Deel 2: Schaduwen in het Grand Hotel
Mijn handen trilden toen ik mijn telefoon weer in mijn zak stak. De aanwezigheid van de zwarte SUV aan de overkant van de straat gaf me een vreemd, dubbel gevoel. Aan de ene kant voelde het beangstigend dat een machtige, schimmige figuur als Ethan Callahan mij liet volgen. Aan de andere kant was het een vreemde troost tegenover de ijskoude ontvangst van mijn eigen zus.
Julian Vance keek met een blik van afkeer naar mijn koffer. "Daniela, we hebben geen tijd om dit op te lossen. Breng haar naar een van de kamers op de onderste verdieping. Zorg ervoor dat ze niet in de buurt komt van de fotografen of de gasten van de burgemeester."
Daniela zuchtte diep en pakte een sleutelkaart van de balie. "Meegekomen, Rachel. En hou de baby stil."
We liepen zwijgend door de lange, met tapijt bedekte gangen van het luxe hotel. Elke stap voelde zwaar. Sophie begon lichtjes te muizen in de draagdoek, vermoeid door de reis.
Toen we de kamer bereikten—een kleine, raamloze ruimte vlak bij de linnenkamer—gooide Daniela de deur open. "Dit is het," zei ze droog. "De bruiloft is morgenmiddag. De repetitie is vanavond, maar Julian vindt het beter als jij daar niet bij bent."
"Daniela, waarom heb je me überhaupt gevraagd om te komen?" vroeg ik, mijn stem brpke van verdriet. "Drie jaar lang heb je me genegeerd. Toen mama stierf, heb je me buitengesloten. En nu haal je me naar Chicago om me op te sluiten in een bezemkast?"
Daniela’s ogen flitsten van woede, maar er lag ook een vreemde angst onder haar blik. Ze stapte dichterbij en verlaagde haar stem tot een gespannen fluistertoon. "Denk je dat ik dit wilde? Julian heeft een vlekkeloos imago nodig voor zijn politieke campagne. Het ziet er slecht uit als zijn aanstaande vrouw een verdwenen zusje heeft dat ergens in Los Angeles als serveerster zwoegt. We moesten laten zien dat de familie 'verenigd' is. Maar als jij schandvlekken veroorzaakt, zette hij me op straat!"
"Hij gebruikt je, Daniela," zei ik zacht.
"Hij geeft me zekerheid!" beet ze me toe. "Iets wat jij nooit hebt gekund! Blijf hier. Raak niets aan. En zorg dat die baby niet huilt."
Ze sloeg de deur achter zich dicht en liet me alleen in de kille stilte van de kamer.
Ik ging op de rand van het bed zitten en wiegde Sophie. De vermoeidheid eiste zijn tol, maar mijn gedachten bleven maar malen. Waarom was Daniela zo panisch? Waarom leek Julian meer bezorgd om zijn imago dan om het welzijn van zijn aanstaande familie?
Mijn telefoon trilde opnieuw. Een nieuw bericht van hetzelfde onbekende nummer.
‘Kamer 214 is niet geschikt voor een gast van mij. Ga naar de receptie. Er ligt een sleutelkaart voor de penthouse-suite op jouw naam.’
Mijn hart sloeg een slag over. Ethan. Ik antwoordde snel: ‘Wat is dit? Waarom doe je dit voor mij? Ik ken je niet eens.’
Het antwoord kwam vrijwel meteen: ‘Je hielp me herinneren dat er nog pure dingen in deze stad bestaan. En de man waarmee je zus trouwt, is geen goede man, Rachel. Neem de sleutel. Je bent veiliger op de bovenste verdieping.’
Mijn adem stokte. Wat wist Ethan Callahan over Julian Vance?
Terwijl ik twijfelde, hoorde ik een zachte klop op de deur van mijn kamer. Ik stond voorzichtig op, lopend op mijn tenen, en keek door het spionnetje.
Er stond geen hotellid voor de deur. Het was een man met een doorgroefd gezicht, een opvallende tatoeage van een slang in zijn nek, en hij droeg een werkoveral van het hotel. Maar aan zijn riem hing heel duidelijk de vorm van een holster. Hij probeerde heel voorzichtig een loper in het slot te steken.
Mijn bloed stroomde ijskoud door mijn aderen. Dit was geen schoonmaker. Dit was iemand die probeerde in te breken.
Ik pakte Sophie stevig tegen mijn borst, greep mijn luiertas en keek wanhopig rond in de kleine kamer. Er was geen tweede uitgang. Het enige wat de inbreker scheidde van mij, was het houten deurtje dat hij binnen enkele seconden zou openen.
Met een luide klik draaide het slot om. De deur begon langzaam open te schuiven.
