TEIL 5: De kluis van het kwaad
Ik lag op mijn buik in de krappe ondergrondse tunnel, mijn spieren zo strak gespannen dat ze pijn deden. Lyle Pembroke stond op minder dan twee meter afstand van het rooster. In zijn hand hield hij een speciale sleutel waarmee hij het rack van de hoofdserver ontgrendelde. Een klein groen lampje op de serverkast knipperde traag—het teken dat de interne geheugenmodule nog steeds actief was en de versleutelde videobestanden bevatte.
"Ben je er zeker van dat er geen kopieën zijn gemaakt?" vroeg Raymond met een trillende stem, terwijl hij ijsklontjes in zijn glas liet ronddraaien. "Die Sean is geen domme jongen, Lyle. Hij was militair verkenningsspecialist. Als hij erachter komt..."
"Sean Vance is een niemand!" snauwde Lyle fel. Hij trok de eerste harde schijf met een luide klik uit het rack. "Een kleine soldaat zonder geld, zonder invloed en binnenkort zonder dochter. Lawson zorgt ervoor dat hij morgen wordt opgepakt wegens landvredebreuk en kindermishandeling. Wie denk je dat de rechter gelooft? Een gedecoreerde zakenman van de Pembroke-familie, of een getraumatiseerde, agressieve veteraan?"
Lyle trok de tweede en laatste harde schijf uit de server. Hij hield de twee zwarte, rechthoekige modules in zijn hand alsof het trofeeën waren.
"Mitchell," zei Lyle ijskoud. "Breng deze twee schijven naar boven en leg ze in de vuurvaste kluis in mijn studeerkamer. Om vier uur komt de verbrandingstruck van het bedrijf. We vernietigen ze samen met de oude documenten van de houtzagerij. Pas als ze tot as zijn verbrand, ben ik gerustgesteld."
Mitchell knikte, nam de schijven aan en liep gehaast de keldertrap op. Lyle en Raymond volgden hem. De zware eikenhouten deur van de kelder viel dicht, en het geluid van het slot dat op de nachtschoot sprong, weergalmde door de lege ruimte.
De kelder was weer gehuld in een diepe stilte.
Ik aarzelde geen seconde. Ik duwde met mijn schouders tegen het ijzeren rooster van de tunnel. Met een dof, schrapend geluid schoot het rooster los en viel op de betonnen vloer. Ik gleed soepel uit de tunnel, rolde door over de vloer en stond binnen een seconde op mijn voeten.
Mijn blik viel op de serverkast. Lyle had de schijven verwijderd, maar hij was te gehaast geweest. Hij had de kabel van het noodback-upsysteem niet losgekoppeld. Op het kleine lcd-schermpje van de server zag ik een voortgangsbalk: 'Internal Mirroring Complete - Local Cache Saved to Encrypted Flash B'.
Lyle dachte dat hij de enige twee harde schijven had gepakt, maar het geavanceerde Titan-Sec systeem had bij een plotselinge ontkoppeling automatisch een gecomprimeerde spiegelkopie geschreven naar een ingebouwde M.2 SSD-module op het moederbord van het rack.
Ik trok mijn tactische zakmes tevoorschijn, schroefde de beschermplaat van de server los en trok de kleine, goudkleurige geheugenkaart eruit. Ik stak de kaart zorgvuldig in het waterdichte vakje van mijn vest.
Ik had de video. Het bewijs van wat ze Chloe hadden aangedaan lag in mijn handen.
Maar terwijl ik de kaart opbergde, echoden de woorden van Raymond door mijn hoofd: 'De kluis achter het schilderij... de lijst van ambtenaren die we hebben omgekocht...'
Als ik alleen de video van de mishandeling naar buiten bracht, zou de familie Pembroke hun gigantische vermogen en juridische machinerie inzetten om de zaak jarenlang te traag te slepen. Ze zouden advocaten inschakelen, getuigen omkopen en experts huren om de echtheid van de beelden aan te vechten. Maar als ik de corruptieadministratie van Lyle Pembroke in handen kreeg, zou het hele netwerk van de familie in één klap instorten. Niemand—geen rechter, geen politiechef, geen burgemeester—zou hen meer durven beschermen uit angst om zelf mee de afgrond in gesleurd te worden.
Ik moest de studeerkamer van Lyle binnenringen.
Ik liep naar de keldertrap en bekeek de zware deur. Het was een massief houten deur met een traditioneel mechanisch slot. Ik haalde mijn set sporen-picks tevoorschijn. Mijn vingers werkten met uiterste precisie. Klik. Klik. Klik. Na veertien seconden gaf het slot mee. Ik duwde de deur een millimeter open en glipte de gang op.
Het landhuis was stil, maar de spanning was voelbaar. Ik hoorde gedempte stemmen uit de grote woonkamer op de begane grond. Samantha was daar ook. Ik hoorde haar kille, geërgerde stem.
"Hij neemt zijn telefoon niet op, Mama!" zei Samantha. "Sean is niet meer in het ziekenhuis. Rechercheur Miller zei dat hij is verdwenen voordat ze het bevel konden uitvoeren."
"Maak je niet druk, Samantha," antwoordde de stem van Beatrice Pembroke. "Waar kan hij naartoe? Hij heeft geen geld, geen vrienden in deze stad. Zodra hij stappen onderneemt, arresteert Lawson hem. En dat kleine meisje... wel, als ze eenmaal in onze kliniek ligt, zorgen de dokters er wel voor dat ze vergeet wat er is gebeurd."
Het horen van die woorden deed mijn bloed koken, maar ik dwong jezelf om te bewegen als een spook. Ik sloop de marmeren trap op naar de eerste verdieping, waar de persoonlijke studeerkamer van Lyle Pembroke zich bevond.
De gang op de eerste verdieping was donker. Aan de wanden hingen enorme olieverfschilderijen van de voorouders van de Pembrokes—strenge, kille gezichten die neerkeken op de wereld alsof ze alles bezaten.
Ik bereikte de dubbele deuren van de studeerkamer. De deur was niet op slot. Ik slipte naar binnen en sloot de deur geluidloos achter me.
De studeerkamer was gigantisch. Een zwaar eikenhouten bureau domineerde de ruimte, met daarachter een gigantische boekenkast en een levensgroot portret van Lyle Pembroke zelf. Aan de overkant van de kamer stond een kleine salontafel waarop de twee zwarte harde schijven lagen die Mitchell net uit de kelder had gehaald.
Ik liep naar de schijven en stak ze in mijn tas. Hoe meer origineel materiaal ik had, hoe beter.
Vervolgens liep ik naar het grote portret van Lyle. Ik voelde aan de randen van de zware gouden lijst. Mijn vingers vonden een klein mechanisch knopje aan de onderkant. Ik duwde er op, en het schilderij zwenkte langzaam naar voren als een deur.
Achter het schilderij zat een kolossale, zwarte digitale kluis van het merk Gewehr-Safe, ingebouwd in de muur.
Het scherm van de kluis lichtte blauw op. Het vereiste een achtcijferige combinatie én een biometrische vingerafdruk.
Mijn ademhaling stokte. Een cijfercode kon ik eventueel kraken met een frequentie-analyzer als ik uren de tijd hatte, maar een biometrische vingerafdruk scanner was onmogelijk te omzeilen zonder de fysieke afdruk van Lyle Pembroke zelf.
Ik keek rond op het bureau van Lyle. Er stond een halfvol glas koud gemaakte cognac op een zilveren onderzetter. Lyle had het glas vastgehad toen hij de kelder in ging.
Ik trok een dunne latex handschoen aan uit mijn kit, pakte het glas voorzichtig bij de rand vast en richtte er een klein ultraviolet zaklampje op. Op de gladde zijkant van het kristalglas tekende zich een haarscherpe, vette afdruk van Lyles rechterduim af.
Ik haalde een klein potje cyanoacroylaat-poeder en een strip speciale siliconen-tape uit mijn uitrusting. Met gecontroleerde precisie bracht ik het poeder aan op de afdruk en plakte de tape eroverheen. Ik trok de tape voorzichtig los. De afdruk was perfect overgebracht.
Ik liep terug naar de kluis, plakte de tape over de optische scanner van de kluis en voerde de meest voor de hand liggende datum in die een narcist als Lyle zou gebruiken: de oprichtingsdatum van zijn bedrijf, die ik op een plaquette aan de muur had zien hangen: 19840512.
Het scherm knipperde. 'Processing Biometric Data...'
Een korte, angstaanjagende stilte volgde.
Toen klonk er een zware, hydraulische KLIK. De gigantische stalen kluisdeur zwenkte langzaam open.
Binnenin lagen stapels contant geld, goudstaven en meerdere dikke, lederen mappen. Maar in het midden van de kluis lag een zwarte, glanzende externe harde schijf met een rood label waarop stond geschreven: 'PROJECT SAN JERONIMO - PRIVATE LEDGER'.
Ik reikte mijn hand uit om de schijf te pakken.
Op dat exacte moment klonk er een luid geklik van de deurknop van de studeerkamer. De deur zwaaide open en het licht in de kamer ging aan.
In de deuropening stond Samantha. Ze hield een glas water vast, maar toen haar blik op mij viel—gesluierd in zwarte tactische kleding, staand voor de geopende kluis van haar vader—liet ze het glas vallen.
Het kristal spatte met een oorverdovend geluid uiteen op de parketvloer.
Samantha haalde adem om een ijzingwekkende schreeuw te slaken.
