Deel 3: De Onzichtbare Beschermer
Mijn hart bonkte zo hard in mijn keel dat ik dacht dat het zou barsten. Ik dook achter de kledingkast vlak naast de deur, mijn hand stevig over Sophies mondje gedrukt om elk geluidje te dempen. Mijn eigen ademhaling hield ik wanhopig in.
De deur zwaaide langzaam open. De man met de slangentatoeage stapte geluidloos binnen. In zijn rechterhand hield hij geen gereedschap, maar een pistool voorzien van een lange geluidsdemper. Zijn blik gleed snel over het lege bed en de dozen in de hoek.
Hij deed een stap naar voren, dieper de kamer in.
Dit was mijn enige kans. Met al mijn kracht en angst stormde ik achter de kast vandaan, rende langs hem heen de gang op en liet de zware houten deur achter me dichtklappen.
"Hey!" schreeuwde de man achter me.
Ik keek niet om. Ik rende zo hard als mijn benen me konden dragen over het dikke tapijt van de gang, met Sophie stevig tegen mijn borst gedrukt. De baby begon te huilen van de plotselinge schok, maar ik stopte niet. Ik rende richting de liften.
Toen ik de centrale hal bereikte, ramde ik wanhopig op de knop van de lift. Mijn ogen vlogen heen en weer over de gang. Zou de man me achtervolgen? Waarom wilde iemand met een wapen mijn kamer binnendringen? Ik was een eenvoudige serveerster, ik had geen geld, geen waardevolle spullen!
De lifdeuren gleden open.
Voordat ik kon instappen, werd ik bij mijn arm gegrepen. Ik wilde het uitschreeuwen van angst, maar een warme, bekende stem sprak direct in mijn oor.
"Rustig, Rachel. Je bent veilig."
Ik keek omhoog. Het was niet de inbreker. Het was een van de reusachtige mannen in pak die ik eerder bij Ethan Callahan had gezien op het vliegveld. Zijn uitdrukking was kalm, maar zijn ogen waren scherp als scheermessen.
"Mijn naam is Marcus," zei de man rustig, terwijl hij me subtiel de lift in trok en op de knop van de bovenste verdieping drukte. "Meneer Callahan wist dat ze het snel zouden proberen."
"Wie... wie was die man?" stotterde ik, terwijl ik wanhopig naar adem naar naar lucht naar adem snakte. "Hij had een pistool!"
"Dat was een opruimer van de familie Vance," antwoordde Marcus ijskoud. "Julian Vance wil niet dat jij in het hotel bent. Jouw aanwezigheid brengt bepaalde financiële afspraken tussen de families in gevaar. Als jij er niet bent, kan hij Daniela beter controleren."
Mijn maag draaide om. "Willen ze me... vermoorden?"
"Ze wilden je opsluiten of dwingen de stad nog vannacht te verlaten," zei Marcus terwijl de lift razendsnel naar de 30e verdieping steeg. "Maar meneer Callahan heeft andere plannen."
De liftdeuren gleden open op de bovenste verdieping. In tegenstelling tot de kille gangen beneden, was deze verdieping van een adembenemende luxe. Aan het einde van de gang stonden dubbele houten deuren. Marcus ging voorop en opende de deuren naar een gigantische Penthouse-suite.
In de woonkamer, voor een vloer-tot-plafond raam dat uitzicht bood over de verlichte skyline van Chicago, stond Ethan Callahan. Hij had zijn zwarte trui veruild voor een wit overhemd met opgerolde mouwen. In zijn hand hield hij een glas whisky.
Toen hij zich omdraaide en me zag staan—bezweet, trillend en met een huilende baby—veranderde zijn blik onmiddellijk. Hij zette zijn glas neer en stapte met grote schreden op me af.
"Hebben ze je aangeraakt?" vroeg hij, zijn stem gevaarlijk laag.
"Nee... nee, ik kon wegrennen," stotterde ik. "Ethan, wat is hier aan de hand? Waarom zit de aanstaande echtgenoot van mijn zus achter mij aan? En waarom help jij mij?"
Ethan keek naar Sophie, die langzaam weer rustig werd in mijn armen. Daarna keek hij mij recht in de ogen.
"Julian Vance is geen gewone politicus, Rachel. Hij is een dekmantel voor de ergste rivalen van mijn familie. En het huwelijk met jouw zus is geen liefdesverhaal—het is een overname van het erfgoed van jouw moeder."
Ik staarde hem met open mond aan. "Mijn moeder? Mijn moeder was een eenvoudige lerares!"
Ethan schudde langzaam zijn hoofd. "Dat is wat ze je heeft verteld om je te beschermen. Maar jouw moeder bezat de gronden onder de haven van Chicago. Gronden die nu miljarden waard zijn... en die volgens haar testament rechtstreeks naar jou gaan, niet naar Daniela."
Voordat ik de schok van zijn woorden kon verwerken, klonk er een harde knal beneden in het gebouw, gevolgd door het loeien van de alarmen.
Ethan pakte zijn pistool van de tafel en keek strak naar Marcus. "Ze zijn er."
