TEIL 6: Het net sluit zich
Voordat de schreeuw de keel van Samantha kon verlaten, was ik al in beweging. Mijn militaire reflexen namen het over. Met drie grote stappen overbrugde ik de afstand tussen de kluis en de deuropening. Ik klemde mijn hand stevig over haar mond, greep haar bij haar arm en trok haar met een snelle beweging de studeerkamer in. Ik sloot de deur met mijn voet en draaide het nachtslot om.
Samantha stribbelde wild tegen. Ze sloeg met haar vuisten tegen mijn borstkas, haar ogen wijd van paniek en woede.
"Rustig," fluisterde ik ijskoud in haar oor. "Nog één geluid en ik zorg ervoor dat je dezelfde cel deelt als je broers."
Ik liet haar langzaam los, maar bleef tussen haar en de deur staan. Samantha deinsde achteruit, haar ademhaling versnelde terwijl ze haar kleding recht trok. Ze keek naar de geopende kluis en daarna naar de zwarte harde schijf die ik in mijn hand hield.
"Sean..." stamelde ze, haar stem trillend tussen angst en hoogmoed. "Ben je helemaal gek geworden? Je bent ingebroken! Dit is gewapende inbraak! Mijn vader laat je afmaken!"
"Je vader is klaar, Samantha," zei ik met een stem die zo koud was dat ze er van terugdeinsde. "Je hele familie is klaar."
Ze probeerde een minachtende lach te produceren, maar haar lippen trilden. "Denk je dat echt? Denk je dat een kleine soldaat als jij kan winnen van ons? Wij bezitten deze stad, Sean! Wat denk je dat de rechter zegt als hij hoort dat je hier midden in de nacht bent ingebroken?"
"Ik denk dat de rechter meer geïnteresseerd zal zijn in dit," antwoordde ik. Ik haalde mijn telefoon tevoorschijn en speelde de audio-opname af die het horloge van Chloe had gemaakt.
Het geluid van het slaan, het geschreeuw van mijn dochter en Samantha's eigen ijskoude stem vulten de studeerkamer: “Maak het snel af en ruim die rommel op. De burgemeester komt over een uur eten.”
Samantha's gezicht trok wit weg. De kleur verdween volledig uit haar wangen. Ze zette een stap achteruit en leunde tegen het bureau van haar vader.
"Dat... dat is nep," stotterde ze. "Dat kun je niet bewijzen!"
"Het is digitaal ondertekend door een militaire server met een tijdstempel, Samantha," zei ik. "En ik heb zojuist de originele camerabeelden uit jullie eigen kelder gehaald. Ik heb gezien hoe je toekeek. Ik heb gezien hoe je het gordijn dichttrok terwijl je eigen dochter op de grond lag te bloeden. Hoe kon je? Het is jouw kind!"
Samantha's gezicht veranderde. De paniek maakte plaats voor een kille, giftige uitdrukking. Ze keek me strak aan, zonder een spoor van spijt.
"Mijn kind?" snauwde ze minachtend. "Ze is net zo zwak en waardeloos als jij! Ze luisterde niet! Ze verpestte een jurk van drieduizend dollar met haar stomme frisdrank! Raymond en Mitchell gaven haar gewoon een lesje in discipline. En jij... jij stelt niets voor. Mijn vader heeft me alles gegeven wat ik ooit wilde. Denk je dat ik dat opstel voor een buitenechtelijk kind dat alleen maar een herinnering is aan mijn grootste fout—mijn huwelijk met jou?"
Die woorden sneden dieper dan welk mes ook, maar ze gaven me ook de ultieme helderheid. Er was geen menselijkheid meer over in deze vrouw. Ze was volledig gecorrumpeerd door het geld en de wreedheid van haar familie.
Op dat moment klonk er hard geklop op de deur van de studeerkamer.
"Samantha?" riep de stem van Beatrice van buiten. "Hoor je dat? Wat was dat voor een geluid? Met wie sta je te praten?"
Samantha keek naar de deur en toen naar mij. Een valse glimlach verscheen op haar gezicht. Ze ademde diep in en opende haar mond om keihard om hulp te schreeuwen.
Maar voordat ze een geluid kon maken, haalde ik een klein flesje verdovingsspray uit mijn tactische vest—een standaard hulpmiddel voor snelle neutralisatie. Ik spoot een korte nevel recht in haar gezicht. Samantha ademde het gas in, haar ogen rolden weg en haar knieën begeven het. Ik ving haar op voordat ze de grond raakte en legde haar zachtjes op de bank in de hoek van de kamer.
Het geklop op de deur werd harder. "Samantha! Doe die deur open!"
Ik grapte de zwarte schijf met de corruptieadministratie uit de kluis, stopte hem bij de rest van de bewijsstukken in mijn tas en duwde de kluisdeur dicht. Ik zwenkte het schilderij van Lyle terug op zijn plaats.
Ik liep naar het raam van de studeerkamer dat uitkeek op de achtertuin. Het raam was vijf meter boven de grond. Buiten hoorde ik de sirenes van meerdere politieauto's die met hoge snelheid het terrein op kwamen rijden. Lyle had blijkbaar alarm geslagen toen hij merkte dat de politie in het ziekenhuis hem meldde dat ik verdwenen was.
De studeerkamerdeur begon te splinteren onder het geweld van iemand die er met zijn schouder tegenaan beukte.
"Break down that door!" schreeuwde de stem van Lyle buiten. "He's inside!"
Ik opende het raam. De koude nachtlucht sloeg in mijn gezicht. Ik keek naar beneden. Direct onder het raam bevond zich het dak van de serre, een schuine glazen constructie met een stalen frame.
Ik trok mijn handschoenen strak aan, klom op de vensterbank en sprong.
Ik landde op het stalen frame van de serre. Het glas naast me verbrijzelde met een luid gekraak, maar de stalen balken hielden mijn gewicht. Ik gleed over het dak naar beneden en sprong het laatste stuk op het natte gazon.
Meteen flitsten er grote zoeklichten over de tuin.
"Daar is hij!" schreeuwde een beveiliger van het landgoed. "Neerschieten!"
Een kogel sloeg vlak naast me in de grond, gevolgd door het harde geluid van een schot. Ik dook weg achter een rij dichtgesnoeide heg en begon te rennen voor mijn leven.
Achter me klonk het gehuil van de rottweiler en het geschreeuw van gewapende mannen. De politieauto's van San Jeronimo blokkeerden de hoofdingang van het landgoed, hun rood-blauwe zwaailichten verlichtten de bomen.
Ik moest het bos bereiken voordat ze een cirkel om me heen konden trekken. Met de bewijsstukken tegen mijn borst geklemd, sprintte ik naar de achterste omheining.
Maar net toen ik de rand van het bos bereikte, stapte er een gedaante uit de schaduw van de bomen. Hij hield een getrokken pistool recht op mijn borst gericht.
Het was politiechef Donald Lawson zelf.
"Einde verhaal, Kapitein Vance," zei Lawson met een valse, wrede glimlach. "Leg die tas neer, of ik schiet je neer wegens poging tot moord op de familie Pembroke."
