Deel 8: Het Einde van een Tijdperk in Brasschaat
Drie dagen later stond ik voor de massieve, met klimop begroeide smeedijzeren poort van het landgoed in Brasschaat. De herfstwind joeg de laatste dode bladeren over de uitgestrekte oprijlaan die leidde naar de witte villa waar oom Ray ooit zijn tirannieke heerschappij over de Antwerpse haven had gevoerd. Nu was het stil. Doodstil. De rolluiken van het hoofdhuis waren neergelaten, en op de stoep stonden de gele verzegelingslinten van de federale politie strak gespannen in de wind.
Oom Hendrik zat inmiddels in voorlopige hechtenis, samen met Bram en de rest van de neven die dachten dat de wereld aan hen toebehoorde. Hun bankrekeningen waren bevroren, hun dure auto's in beslag genomen door het gerecht, en het imperium dat met zoveel leugens en bedrog was opgebouwd, brokkelde binnen achtenveertig uur volledig af als een kaartenhuis.
Mijn moeder en ik hoefden niet langer in het tochtige appartement in het Kiel te blijven. Notaris Van Houtem had ons, krachtens een codicil dat pas na de opening van de IJzeren Kamer geldig werd, de tijdelijke sleutel van het bijgebouw van het landgoed overhandigd, in afwachting van de volledige afhandeling van de erfenis. Niet dat we daar wilden wonen – we wilden ons eigen leven, maar de vrijheid om te ademen was ongekend.
Ik haalde het roestige sleuteltje uit mijn tas. Het ijzer was niet langer warm, en de oranjebruine roest leek op de een of andere manier wat te zijn vervaagd, alsof het zijn lading had afgegeven aan de gebeurtenissen van de afgelopen week.
Terwijl ik over de oprijlaan liep, hoorde ik het geluid van grind achter me. Ik draaide me om en zag een zwarte auto stoppen bij de poort. Uit de auto stapte een man in een strak pak die ik niet kende, met een aktetas in zijn hand. Hij liep direct naar mij toe, knikte respectvol en haalde een envelop tevoorschijn.
"Juffrouw De Jongh?" vroeg hij beleefd. "Ik ben mr. Dubois, de curator van de nalatenschap. Er is één document dat tijdens de inval in de kluis van uw oom over het hoofd is gezien, en dat expliciet aan u persoonlijk is overgedragen via een privé-notaris in Zwitserland."
Hij overhandigde me de envelop. Het papier voelde zwaar en luxueus aan, voorzien van een klein, zilveren zegel in de vorm van een anker.
"Wat is dit?" vroeg ik, terwijl mijn blik op de envelop rusten.
Mr. Dubois glimlachte flauw, een mysterieuze glimlach die me direct deed denken aan de blik in oom Ray’s ogen tijdens onze stijve ontmoetingen aan de Schelde. "Dat is geen erfenis, juffrouw Nora. Dat is de sleutel tot de échte erfenis. Niet in België, maar ergens waar de familie Van de Velde nooit heeft durven kijken."
Ik opende de envelop, en wat ik op het vel papier zag staan, deed mijn adem voor de tweede keer in mijn leven stokken.
