Deel 4: Het Geheim van de Haven
Het geluid van de sirenes en het doffe alarm galmde door de muren van de Penthouse-suite. Mijn hart sloeg op hol. De grond onder mijn voeten leek weg te zakken.
"Mijn moeder... gronden onder de haven?" stotterde ik, terwijl ik Sophie nog steviger tegen me aan drukte. "Ethan, dit is een misverstand. Mijn moeder stierf in armoede! We moesten de medische rekeningen nauwelijks kunnen betalen!"
"Dat was de dekmantel, Rachel," zei Ethan met een ijzeren kalmte, terwijl hij het magazijn van zijn pistool controleerde en het achter in zijn riem stak. "Jouw moeder, Elena Morales, heeft dertig jaar geleden het landgoed geërfd van de oorspronkelijke havenoprichters. Ze vluchtte weg uit deze wereld om jou en je zus een normaal leven te geven. Maar ze heeft de eigendomspapieren nooit verkocht."
Hij stapte op me af, greep voorzichtig mijn schouder vast en keek me doordringend aan. "Toen ze stierf, liet ze een testament achter. Julian Vance ontdekte dit zes maanden geleden. Hij benaderde Daniela, palmde haar in met beloftes van rijkdom en macht, en haalde haar over om het testament te vervalsen. Maar er is één probleem: zonder jouw fysieke handtekening en vingerafdruk op de originele documenten, kan de verkoop niet doorgaan."
Mijn adem stokte. "Daniela... Daniela weet hiervan?"
"Daniela denkt dat ze een eerlijk aandeel krijgt," zei Ethan grillig. "Ze heeft geen idee dat Vance haar dumpt zodra het land op zijn naam staat. En hij wilde jou uit de weg ruimen of dwingen om te tekenen onder druk."
"En wat wil jij dan, Ethan?" vroeg ik, terwijl ik een stap achteruit deed. "Waarom help jij mij? De Callahans staan niet bekend om hun liefdadigheid!"
Een schaduw van pijn vloog over Ethans gezicht, maar zijn blik bleef strak. "Omdat jouw moeder dertig jaar geleden het leven van mijn vader heeft gered. Mijn familie staat diep bij de jouwe in het krijt. Ik heb mijn vader op zijn sterfbed beloofd dat ik de dochters van Elena Morales zou beschermen als de schaduwen ooit weer bovenkwamen."
Voordat ik kon reageren, trapte Marcus de deuren van het penthouse open en kwam gehaast binnen. "Ethan! De mannen van Vance zijn door de beveiliging beneden gebroken. Ze nemen de privé-liften naar boven. We hebben minder dan twee minuten."
Ethan twijfelde geen seconde. Hij pakte een zware jas en sloeg die om mijn schouders. "We gaan via de helikopter op het dak."
"Ik ga nergens heen zonder antwoorden!" schreeuwde ik boven het geluid van het alarm uit.
"Je krijgt al je antwoorden, Rachel, maar alleen als je blijft leven!" beet Ethan me toe, al was zijn greep om mijn arm verrassend zacht. "Vertrouw me. Al is het alleen maar voor Sophie."
Ik keek naar mijn kleine meisje, dat met grote, schrikachtige ogen naar de flitsende noodlichten keek. Ik had geen keuze. Ik knikte.
We rennen de marmeren trap op naar het dak van de wolkenkrabber. De ijzig koude nachtwind van Chicago sloeg als een ijzeren vuist in ons gezicht. Het getik van de helikopterbladen overstemde het lawaai van de stad.
Aan het uiteinde van het platform stond een zwarte helikopter met het Callahan-embleem te draaien.
Juist toen we de helikopter bereikten, zwaaiden de zware stalen deuren van het dakopgang open. Drie gewapende mannen in zwarte tactische kleding stormden het dak op.
"Callahan!" schreeuwde de voorste man. "Laat de vrouw achter! Vance wil haar!"
Ethan duwde mij en Sophie achter zich, trok in een vloeiende beweging zijn pistool en richtte het recht op de mannen. "Zeg tegen Vance," sprak Ethan met een stem die kouder was dan de ijskoude wind, "dat als hij nog één stap zet naar de dochter van Elena Morales, ik heel zijn imperium tot de grond toe afbrand."
De leider van de aanvallers grinnikte en hief zijn wapen. "Dat is een risico dat we bereid zijn te nemen."
Een schot weerklonk door de nacht.
