Deel 5: Duisternis en de Eerste Confrontatie
Het plotselinge wegvallen van het licht dompelde de IJzeren Kamer in een verstikkende, absolute duisternis. Alleen het zwakke, trillende noodlicht van een batterijgevoede lamp boven de kluisdeur bleef branden, waardoor onze gezichten een griezelige, groene gloed kregen. Bram bleef abrupt stilstaan, zijn uitgestrekte hand nog in de lucht. Zijn arrogante lach was in één klap verstomd.
"Wat... wat is dit voor een flauwekul?" snauwde hij, terwijl hij wild om zich heen keek. Zijn stem klonk nu minder zeker, aangedikt door een vleugje oprechte angst. "Vaneeckhout! Waar ben je, oude gek? Zet die stroom verdomme weer aan!"
Geen antwoord. Alleen het zachte, ritmische gezoem van een noodaggregaat ergens diep in de kelders van het gebouw brak de stilte. Ik bewoog me niet. Ik stond muisstil tegen de stalen wand, mijn hand nog steeds in mijn zak om de usb-stick en het perkament te beschermen. Ik voelde de warmte van de sleutel door mijn stof heen branden, alsof het metaal mij wilde waarschuwen dat het gevaar nabij was.
Bram draaide zich met een ruk naar mij toe. In het groenachtige noodlicht zag zijn gezicht er verwrongen uit, als een masker van pure hebzucht en woede. "Jij hebt hier iets mee te maken, hè?" gromde hij, terwijl hij een stap dichterbij deed. De afstand tussen ons was nu nog nog geen meter. Ik roken de bedwelmende geur van dure eau de cologne vermengd met de zure zweetlucht van zijn paniek. "Jij en die seniele notaris hebben een complot gesmeed om de erfenis van mijn familie te stelen. Geef me dat document, Nora. Nu meteen, of ik breek eigenhandig je polsen."
Hij deed alsof hij me wilde vastgrijpen. Zijn hand schoot naar voren om mijn kraag te grijpen. Maar op het moment dat zijn vingers mijn jas raakten, gebeurde er iets onverklaarbaars.
Een felle, blauwachtige vonk sprong vanuit mijn jaszak – rechtstreeks vanaf de roestige sleutel – door de stof heen naar Bram’s hand. Het klonk als een korte, scherpe elektrische ontlading. Bram gilde het uit van de pijn, trok zijn hand met een ruk terug en hield zijn pols vast terwijl hij achteruit deinsde en tegen een van de kluislades aan botste.
"Verdomme! Wat was dat?!" schreeuwde hij, terwijl hij naar zijn hand keek alsof die in brand stond. Er zat een rode, licht verbrande plek op zijn huid, exact op de plek waar hij mij had willen vastgrijpen. Hij keek me aan met ogen die groot waren van pure verschrikking. "Heksenarij... wat heb je gedaan? Wat zit er in in godsnaam in je zak?!"
"Niets dat jij begrijpt, Bram," zei ik koud, terwijl ik langzaam van de muur afstapte en mijn kin ophief. De angst die ik vroeger voor hem voelde, de vernedering van al die jaren in dat tochtige appartement in het Kiel – het was in één klap verdwenen, verbrand door de kracht van de waarheid en het mysterie van die sleutel. "Oom Ray wist precies wie jullie waren. En hij wist precies wie hij kon vertrouwen."
Bram hapte naar adem, zijn borst kas op en neer gaand. Hij hield zijn pijnlijke hand vast tegen zijn borst, maar zijn blik verschoof al snel naar de deuropening. Hij realiseerde zich dat hij dit op deze manier niet ging winnen. Met een venijnige blik gooide hij zijn hoofd in de nek. "Denk maar niet dat je hiermee wegkomt, trut. De hele familie zal het weten. En geloof me, je zult spijt krijgen van de dag dat je dit kantoor betrad."
Met een wilde draai stoof hij weg uit de kluis, de gang in, zijn voetstappen hamerend op de stenen vloer tot hij de hoofdingang bereikte en de zware buitendeur met een klap achter zich dichttrok.
Ik bleef achter in de stille, halfverlichte kluis. Mijn handen trilden nu pas echt, niet van angst, maar van de adrenaline die door mijn aderen gierde. Ik keek naar de usb-stick in mijn zak. De oorlog was begonnen. En Bram had geen idee in wat voor een wespennest hij zojuist had gestoken.
