Deel 13: De Val sluit zich in de Haven
De rode en blauwe zwaailichten van de politieauto’s veranderden de donkere havenloods in een discotheek van paniek en gerechtigheid. Stefan bleef abrupt stilstaan, zijn metalen pijp half geheven in de lucht. Zijn arrogante gezicht vertrok in een grimas van ongeloof en pure woede. Hij keek naar buiten, waar de kade inmiddels zwart zag van de eenheidswagens en zwaarbewapende agenten die zich in stelling brachten.
"Wie... wie heeft dit gedaan?" schreeuwde Stefan, terwijl hij wild om zich heen keek naar een mogelijke vluchtroute. Maar de enige deur van het kantoor werd al geblokkeerd door de dikke stalen kluis en de muren van het vervallen pakhuis.
"Misschien niet iedereen is zo corrupt als jullie dachten, Stefan," klonk er een nieuwe stem vanuit de gang achter hem.
Een lange gestalte stapte uit de schaduw van de deuropening. Het was geen agent in uniform, en het was ook niet notaris Van Houtem. Het was een ouder man met diepe rimpels in zijn gezicht, grijzend haar en dezelfde scherpe, intelligente ogen die ik kende uit de verhalen over oom Ray. Hij droeg een eenvoudige regenjas, maar zijn houding was onmiskenbaar die van een man die niets meer te verliezen had.
Stefan draaide zich om met een ruk, en zijn mond viel open van pure shock. "Jij... jij bent dood! Je bent vijftien jaar geleden verdwenen!"
Het was mijn vader.
De adem stokte in mijn keel. De man die al die jaren geleden spoorloos was verdwenen, de man die door de familie Van de Velde was weggezet als een lafaard en een zwakkeling, stond daar levend en wel voor ons. Zijn ogen gleden langs Stefan en bleven toen rustig op mij rusten. Er verscheen een warme, vertrouwde glimlach om zijn mond, ondanks de gespannen sfeer in de ruimte.
"Nora," zei hij zacht, en zijn stem klonk exact zoals ik me herinnerde van vroeger. "Je hebt het uitstekend gedaan. Je hebt de sleutel gebruikt precies zoals je oom het heeft bedoeld."
Stefan greep naar zijn jaszak alsof hij een wapen wilde trekken, maar voordat hij ook maar een beweging kon maken, vlogen de deuren van de loods met een daverende klap open en stormden bewapende agenten naar binnen. Binnen enkele seconden lag Stefan plat op de betonnen vloer, met handboeien strak om zijn polsen gesnoerd. Zijn poging tot verzet was bij voorbaat kansloos.
Mijn vader liep op me af, nam het zware dossier Project Triton uit mijn handen en legde toen zijn warme hand op mijn schouder. "De nachtmerrie is voorbij, liefje," zei hij. "En nu gaan we ze vertellen wat er echt is gebeurd."
Maar terwijl de politie Stefan afvoerde en de rust in de haven langzaam terugkeerde, zag ik in de hoek van de kluis nog iets liggen. Een klein, vergeeld kaartje met een handgeschreven postscriptum van oom Ray, dat alles in een heel ander daglicht zou stellen.
