TEIL 9: De arrestatie
Het metaal van Lyles revolver kaatste met een dof geluid op de natte landingsbaan. Hij bleef roerloos staan, zijn armen langzaam omhoog heffend, terwijl de felle zoeklichten van drie federale helikopters de duisternis van de nacht verdreven. Het lawaai van de wieken was oorverdovend; de wind die ze veroorzaakten joeg de regen als een horizontale ijsregen over het asfalt.
Binnen enkele seconden werd de landingsbaan overspoeld door tientallen zwaarbewapende agenten van de FBI en de Federal Marshals. Gehuld in zwarte tactische vesten met grote, gele letters op hun rug, waaierden ze uit over het terrein.
"Niet bewegen! Op de grond! Nu!" schreeuwden de federale agenten terwijl ze Lyle Pembroke, Mitchell en de gewonde beveiligers omsingelden.
Lyle werd ruw tegen de flank van de privéjet geduwd. Een grote agent klemde zijn armen achter zijn rug en klikte de stalen handboeien om zijn polsen. Mitchell kermde van de pijn toen hij over het natte asfalt werd gesleept, zijn gebroken been onbehandeld gelaten terwijl de agenten de situatie veiligstelden.
Ik bleef staan, Chloe stevig in mijn armen gedrukt. Ik shielding haar gezicht met mijn jas tegen het felle licht en de vliegende regen.
Een rijzige man met een grijze mantel en een badge van de FBI op zijn riem stapte naar me toe. Het was Special Agent Marcus Vance—geen directe familie, maar de leidinggevende officier van de regionale federale taskforce die door Victoria was ingeschakeld.
"Kapitein Vance?" vroeg Agent Vance luid boven het geluid van de helikopters uit.
Ik knikte. "Ik ben het."
hij keek naar het meisje in mijn armen en daarna naar de beschadigde pick-up truck waarmee ik door het hek was gereden. Een kleine glimlach verscheen op zijn strenge gezicht. "Je hebt een behoorlijke ruïne achtergelaten, Kapitein. Maar je advocaat heeft ons de voorlopige data-bestanden gestuurd. Het Ministerie van Justitie heeft zojuist een federaal arrestatiebevel uitgevaardigd voor de gehele leiding van de Pembroke Corporation en de top van het politiekorps van San Jeronimo."
Een ambulance met loeiende sirenes reed de landingsbaan op en stopte vlak naast ons. De deuren vlogen open en twee federale paramedici snelden naar buiten met een schone brancard.
"We moeten haar onderzoeken, Kapitein," zei een van de paramedici vriendelijk.
Ik keek naar Chloe. Ze klemde haar kleine handjes vast in de kraag van mijn vest. "Papa... niet weggaan," fluisterde ze bang.
"Ik ga nergens heen, lieverd," antwoordde ik zacht. Ik legde haar voorzichtig op de brancard en stapte samen met haar achter in de ambulance. "Ik blijf de hele tijd bij je."
Terwijl de paramedici Chloe onderzochten en een infuus aansloten, keek ik door de achterruiten van de ambulance. Ik zag hoe Lyle Pembroke in de achterbank van een zwarte FBI-SUV werd geduwd. Voor het eerst in zijn leven droeg de machtige miljardair geen maatpak van duizenden dollars, maar stalen boeien en een blik van totale ontreddering.
Naast de SUV van de FBI stopten twee politieauto's van de staat Texas. Twee staatspatrouilleurs stapten uit en liepen naar een zwarte wagen die net was komen aanrijden. Uit de wagen stapte politiechef Donald Lawson, zijn kaal geschoren kop nog steeds bedekt met bloed van mijn elleboogstoot. Lawson probeerde zijn officiële badge te tonen en schreeuwde tegen de staatspatrouilleurs, maar de agenten negeerden zijn protesten. Ze draaiden hem om, boeiden hem voor de ogen van zijn eigen mannen en namen zijn dienstwapen in beslag.
De keten van corruptie was gebroken.
De ambulance vertrok onder escorte van twee federale voertuigen richting het University Hospital in San Antonio—een neutraal, zwaar beveiligd medisch centrum waar Lyle Pembroke geen enkele invloed bezat.
In de ambulance haalde ik de zwarte harde schijven en de kleine SSD-geheugenkaart uit mijn tas en overhandigde ze aan Special Agent Vance, die naast me zat.
"Dit zijn de originele videobeelden van het incident in de garage," zei ik strak. "En de volledige corruptieadministratie van Lyle Pembroke. Elke betaling, elke chantage, elke illegale transactie van de afgelopen vijftien jaar staat erop."
Vance nam de schijven met uiterste voorzichtigheid aan en stopte ze in een speciale, bewijs-beveiligde zak. "Dit is het grootste corruptiedossier in de geschiedenis van deze staat, Kapitein. Pembroke dacht dat hij de stad bezat, maar met dit materiaal zorgt de federale openbare aanklager ervoor dat hij en zijn hele familie de rest van hun leven achter de tralies doorbrengen."
hij pauzeerde even en keerde zich tot mij. "Maar er is één ding wat je moet weten. Samantha Pembroke is niet gearresteerd op het landgoed. Toen de FBI het huis binnenviel, was ze verdwenen."
Mijn spieren spanden zich direct weer aan. "Wat bedoel je, verdwenen?"
"Ze is via de achteruitgang van het bos gevlucht voordat de agenten een ring om het huis konden trekken," verklaarde Vance. "Ze heeft een van de reserveauto's van de familie genomen. We hebben een landelijk opsporingsbevel uitgevaardigd, maar tot nu toe ontbreekt elk spoor."
Ik keek naar Chloe, die rustig was ingeslapen door de kalmeringsmiddelen die de dokters haar hadden gegeven.
Samantha was op de vlucht. Een gewonde, wanhopige kat in een nauwe steeg. En een wanhopige Pembroke was gevaarlijker dan wie dan ook. Ze wiste dat haar enige kans om een levenslange gevangenisstraf te ontlopen, het uitschakelen van de voornaamste getuigen was: Chloe en mij.
Ik wist dat dit gevecht nog niet voorbij was.
