Deel 9: Het Geluid uit de Kelder
Het getik uit de kelder was aanvankelijk zo zacht dat ik dacht dat ik het me verbeeldde. Ik sloot het leren notitieboek met een doffe klap en keek mijn man aan. Hij had het ook gehoord; zijn blik verschoof onmiddellijk naar de deur van de kelder, die zich in de hoek van de hal bevond. De deur was traditioneel voorzien van een zware houten grendel die we normaal gesproken alleen gebruikten om oude kerstversieringen en reservemeubels achter te verbergen.
‘Heb jij iets gehoord?’ vroeg mijn man fluisterend, alsof hij bang was dat een harde stem het geluid zou wekken.
‘Ja,’ antwoordde ik, terwijl mijn hart weer in mijn keel begon te kloppen. ‘Het kwam van beneden.’
We liepen langzaam naar de hal. De lichten in het huis flikkerden opnieuw, een vage herinnering aan de chaos van eerder die avond. Toen we voor de kelderdeur stonden, stopte het getik plotseling. In plaats daarvan hoorden we een zacht, schrapend geluid, alsof er iets zwaars over de betonnen vloer werd getrokken.
‘We moeten die deur niet opendoen,’ zei ik resoluut, terwijl ik een stap terugdeed. ‘Florence zei dat het boek teruggebracht moest worden naar de oorsprong, maar we weten niet eens wat dat betekent.’
‘Maar we kunnen het ook niet negeren,’ opperde mijn man, terwijl hij zijn hand uitstak naar de houten grendel. ‘Als er iets in die kelder zit dat verband houdt met de vloek, moeten we het onder ogen zien voordat Penny weer wakker wordt.’
Voordat ik hem kon tegenhouden, schoof hij de grendel met een harde klik naar opzij en trok de deur open. Een golf van ijskoude, muf ruikende lucht sloeg ons tegemoet, vergezeld van een zwakke, blauwachtige gloed die uit de diepte van de trap opsteeg. Er brandde geen lamp in de kelder, en toch leken de stenen treden zwakjes te lichten in het donker.
We namen alle beiden een voorzichtig stap naar voren en tuurden naar beneden. Aan het einde van de trap, op de plek waar normaal onze oude voorraadkasten stonden, leek de ruimte zich op een onmogelijke manier te hebben uitgestrekt. In plaats van een kelder zagen we een lange, stenen gang die eindigde in een zware, ijzeren deur waarop dezelfde vreemde symbolen waren gegraveerd als op de kaft van het leren notitieboek.
En uit die gang klonk nu een stem, helder en luid, die ons bij onze namen riep: ‘Sarah... kom naar beneden. Het verleden wacht op je antwoorden.’
