Deel 13: Het Laatste Gevecht
De schrik sloeg me om het hart, maar voordat ik ook maar een kik kon geven, duwde Ethan me met een krachtige beweging achter de gepantserde deur van onze auto.
"Blijf laag!" brulde hij.
Marcus, die al uit de auto was gestapt, trok in een fractie van een seconde zijn wapen en opende het vuur. De klappen van de schoten galmden als donderslagen door de verlaten marmeren straat tussen de wolkenkrabbers.
Eén van de overvallers werd geraakt en viel op het natte asfalt. De andere twee doken achter de bestelbus en begonnen wild op onze auto te schieten. Kogels ketsten met een ijzingwekkend gekletter af op het gepantserde glas.
"Ze weten van de obligaties!" schreeuwde Marcus, terwjl hij achter het spatbord van de auto dook en zijn magazijn verwisselde. "Vance heeft zijn laatste mannen vanuit de gevangenis aangestuurd!"
Ethan keek naar de houten kist in zijn hand, en daarna naar het horloge op zijn pols. 07:55 uur. De bank zou over vijf minuten haar kluizen sluiten voor de ochtendtransacties. Als we deze deadline misten, zou de schuld automatisch executoriaal worden verklaard.
"Rachel!" riep Ethan, terwjl hij achter de autodeur bij me dook. His ogen flitsten van vastberadenheid. "Pak de kist!"
"Wat?!" stotterde ik, mijn handen trillend over het hout.
"Marcus en ik houden ze bezig," zei Ethan strak. "De zij-ingang van de bank is twintig meter verderop. Er staat een bewaker die mijn naam kent. Jij rent naar binnen en geeft de kist aan de kluisbewaarder. Snap je dat?"
"Ik kan je niet alleen laten!" schreeuwde ik, terwjl de schoten om onze oren vlogen.
Ethan pakte mijn gezicht met zijn grote, ruwe hand vast en keek me zo diep in mijn ziel dat de angst in mij verdampte. "Jij bent niet meer het hulpeloze meisje uit de nachtvlucht, Rachel. Jij bent de moeder van Sophie en de vrouw van Ethan Callahan. Je bent sterker dan wie dan ook in deze stad. Ren!"
Hij boog zich voorover, kuste me snel maar intens op mijn lippen, trok zijn pistool en stapte achter de auto vandaan, terwjl hij een salvo schoten afvuurde op de bestelbus.
"Nu, Rachel! Ga!" brulde Marcus.
Ik twijfelde geen seconde meer. Ik klemde de zware houten kist tegen mijn borst, dook weg onder de rook en de vonken, en rende zo hard als mijn benen me konden dragen over het natte marmer van het trottoir.
Een kogel ketste vlak naast mijn voet af op de muur, waardoor de stenen splinters in mijn gezicht vlogen. Ik keek niet om. Ik dacht aan de dertendertig uur honger, aan de nachten in East Los Angeles, aan de huilende baby in het vliegtuig, aan de belofte aan mijn moeder... en aan de man die zijn leven voor mij op de spel zette.
Ik bereikte de zware brons-stalen zijdeur van de bank.
Een oudere bewaker in een blauw uniform opende de deur op een kier, zijn gezicht bleek van het horen van de schoten buiten.
"Mevrouw Callahan?!" vroeg hij ontzet.
"Laat me erin!" schreeuwde ik, en ik duwde mezelf met geweld door de deur.
De bewaker sloeg de zware stalen deur dicht en haalde de grendel omhoog. Het geluid van de schoten buiten werd onmiddellijk gedempt door de dikke stenen muren van het bankgebouw.
Ik rende door de marmeren hal van de bank, richting het loket van de hoofddirecteur. Een man in een strak grijs pak stond zenuwachtig achter de balie op zijn horloge te kijken.
"Mevrouw Callahan?" zei de directeur verbaasd. "Het is 07:58 uur. De heer Callahan zou—"
Ik ramde de houten kist op het marmeren werkblad.
"Hier zijn de obligaties op naam van de familie Callahan!" zei ik met een stem die galmde door de grote hal van de bank. "Vijfenvijftig miljoen dollar ter aflossing van de belastingclaim op het havenperceel van de familie Morales. Verwerk het. NU."
De directeur staarde me aan, onder de indruk van de autoriteit in mijn stem. Hij opende de kist met trillende vingers, bekeek de gouden stempels op de obligaties en knikte gehaast.
"Het... het is in orde, mevrouw. De betaling is officieel geregistreerd om 07:59 uur. De schuld is volledig voldaan. De haven is definitief en onherroepelijk van uw dochter."
Een enorme golf van verlossing ging door mijn lichaam. Mijn knieën werden week en ik klemde me vast aan de balie.
Op dat moment ging de zware zijdeur van de bank weer open.
Ik draaide me geschokt om, mijn hart in mijn keel.
In de opening stond Ethan. His overhemd was gescheurd, zijn gezicht zat onder het roet en er liep een dun straaltje bloed langs zijn slaap. Maar hij stond rechtop. Achter hem kwam Marcus binnen, die zijn wapen weer in zijn holster stak.
Ethan keek door de grote hal naar mij. Toen hij de directeur zag knikken, ontspande zijn strakke gelaat zich.
Hij stapte langzaam op me af. Ik ren op hem af en vloog om zijn nek. Hij tilde me op en hield me zo strak vast dat ik zijn krachtige hartslag tegen mijn borst kon voelen.
"Het is gelukt," fluisterde ik tegen zijn nek. "We hebben het gehaald."
"Ik wist dat je het kon," antwoordde Ethan zacht, terwjl hij zijn gezicht in mijn haar verborg. "Het gevecht is voorbij, Rachel. De stad is eindelijk stil."
