TEIL 10: Het schaduwnetwerk
Drie dagen later heerste er een serene stilte in kamer 412 van het University Hospital in San Antonio. De kamer leek in niets op de kille, angstige ruimte van het eerste ziekenhuis. Gewapende agenten van de U.S. Marshals stonden dag en nacht voor de deur, en niemand kwam binnen zonder strikte identiteitscontrole.
Chloe lag in het grote ziekenhuisbed. De kleur was langzaam teruggekeerd op haar gezicht, en voor het eerst in maanden zag ik een kleine, oprechte glimlach toen ze naar een tekenfilm op de televisie keek. Haar armen zaten nog steeds in het gips, maar de dokters hadden verzekerd dat ze volledig zou herstellen.
Victoria Vance-Cross zat op de stoel naast het bed, haar laptop open. Ze keek op en wenkte me naar de gang.
Ik stapte de gang op en sloot de deur zachtjes. "Wat is de status?"
Victoria wreef vermoeid over haar ogen. Ze hadde de afgelopen tweeënzeventig uur nauwelijks geslapen. "Het federale parket heeft de aanklacht officieel ingediend. Lyle, Raymond en Mitchell Pembroke worden beschuldigd van meer dan dertig strafbare feiten: zware mishandeling van een minderjarige, poging tot ontvoering, grootschalige financiële fraude, omkoping van overheidsfunctionarissen en obstructie van de rechtsgang. Rechter Robert Vance is geschorst en wordt zelf onderzocht door de commissie voor gerechtelijke integriteit. Chef Lawson is in afwachting van zijn proces opgesloten in een federale detentie-inrichting zonder mogelijkheid tot borgtocht."
Een gevoel van gerechtigheid stroomde door me heen, maar het werd onmiddellijk getemperd door het constante gevoel van dreiging.
"En Samantha?" vroeg ik.
Victoria's gezicht werd ernstig. Ze klapte haar laptop een stukje dicht. "Dat is het probleem, Sean. De FBI heeft haar vluchtauto teruggevonden op een parkeerterrein vlak bij de grens met Louisiana. Maar ze is niet overstoken. We hebben informatie ontvangen van de federale inlichtingendienst. Samantha gebruikt een illegaal netwerk van de familie—een schaduwnetwerk van oude zakelijke contacten en privé-beveiligers die door Lyle al jaren zwart werden betaald."
"Ze probeert de stad niet te ontvluchten," zei ik vastberaden. "Ze zoekt een manier om af te maken wat haar familie is begonnen."
"We hebben haar bankrekeningen bevroren," zei Victoria. "Maar Lyle hield een grote hoeveelheid contant geld en ongeregistreerde cryptomunten aan in een kluis op de Bahamas. Samantha heeft toegang tot die rekeningen via een versleutelde satelliettelefoon. Ze beschikt over vrijwel onbeperkte financiële middelen om mensen in te huren."
Op dat moment liep Special Agent Marcus Vance de gang op. Hij zag er gespannen uit.
"Kapitein," zei Vance met een lage stem. "We hebben zojuist een signaal opgevangen van een onderschept telefoongesprek uit een schuiladres in de buitengebieden van San Antonio. De oproep was gericht aan een voormalig lid van een particuliere militaire onderneming—een man genaamd Viktor Kovar."
Mijn pupillen verengden zich. "Kovar? De voormalige huurling die vijf jaar geleden uit de sector werd geschopt wegens illegaal wapenbezit?"
"Dezelfde," knikte Vance. "Samantha heeft hem ingehuurd. Ze heeft hem twee miljoen dollar geboden. Haar doel is niet om te vluchten, Sean. Ze wil de opslagruimte van het federale bewijsmateriaal in het gerechtsgebouw vernietigen én ze wil de getuigen uitschakelen voordat het proces volgende week begint."
"Ze wil Chloe vermoorden," fluisterde ik, mijn stem trillend van ingehouden woede.
"Ze weet dat Chloe de enige Ooggetuige is die direct kan getuigen over haar persoonlijke betrokkenheid bij de mishandeling," zei Vance. "Zonder Chloes getuigenis kunnen Samantha's advocaten beweren dat ze slechts een passieve omstander was die onder druk stond van haar vader."
Ik keek door het venster van de ziekenhuiskamer naar mijn dochter. Ze was zo onschuldig, zo jong, en toch wilde haar eigen moeder haar dood zien om haar eigen huid te redden.
"Wanneer verwachten jullie dat Kovar toeslaat?" vroeg ik.
"Kovar werkt snel," zei Vance. "We vermoeden dat hij de beveiliging van het ziekenhuis aan het observeren is. We zijn van plan om Chloe vanavond onder strikte geheimhouding over te brengen naar een militaire basis in Fort Sam Houston. Daar kan niemand haar bereiken."
"Nee," zei ik ineens.
Vance en Victoria keken me beiden verrast aan.
"Wat bedoel je, nee?" vroeg Victoria. "Het is een militaire basis, Sean! Dat is de veiligste plek die er is!"
"Kovar is een professional," legde ik uit. "Als we haar verplaatsen, maken we haar kwetsbaar tijdens het transport. Dat is exact waar een huurling op wacht—een rijdend doelwit op de snelweg. Bovendien, als we blijven rennen, blijft Samantha op ons jagen. We moeten de rollen omdraaien."
"Wat stel je voor?" vroeg Vance argwaanend.
"We gebruiken de verhuizing als afleiding," zei ik, terwijl een gedurfd plan zich in mijn hoofd vormde. "We laten Kovar denken dat we haar vanavond om elf uur verplaatsen met een zwaar bewaakte konvooi. Maar Chloe blijft hier, verborgen in een afgesloten vleugel van het ziekenhuis onder bewaking van een klein, eliteteam. Ik ga zelf mee met het schijnkonvooi. Ik lok Kovar uit zijn tent."
Victoria schudde fel haar hoofd. "Dat is gekkenwerk, Sean! Je zet jezelf in als schietdoel!"
"Ik ben twaalf jaar lang opgeleid om doelen te neutraliseren in vijandelijk gebied," antwoordde ik strak. "Kovar denkt dat hij tegen een wanhopige vader vecht. Hij weet niet dat hij vecht tegen een getrainde militair die niets meer te verliezen heeft."
Vance keek me lang aan. Hij zag de stalen vastberadenheid in mijn ogen. Na een lange stilte knikte hij langzaam.
"Oké, Kapitein," zei Vance. "We doen het op jouw manier. Maar als dit misgaat, hangen we allemaal."
