Deel 7: De Onverwachte Bondgenoot aan de Schelde
De sirenes kwamen dichterbij enstieterden uiteindelijk vlak onder onze flat, hun rode en blauwe lichten flakkerend over het goedkope behang van onze woonkamer. Oom Hendrik bleef versteend staan, zijn hand krampachtig om de wandelstok geklemd. Stefan en Daan wisselden een blik van pure paniek. Ze waren gewend om hun zaken te regelen met advocaten, omkoopsommen en de stilte van dure restaurants, niet met de harde realiteit van de politie op een sociale woningbouwflat in het Kiel.
"Heb jij de politie gebeld?!" snauwde Hendrik naar mij, terwijl zijn stem oversloeg in een hese gil. "Ben je helemaal van de pot gerukt? Dit lost niets op, dit vernietigt ons allemaal!"
"Ik heb niemand gebeld," antwoordde ik koel, terwijl ik naar het raam liep en naar buiten keek. De politieauto's stonden stil voor onze portiek, maar tot mijn verbazing stapten er geen agenten uit om onze deur in te trappen. In plaats daarvan zag ik een bekende, zilverkleurige sedan parkeren achter de dienstwagens. Een lange man in een donkere regenjas stapte uit, keek omhoog naar onze etage, en haalde een telefoontoestel tevoorschijn.
Een seconde later ging mijn eigen mobieltje in mijn jaszak over.
Ik nam op zonder weg te kijken van het raam. "Met Nora."
"Nora, luister heel goed naar me," klonk de stem van notaris Van Houtem aan de andere lijn, ongebruikelijk dringend en snel. "Blijf binnen. Laat Hendrik en zijn mannen geen centimeter ruimte. Ik sta beneden met inspecteur De Smet van de federale politie. Oom Ray heeft destijds een verzegeld dossier achtergelaten dat automatisch wordt ontgrendeld zodra de hoofdsleutel in de bank wordt geactiveerd én de drager in direct gevaar verkeert. Dat moment is nu aangebroken."
Ik voelde een schok van adrenaline door mijn lichaam trekken. "Dus...?"
"Dus de immuniteit van de familie Van de Velde is per direct ingetrokken," zei de notaris met een ijzige kalmte. "De huiszoekingen in Brasschaat en op de hoofdkantoren in de haven zijn zojuist begonnen."
Ik hing op en draaide me langzaam om naar oom Hendrik. De oude man zag er ineens tientallen jaren ouder uit; de kleur was volledig uit zijn zure marmeren gezicht verdwenen en zijn lippen trilden. Hij had aan de blik in mijn ogen genoeg om te weten dat het spel definitief voor hen over was.
"Ze zijn onderweg naar Brasschaat, oom Hendrik," zei ik zacht, de woorden snijdend als glas in de stille kamer. "En ze komen ook voor u."
Hendrik deed een stap naar achteren, stiet tegen de bank aan en viel bijna achterover, terwijl Stefan en Daan naar de deur renden alsof hun leven ervan afhing. Maar toen ze de hal in stapten, blokkeerde een schim van uniformen en een lange, formele gestalte de doorgang. Inspecteur De Smet stond in de deuropening, zijn legitimatie al in de hand, met achter hem twee agenten die geen ruimte lieten voor discussie.
"Meneer Hendrik Van de Velde?" vroeg de inspecteur met een kalme, gezaghebbende stem. "U wordt verzocht om ons te vergezellen voor een verhoren in verband met witwassen, fraude en de verdwijning van activa in de haven van Antwerpen."
De wereld van de familie Van de Velde stortte in elkaar, en ik stond er middenin, met de roestige sleutel in mijn hand die nu ijskoud aanvoelde, alsof zijn taak was volbracht.
