hij hield het pistool nog steeds op mij gericht. "Als ik ga... neem ik haar mee!" schreeuwde hij razend.
"Probeer het," zei ik, terwijl ik een stap náár hem toe deed.
De moed die door mijn aderen stroomde, verbaasde me zelf. Ik was niet langer de schroomvallige serveerster uit East Los Angeles die zich liet intimideren door de wereld. Ik was een moeder die vocht voor de toekomst van haar kind, en een zus die haar familie kwam redden.
"Als je mij neerschiet, Vance," zei ik met een ijzeren stem, "treedt de clausule van mijn moeder onmiddellijk in werking. Het originele testament ligt niet in Ethans handen. Dat is slechts een kopie. Het echte testament is tien minuten geleden geüpload naar de federale rechtbank van Chicago. Zodra mijn hart stopt met kloppen, worden al jouw buitenlandse bankrekeningen bevroren en staat de FBI voor de deur van je verkiezingshoofdkwartier."
Vance staarde me aan alsof hij een spook zag. "Dat... dat is bluf!"
"Wil je de gok wagen?" vroeg Ethan, terwijl hij langzaam zijn stap naar voren zette en zich tussen de loop van het pistool en mij schoof. His brede rug bedekte me volledig. "Laat het wapen zakken, Julian. Het is voorbij."
Vance keek paniekerig om zich heen. De stilte in de loods was verdovend. Hij wist dat hij verloren had. Zijn politieke carrière, zijn geld, zijn macht—alles stortte als een kaartenhuis in elkaar.
Een waanzinnige blik verscheen in zijn ogen. "Als ik niets krijg... krijgt niemand iets!"
In plaats van het pistool te laten zakken, richtte hij het op de grote brandstoftank die in de hoek van de loods stond, vlak naast de plek waar Daniela vastgebonden zat.
"Nee!" schreeuwde ik.
Vance haalde de trekker over.
Een luide knal weerklonk, gevolgd door een vonkenregen toen de kogel de oude brandstoftank raakte. Een gigantische steekvlam explodeerde in de hoek van de loods. De drukgolf blies ons naar achteren.
Ethan greep me bij mijn taille en goot zich over me heen op de harde betonvloer, terwijl brokstukken en vlammen over ons heen vlogen.
De loods veranderde binnen enkele seconden in een hel van vuur en zwarte rook.
"Daniela!" schreeuwde ik wanhopig door het geluid van de vlammen heen.
door de dichte rook zag ik dat de houten stoel van Daniela door de explosie omver was geblazen. Ze lag gevangen onder een brandende houten balk, terwjl de vlammen haar snel naderden.
En Julian Vance? Hij rende door de rook richting de achteruitgang van de loods.
Ethan stond op, trek zijn pistool en keek naar de vluchtende Vance, en daarna naar de brandende balk boven Daniela.
Hij had slechts een seconde om te kiezen.
