Deel 12: Het Geluid uit de Slaapkamer
Het geluid dat vanaf de bovenverdieping door het huis echode, was het geluid van zachte, snelle voetstapjes over het laminaat op de gang – alsof een klein kind aan het rennen was. Maar Penny was nog maar één jaar oud en kon nog helemaal niet lopen; ze kon nog amper los staan.
Mijn bloed stroomde naar mijn tenen. Mijn man en ik keken elkaar met geschokte ogen aan.
‘Penny?’ riep ik met een paniekerige stem, en zonder op het antwoord van de geest te wachten, rende ik de kelderstrap op, terug naar de gang van ons huis.
De jonge Florence probeerde nog iets te roepen, maar haar stem verdween in het geluid van mijn eigen haastige voetstappen. Ik stormde de hal door, nam de trap naar boven met twee treden tegelijk, en smeet de deur van de slaapkamer van onze dochter open.
De kamer was leeg. Het ledikant stond netjes opgemaakt, het dekentje was netjes opgeslagen, maar het bedje was onbezet. Geen Penny. Het raam van de slaapkamer stond op een kier, en een frisse avondwind blies de gordijnen wild heen en weer.
‘Nee, nee, nee!’ schreeuwde ik, terwijl ik naar het open raam rende en naar buiten keek. De straat beneden lag er verlaten en vredig bij, verlicht door de warme straatlantaarns. Geen spoor van een kind, geen spoor van een schaduw. Maar op de vensterbank, precies op de plek waar de wind naar binnen waaide, lag een klein, gevouwen stukje papier met daarop in potlood geschreven:
“Het pact is nooit verbroken zolang het kind de naam draagt.”
Mijn man kwam hijgend de kamer binnen gelopen en keek met ontzetting naar het lege bedje. ‘Waar is ze? Waar is Penny gebleven?!’
Voordat ik kon antwoorden, begon het leren notitieboek dat ik nog steeds in mijn hand hield heftig te trillen. De pagina’s sloegen zichzelf met grote snelheid open, totdat ze stopten bij een lege pagina waarop met rode inkt een nieuwe familienaam verscheen – de naam van mijn man, gevolgd door die van mij, en onderaan met een sierlijk lettertype de naam van onze dochter.
En toen hoorden we vanuit de gang beneden opnieuw het gekras bij de voordeur, maar deze keer was het luider, intenser en klonk het alsof er niet één gestalte stond, maar honderden.
