Deel 6: Het Ultimatum van de Schlager
Het geluid van de uitvallende telefoon leek de ruimte te bevriezen. Mijn ademhaling stokte. Mijn knieën werden zo week dat ik bijna omviel, maar Ethan greep me bij mijn arm vast voordat ik de marmeren vloer kon raken.
"Daniela..." fluisterde ik, terwijl het beeld van mijn huilende zus achter mijn netvlies gebrand stond. "Ze gaan haar vermoorden, Ethan! Ze hebben haar!"
Ethan nam de telefoon uit mijn hand en bekeek de video opnieuw met een ijzige, berekende blik. Zijn kaakspieren spanden zich aan.
"Hij gebruikt haar als aas," zei Ethan rustig, al trilde de onderstroom van zijn stem van ingehouden woede. "Vance weet dat hij het landgoed van de Callahans niet kan binnendringen. Hij probeert je naar buiten te lokken."
"Dan ga ik!" schreeuwde ik, mijn stem overslaand van paniek. "Ik geef hem wat hij wil! Het land, het geld, het testament—het kan me niets schelen! Ik wil alleen dat mijn zus blijft leven!"
Ethan stapte dicht naar me toe en pakte mijn beide schouders stevig vast. Zijn donkere ogen dwongen me om hem aan te kijken. "Luister heel goed naar me, Rachel. Als jij hem die papieren geeft, vermoordt hij jou én je zus. Vance kan het zich niet veroorloven dat er getuigen overblijven. Zodra zijn naam op de eigendomsakten staat, zijn jullie waardeloos voor hem."
"Wat moet ik dan doen?" snikte ik, terwjl de wanhopige tranen eindelijk over mijn wangen stromen. "Ze is mijn zus! Onze moeder is al weg... ik kan Daniela niet ook nog verliezen!"
Sophie begon zachtjes te huilen, aangestoken door mijn emoties. Ethan keek even naar de baby, en toen hij zijn blik weer op mij richtte, lag er een vastberadenheid in zijn ogen die me bijna de adem benam.
"We gaan haar redden," zei hij. "Maar we spelen het volgens mijn regels. Niet de zijne."
Hij wenkte Arthur. "Breng Rachel en het kind naar de beveiligde kamer boven. Laat de medische dienst haar controleren. Marcus, verzamel het team in de oorlogskamer."
Arthur leidde me naar een prachtige, warme kamer op de eerste verdieping. Er stond een wiegje klaar, verse kleding en alles wat ik nodig had voor Sophie. Terwijl ik Sophie voedde en haar in slaap wiegde, kon mijn geest geen rust vinden. Drie jaar lang had ik Daniela kwalijk genomen dat ze me had laten vallen. Maar het idee dat haar leven nu aan een zijden draadje hing door een meedogenloze politicus, maakte me gek van angst.
Na twee uur hield ik het niet meer uit. Ik legde Sophie voorzichtig in de wieg, waar een vriendelijke oudere verzorgster over haar waakte, en liep de gang op.
Ik volgde het geluid van lage stemmen naar een grote kamer op de begane grond. In het midden van de ruimte lag een gigantische, verlichte kaart van de haven van Chicago op een tafel. Ethan en vijf van zijn best getrainde mannen stonden eromheen.
"...Vance heeft mannen op de stijgers geplaatst," zei Marcus, terwijl hij rode fiches op de kaart legde. "Als we de haven naderen, zien ze ons kilometers van tevoren aankomen."
"Dan komen we niet via het land," zei Ethan strak. "We gebruiken de oude smokkelroutes onder de kades. Degenen die mijn vader dertig jaar geleden heeft gebouwd."
Ik stapte de kamer binnen. "Ik ga mee."
Ethan keek op. Zijn wenkbrauwen fronsten. "Nee, Rachel. Het is te gevaarlijk. Jij blijft hier met Sophie."
"Het is MIJN zus!" zei ik met een stem die niet meer trilde, maar vol vuur zat. "En het zijn MIJN moeders papieren! Jij zei zelf dat Vance mijn vingerafdruk en handtekening nodig heeft. Als ik er niet ben, weet hij meteen dat het een valstrik is. Je hebt mij nodig als afleiding."
De mannen in de kamer keken me verbaasd aan. Ethan staarde me lang aan, Alsof hij probeerde in te schatten of ik zou breken onder de druk.
"Je hebt nog nooit een wapen vastgehouden," zei hij zacht.
"Maar ik ben haar zus," antwoordde ik strak. "En ik doe alles wat nodig is."
Ethan zweeg een lang moment. Toen stapte hij naar een houten kist aan de rand van de kamer, opende deze en haalde er een klein, zilveren doosje uit. Hij opende het doosje en haalde er een oud, maar perfect onderhouden document uit.
"Dit is het originele testament van je moeder," zei Ethan. Hij legde het voor me op tafel. "Ze heeft een clausule ingebouwd die niemand kent. Een clausule die heel het imperium van Vance in één klap kan vernietigen."
Hij keek me recht aan. "Als we dit spelen, Rachel... is er geen weg meer terug. Ben je er klaar voor om een Callahan-oorlog te betreden?"
